Novel & Cerita Tula Para Sa Aking Kaibigan

"You know what I realize that it's nice to have a friend, right?" "Tama, masaya kapag may kaibigan ka. Lalo na yong kaibigan na masasabihan mo ng problema at secreto, yong hindi lang sa saya mo sya makakasama kundi sa kalungkotan din. Just like my cousin Mindy, we're friends... best friends. Sya lang yong kaibigan na maituturing ko na totoo."

paulit-ulit na paalala ni Tala sa kanya. "I know that you are just concerned about me, Tala. But please, stop it. Malaki ang tiwala ko sa kaibigan ko. We are friends since we are in our high school days. Hindi lang kami magkaibigan kundi para na rin kaming totoong magkapatid," patuloy niyang pagtatanggol sa kanyang kaibigan.

“Basta mag-iingat ka, ha? Kung pwede lang dito ka muna pero baka malaman nilang andito ka... alam mo naman na...” Ngumiti siya at ginanap ang kamay nito. Si Tina lang ang maituturing niyang best friend sa buong buhay. Wala naman kasing gustong maging makipagkaibigan sa mahihirap na tulad niya nung nag-aral pa siya. “Naiintindihan ko at alam ko naman na 'di ako pwedeng magtagal pa rito. Ayukong madamay ang pamilya mo, Tina. Saka pangako, mag-iingat ako promise! Babalik ako bruha ka at dapat 'yang munggo mo, lumaki na ha at naging pakwan na.” Sabay silang nagtawanan sa kaniyang sinabi pero agad din tumahimik. Pareho silang nalungkot sa nangyari.

Tama lang na hindi na sila magkaibigan dahil ang katulad niyang mahina at parang isang anino ay hindi nababagay sa matatas na taong katulad ni Hope. “Hindi totoo ‘yan!” Biglang napasigaw si Selena dahil sa kaniyang kwento. “Hindi ka walang kwenta o isang anino Tiana! Kaibigan kita! Kaibigan ka namin! Kalimutan mo na ang nakaraan dahil nandito na kami, kami ang kukulay sa walang kulay na buhay mo Tiana.” Hawak na sabi ni Selena sa kamay nito.

"Ikaw na malandi ka, papatol ka na nga lang at sa boyfriend ko pa talaga! Wala ka na ba talagang hiya sa bokabularyo mo? Mismong kaibigan mo’y g*nago mo, Sandra! Anong klase ka namang kaibigan?” Nanlisik naman ang tingin ni Sandra sa ‘kin. "Ano bang pakialam mo, Taji? Mabuti pa nga ‘ko at kaya kong iparamdam ang langit kay Jared, e ikaw? Tuod ka lang kaya ka niloko—Ahh!"

tugon ko para sana pagaanin ang nararamdaman niya ngunit hindi rin ito umobra. "Pero po... ang sad dito," malungkot niyang giit. "Then, papapuntahin ko na lang ang mga kaibigan mo dito. Okay ba 'yon?" Tumango si Thalia pero hindi pa rin iyon ang gusto niya.

turan niya habang nakasalabay ang kaniyang kaibigan na si Butch sa kaniyang likuran na isang laruan. "Sino sa tingin ninyo ang makakatulong sa atin para maibalik natin ang ating kaibigan na taong ibon sa kaniyang tunay na mundo?" pahayag niya. Nagugulumihanan ako sapagkat parang kinakausap niya ang manonood. ‘Yung totoo? Nasa telebisyon ba ako?

"Tandaan mo, Ley, kung ano man ang desisyon mo sa buhay, susuportahan kita—kami ng mga kaibigan mo. Kaya h'wag mo masyadong kimkimin lahat ng 'yan. Saan-saan pa't naging Kuya mo 'ko, di 'ba?" Napangiti ako dahil sa sinabi niyang 'yon. Ang sarap talaga kapag may kaibigan kang kagaya nila. Kaya nga minsan nakaka konsensya na. "Salamat, pero okay na ako." Sinamaan niya ako ng tingin kaya lalo akong natawa. "Okay na nga kasi ako. May Kuya nga ako, di 'ba?"

Tinuring mo kaming kaibigan, tinuring mo kaming kapmilya, tinuring mo kaming kapatid. Salamat sa pagmamahal niyo ni Kuya Gustavo sa aming tatlo Ate. Pwede ka na pong sumama sa kanya ng hindi kami inaalala. Wag po kayong mag-alala, ako na ang bahala kay Milagring at Mariposa. Hindi ko sila pababayaan Ate. Mamahalin at po-protektahan ko sila gayan ng ginawa mo sa akin.

Tunay na kaibigan. Sabi nga nila, "A friend in need is a friend indeed." Kaya siya talaga ang tunay na kaibigan. Binuksan ko ang computer. May lumabas na mensahe: "Simula na ang oras ninyo. Kailangan ninyong matapos ito bago mag-alas singko ng hapon. Isa pa, Elena, gusto sana kitang makausap ang kapatid mo. Sabihan mo siya."