Train Of Thought Novels & Stories

"Are you telling me... na naistorbo pa kita?" Napakagat ako sa ibabang labi. Sa totoo lang, iyon talaga ang gusto kong sabihin. Kapag nasa coding mode ako, kahit isang simpleng tawag o notification ay kayang putulin ang train of thought ko. Minsan ay inaabot pa ako ng ilang minuto bago ko muling maibalik sa isip ang eksaktong logic na binubuo ko. Ngunit nang makita ko ang seryoso niyang mukha ay agad kong kinain ang sasabihin ko.

Iba't ibang impormasyon ang agad na magsulputan sa aking isipan kahit hindi pa man niya iwiniwika ang lahat. Para bang naging isang train station ang buong utak ko at ang mga kaisipan ay parang nga tren na isa-isang nagsisidatingan. Kasunod nito'y mga samu't saring kuro-kuro, hinala at pagdududa na para bang mga nagsisiksikang pasaherong nagtutulakan para makauna. Napalunok ako at napahawak sa aking sintido na naramdaman kong may tumulong pawis.

Baka sumabog na ang utak ko sa halu-halong bagay ang tumatakbo sa isip ko. -AndyThoughts-

nakatulala kong tanong sa sarili. Kahit anong isip ay wala akong maisip kung sino ang may gawa nito at saan ko nakuha ito. Sinakbit ko na ang bag at bumaba na ng train na puno ng katanungan. Pagtapak ko sa labas ng train ay para akong binuhusan ng malamig na tubig nang ma-realize ang isang bagay. Kinapa kong muli iyon at napaawang ang bibig nang maramdaman na mamasa-masa iyon.

Mga bagay na nasa imahinasyon ko lamang Pero sana, balang araw, magkatotoo ang mga nasa imahinasyon lamang Nang marinig namin ang tunog ng tren di kalayuan, ay dali dali kami ni ate lumabas ng bahay. Delikado kasi kung nasa loob kami ng bahay, habang dumadaan yung tren. Hindi namin alam, baka gumiba iyon habang nasa loob kami. Tuwing dadaanan kasi ang tren, literal na yayanig ang mundo namin dito sa tabing riles. Parang may 'mini earthquake' kasi palagi, kaya kailangan namin na lumabas ng bahay lalo na at hindi naman iyon matibay. Mabuti na ang sigurado, kaysa naman maging dehado sa dulo, hindi ba?

“Tao ka ba o multo? Nahirapan si Dominic na paniwalaan na talagang nahulaan ni Thomas ang kanyang mga iniisip. Ang kanyang pamamaraan ba ay hinulaan ni Thomas bago pa man siya gumawa ng kanyang hakbang? Humalakhak si Thomas, at sinabi niya, “It's actually very simple. Napakalakas mo, ngunit napakalinaw din ng iyong problema. Masyadong pormal ang training na natanggap mo. Ang bawat galaw mula sa iyo ay ginawa sa isang rhythmic pattern. Kapag tiningnan ko ang iyong unang galaw, masasabi ko kung anong galaw ang gusto mong gawin.

Hindi rin naman ako sigurado kung anong oras na makakauwi si Zeno at hindi ko naman siya gustong abalahin nang abalahin. Nakatulala na lang ako. Hindi ko inaasahan na ilang oras na ang makakalipas. Parang tumingin nga lang ako sa kawalan at mabilis na nagdaan ang oras. Ang dami ko rin naman kasing iniisip, hindi na naputol yung train of thoughts ko. Saka ko na lang din napansin. Mahirap maging overthinker minsan.

“Kahit may thermal imaging o heartbeat scanner sila, hindi iyon makakabasa sa lead lining ng mga freight carriage at ng mga kariton sa loob. Hangga’t nakasara ang mga pinto at walang pumapasok, walang makakahanap sa akin… hindi, kahit makita nila ako ay ayos lang.” “Dahil, may dose-dosenang loader sa platform, at ayon sa iskedyul, may dalawampung carriage ang tren bukas. Sa oras na iyon, tatlo o apat lang ang papasok sa bawat carriage para mag-unload dito—kailangan ko lang tiyempuhan ang paggamit ng mind-trick at makihalo sa kanila. Pare-pareho naman ang uniporme ng lahat at abala ang bawat isa sa sariling gawain, at dahil gabi iyon, walang makakapansin na may isang dagdag na tao sa platform