Treating Myself Quotes Novels & Stories

saad ni Mommy at hinawakan ang kamay ko. Binigyan ko naman siya ng matamis na ngiti. "Don't worry about me, Mom. I can handle myself. Hindi niyo ako pinalaking duwag kaya haharapin ko 'to. Hindi naman habang buhay matatakasan ko ang bagay na 'to. Gusto ko ng tuluyan na makalimot at makamove-on sa nangyari. Gusto ko siyang makausap para ilabas ang nararamdaman ko," pursigidong turan ko. Nandito na ako sa puntong 'to at hindi na ako aatras.

Narinig ko si Leonard sa likod ko, tahimik lang pero ramdam kong nakikinig siya sa bawat salitang lumalabas sa bibig ko. “LAHAT NG PANGHIHINAKIT, TINANGGAP KO! LAHAT NG PANLALAIT, KINAIN KO NANG WALANG REKLAMO! PERO HINDI NA NGAYON! AYOKO NA!” Huminga ako nang malalim, mas malakas pa. “I’M DONE LETTING THEM TREAT ME LIKE I’M NOTHING!” Pagkatapos noon, nanahimik lang ako. Para akong binagsakan ng pagod, pero may kakaibang gaan na rin sa dibdib ko.

Mas mainam kasi 'yung nandito ito sa tabi ko. Humugot ako ng malalim na hininga saka ngumiti nang malapad. "You can do this, I know you are. Para saan pa't pinili mo ito, 'di ba?" I told myself, staring at my reflection in the mirror. "Fighting!" I bobbed my arms together.

Ang sakit sa puso ko ay unti-unti nang napapalitan ng matinding inis at frustration. "Alam mo, Jaxon, napaka-selfish mo rin, eh," bulong ko sa sarili ko habang nakatitig sa kawalan. "Akala mo ba kapag iniwan mo ako rito na ligtas, matutuwa ako? You think you're being a hero by facing those bad guys alone? Sobrang cliché ng utak mo, bilyonaryo ko."

Her voice cracked again, this time because of a sore throat. Onetime, you get isolated in a dark room, you have no one to hold, and you are scared, clasped your both hands. When you are down, think of funny things and laugh. When you are crying, cry it all out, later wipes your own tears. When you are lying down on one's stomach, lift up yourself. You can be your own version of the hero, and knight to yourself like how Eleuthera Augustine encouraged herself to withstand the fight.

I couldn't help but pity my self. But it's okay, I know I'll be over this somehow. I can manage my self. Just like how I told Manuelito that I can wipe my own tears. Just like how I told Laila that I can manage the business my self. Just like how I told my friends, that I'm okay and will be okay.

“Hindi ko siya, Matteo… ako lang… at susubukan kong gawin ang tama.” “Susubukan? Susubukan? Enough. You’re not ready. You’ll never be Sofia.” Tahimik ako, huminga nang malalim. Dalawang taon ng ganitong araw-araw. Dalawang taon ng ganitong treatment. At kahit ganoon, may maliit na apoy sa loob ko na nagsasabi: *Hindi ka siya. Ikaw ang sarili mo. At kailangan mong ipaglaban ito.*

Mapepera nga sila pero masahol naman ang ugali. How they treat me, is how they feel about me. Actions tell what people hide. They were disgusted and embarassed about the idea of me being a mute. If they can't like me, so what? Ayoko rin sa kanila. Action speaks louder than words and it will truly shows their true colors. Minsan hindi ko rin maintindihan ang sarili ko. Minsan ang tapang ko, minsan ang hina-hina ko. May mga araw na kaya kong i-handle 'yong tingin nila sa akin at may araw na down na down ako sa mga napapansin at naririnig patungkol sa akin. Pinipilit ko lang pala maging malakas para sa sarili ko kasi ayoko na maging talunan. Kasi walang iba na tutulong o dadamay sa akin kundi a

Pumikit ako para i-composed ko ang sarili ko. " Common Mirabella, easy.easy .it's your first day, don't let this frustrate you" mahinahon kung sabi sa aking sarili. Ipinagpasalamat ko na dahil sa pinagdaanan kong sakit sa buhay, natuto akong mag handle ng aking emosyon. Agad kong kinuha ang panyo sa aking bag, at pinunasan ko ang mukha ko at ang damit ko hoping na ok pa. I don't want to feel helpless sa mata ng iba, I do't want pity, that's the last thing I could hear from anyone. That's why, mas gusto kong mapag isa lagi, I believe na I don't want anyone's help. Ako lang ang makakatulong sa aking sarili, no one, not even my family.

“I told you, I won’t leave you. Kahit ilang beses mo pa akong ipagtulakan, murahin, o saktan, hindi kita iiwan hanggang hindi mo napapatawad ang sarili mo.” “I forgive myself. I forgive myself.” “Nice try.” “Sinabi ko na nga di ba? Pinapatawad ko na ang sarili ko. Now, umalis ka na.” “Not gonna happen,” iling nito at kumuha ng kupas na pantalon. Hinuli nito ang tingin niya habang nagbibihis, hinahanap ang reaksyon niya sa pagbalandra ng katawan sa harap niya. Bumuntong-hininga ito nang nanatili pa ring walang emosyon ang kanyang mukha hanggang sa matapos itong magbihis.