Treating Myself Quotes Mga Nobela at Kwento

Parang binabasa niya ang takbo ng isip ko. Malalalim ang bawat paghinga ko dahil heto na naman kami. Nire-ready ko na ang sarili ko para sa matinding sakit na idudulot niya na naman sa akin. "If it hurts, tell me," aniya habang nakatitig pa rin sa akin. Ako naman ay parang nahihipnotismong napatango lang. "Good."

Sikat ng araw ang tumatama sa aking mukha ng magising ako. Hindi ko namalayang nakatulog na pala ako. "Happiest Birthday, Self" sabi ko sa sarili ko. "Ang wish ko sayo, sana maging matapang kana this time! Kaya ba natin yon?! Syempre! Kaya natin yon!" pahabol ko pa at binigyan ko ng isang mahigpit na yakap ang aking sarili.

Ang mga dingding na ito ay nakasaksi ng mga tawa at luha, ng mga pangakong hindi natupad, at ng mga yakap na kulang sa tapang. Bumalik ako sa sofa at kinuha ang lumang kuwaderno sa mesa. Ang mga pahina nito ay puno ng sulat-kamay ko—magulo, minsan malinaw, minsan pira-piraso. Binuklat ko ang isang pahina at nabasa ang isang pangungusap na matagal ko nang sinulat: “Darating ang araw na pipiliin kong maging tapat sa sarili ko.” Napangiti ako nang mapait. Kailan nga ba darating ang araw na iyon?

May kinuha doon at kalaunan ay natagpuan ko na lamang ang sariling may hawak na maliit na salamin. 'Maganda ka naman, myself ah?' pilyang sambit ko sa sarili nang sipatin ang sariling repleksiyon sa salaming hawak-hawak ko. 'Then why na walang lalaking natitipuhan sa akin? Kaylangan ko bang magpaganda muna? Mag self-care? Magpaderma? Bumili ng mga cosmetics para maenhance ang beauty within daw?

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”

Kung hindi ko magagawang palayain ang sarili ko mula sa posas, ay malulunod ako. Ang tanging naisip ko, ay ang mga bobby pin sa aking buhok. Kahit nilalamig na ako sa ibabaw ng kama ay nag-isip pa rin ako ng mabuti. "Self focuss..you can do it!" ang sabi ko sa sarili. Alam kong may isang paraan lamang para makalabas sa kulungan na ito. Huminga ako ng malalim, at binali ko ang hinlalaki ng kaliwang kamay ko.

Kung hindi, hindi ako pupunta dito dahil ang ilaw lang ay naroon sa may pinto, at malayo iyon dito sa tank. Lumipad ang isip ko sa nangyari kanina. Usually, hindi malinaw sa akin ang mga nangyari kapag nakainom ako. I always regard it as a dream. Pero ngayon na nahimasmasan ako na hindi dumaan sa tulog, ramdam ko na ang kahihiyan ng mga sinabi ko. “You made me a woman, so treat me like one?! Sana ok ka lang, Self.” Anong pinapakahulugan ko roon? Basta lang makapagsalita!

At ang paninigas ng puso ko na animo'y naging bato at hindi na tumitibok. Now, how can I not be hard to myself when I was a d*mn failure? How can I not be hard to myself when I messed up everytime I soften for something or... Someone? "I'm fine now, Kuya. Let's not talk about this anymore." I said as I hang up.

Minsan pa nga ay iniisip ko kung ano ang pakiramdam na makahawak ng ganitong sitwasyon. I smiled as I got my confidence on treating someone came back. Pero agad ding nabawi ang ngiting iyon nang may parte pa rin sa akin na bumabagabag. Inignora ko na lang iyon at pinilit ang sarili na magpokus sa mga positibong bagay. I can definitely do this. *** "I hope I can do this."

I whispered to myself. Alas dose pasado na ng hating gabi pero wala pa rin siya, niloloko ko na lang ang sarili ko. Napangiti ako ng mapakla ng dahil sa kaisipang 'yon bago hinipan ang kandila. "Happy birthday self," I greeted myself, smiling like an idiot. "I wish you a healthy heart after being broken and cut into many pieces. You're strong and brave... Just love yourself because no one can love you more than you do," giit ko pa bago tumayo at nagpasyang matulog na lang.