Tranquil In Tagalog Novels & Stories

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

🎶🎶🎶🎶 Akala ko ikaw ay akin Aswang ka pala sa aking paningin Ngunit ng ikaw ay yakapin Naging aso ka sa dilim Ninais kong mapalapit sayo Ninais kong hawakan ang itlog mo Ngunit ayaw mo sa mga diskarte ko Kaya ako ay nasipa mo Itlog mo ay aking dinakmal Kasama ang kasingkapal na mukha ko Ngunit ako pala ay naging isang hangal Naghahangad ng itlog mo

excited na sabi ni Rachel when she barged in my office (Zio- italian word meaning uncle) “Yap! One week and we are going back!” I smiled at her kaya napataas ang kilay niya “Magpapakilala ka na bilang isang Conti?” manghang tanong niya and I just nodded

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

“Tawag dito ay relaxation, Soirye. Tawag dito ay stress relief. Tawag dito ay pahinga mula sa monotony ng iyong boring at predictable na buhay.” Inikot niya ang kanyang mga mata, ang kanyang ngiti ay lumalapad. “Boring, predictable? Ikaw ang nakakulong sa isang loop, nakakulong sa isang virtual na mundo, hindi kayang harapin ang totoong mundo.”

"Eh sa matanda ka naman na talaga bakit mo deni-deny?" "Baby, kalabaw lang tumatanda. Tigulang lagi pero paniti kay diba anagon pa ni." [A/N: I don't know how to explain this expression in tagalog but it's kinda, matanda nga pero masarap naman. Anagon is young corn 😂] Sa muling pag-atras ko naramdaman ko na ang pagtama ng pang-upo ko sa mesa nya.

Tangina talaga. Tumayo si Tristan. N*******d pa rin ito—walang kahihiyan. Nag-panic lang ito nang kaunti, pero ang mas nakakasulasok? Mukha siyang inis. Inis dahil na-disturbo ang "session" nila. "Selene—" panimula ni Tristan habang naglalakad palapit sa kaniya.

"Makakarating, bayaw." Pagkaalis ni Tristan at muling pagsara ng pinto, parang biglang tumahimik ang kwarto, pero hindi nakakailang na katahimikan. Yung klase ng silence na puno ng pag-ibig, pag-aalala, at relief. Umupo si Chansen sa gilid ng kama, dahan-dahang hinaplos ang tiyan ko. “My love… promise me you’ll rest. Hindi ko kayang mangyari ulit ‘to.”

Ang babae naman ay nginitian lamang ako. "Magandang hapon din po." Sagot ko. Sa ilang araw na pananatili ko dito ay may ilang bisaya words na din naman akong naiintindihan. Bisaya words like what the old man just said, as well as Maayong Buntag which means Good Morning and Maayong Udto which means Good Noon. I was about to ask them kung ano ang kailangan nila when I felt Deolino's presence behind me. I even flinch when he spoke.