Treating Myself Quotes の小説・ストーリー

Kainis! 'Limot mo na siya self kaya umayos ka! Iyang pagiging marupok mo ang nagtulak sa iyo kaya ka nga napasabak sa buwis buhay na training eh tapos sa isang iglap, magiging marupok ka lang. Haysssst, isusumpa na talaga kita self' of course sa sariling isip ko lang iyun sinabi. Hindi po pwedeng iparinig sa iba dahil baka mapagkamalan akong baliw.

Nakalimutan ko na pinutol ko na pala ang connection namin sa isa’t-isa kaya para saan pa kung lalaban ako kasama s’ya. “What are you talking about?” He said, his brow furrowed. “You need to be treated.” Pumukit ako saglit at saka paulit-ulit na umiling. “Malakas pa ako, kaunting galos lang ang natamo ko,” mahinang saad ko. Patago kong nahawakan ang tagiliran ko dahil may kumirot banda rito. Pwede ko rin naman gamutin ang sarili ko.

Sa madilim na mga mata ni Andrea, mayningning na liwanag na parang bituin. "Ang lihim kung paano ako nakatayo rito na may medalya sa kamay ay: Sinimulan kong mahalin ang aking sarili, ginamit ko ang matinding tapang upang salubungin ang bagong buhay, hindi natakot sa reaksiyon ng iba, at hindi nagduda sa sarili dahil sa hatol ng mundo." aniya. Pinayagan niya ang sariling tanggihan ng iba, pero hindi siya hihingi ng pagkilala maliban sa kanyang sarili. Siya ay siya ang tunay na may-ari ng sarili!

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Ngumiti ito at nag-umpisang gumawa ng sarili nitong tsaa. Halos masamid siya matapos maka-recover sa tagpong iyon. Wala siyang naintindihan sa mga sinabi nito dahil panandaliang nag-shut down ang utak niya. She thought something would happen but unfortunately... 'Hoy fortunately yun!' sermon niya sa sarili nang may nangahas na parte ng kanyang utak na magnasa sa lalaking ito. 'Tumigil ka self! Kelan ka pa naging ambisyosa?' Wala sa sariling ininom niya ang tsaa, hindi na rin niya ininda kahit medyo mainit pa ito. Basta ang kailangan ay maikalma ang mga sarili.

“Odessa, ihahatid ka ni kuya mamayang madaling-araw sa bayan. Hindi pwede na ikaw lang ang umalis at baka kung ano ang magyari sa'yo.” “Unsa man ka oy, kaya nako akong self daii. Gwapa lang ko pero 'di ko tanga para magpatsugi dayon.” Ano ka ba, kaya ko ang sarili ko day. Maganda lang ako pero 'di ako tanga para magpapatay agad.

That is true, in the end of the day, ako lang ang makakaintindi at makaka tulong sa sarili ko, no one else but me. I stood up and get my wallet, lumabas sa condo ko at gusto ko na makalayo sa kung ano man ang nakakasakit sa akin, hindi ko matiis ang kalungkutan sa kwarto ko dahil baka may magawa ako na hindi maganda.

Nakikipag away ako sa sarili ko. " Akala ko ba deserve niya? Kanina lang falit na falit ka tapos ngayon, binibilhan mo ng gamot. Hanep ka, ah. Ano yan? Caring ka lang sa lagay na yan? " Kontra ng aking isip.

I can’t hear anything. I frustratingly slammed the book dahil nagmumukha na akong usisero dahil sa ginagawa ko. Marahas kong sinampal ang aking sarili at huminga ako nang malalim. Why is this happening to me? Why Am I like this? Damn! Just let them be Mino! You’re making yourself look like an insecure human!

Sabay talikod ko, at nauna na ulit ako sa kanya. I feel like running down the cliff to scream angrily at myself. But I have to hold it... I have to bear it. . c.m. louden note:pasensya na medyo hindi ako maka araw araw kasi may sakit po ang anak ko. Babalik ako for everyday update soon. Salamat :)