Tula Para Sa Aking Sarili の小説・ストーリー

It inspires me to do better. Sana may napulot kayong aral sa pagmamahalan ng ating Selfless couple. 🤎

Kapag akala nila ay wala na akong laban, doon sila magiging kampante. At kapag dumating ang sandaling iyon, kukunin ko ang pagkakataon para makatakas. Pumikit ako at muling bumalik sa pagkakahiga. This time, inalalayan ko ang aking sarili para hindi makuha ng braso ko na naiipit ang lahat ng aking bigat. "Mom, Dad, Margaux... Pangako, gagawin ko ang lahat para makatakas dito. Para makatakas sa makasarili at ganid na si Teresa," bulong ko sa aking sarili kasunod ang pagdaloy ng alaala.

Paano kung mabuking ako? Pero wala na akong magagawa. Ito ang hiling ni Tara, at ito ang gagawin ko. Ang pagiging Tara ang bagong papel ko ngayon. At kahit gaano kahirap, gagawin ko ito—hindi lang para kay Tara, kundi para rin sa sarili kong kaligtasan.

* Bago ako tuluyang bumitaw sa tawag, narinig ko pa ang huling sinabi ni Tita: *"Anuman ang piliin mo, Tina… sana, piliin mo rin ang sarili mong kaligayahan." At doon ko napagtanto—hindi ako umalis dahil gusto kong takasan si Justin. Umalis ako dahil gusto kong hanapin ang sagot kung paano ko muling mabubuo ang sarili ko… sa kabila ng lahat ng sakit. **End of Flashback** Ngayon, sa harap ng lalaking minsang minahal ko nang buong buo, alam kong dumating na ang sandali.

“Oo, mayaman sila. Oo, magaganda ang damit ko, masarap ang ulam ko araw-araw, maganda ang eskwelahan, marangya ang pamumuhay. Pero kahit kalian, hindi ko naranasang parte ako ng pamilya. Na parte ako ng buhay at mundo nina Mommy at Ate. Dahil sa paningin nila, sampid lang ako sa pamilya at ako ang dahilan ng kanilang malas.” “I’ve been carrying that mindset for years. It caused be to do some shitty things. Malas ako at wala akong ibang dala kundi gulo? Eh ‘di totohanin natin. That’s what I was thinking before. Pero iyon din ang naging hudyat kung bakit lalong lumala ang pagkamuhi nila sa ‘kin.”

Apoy ng pagnanasa na huwag nang muling maging biktima. Isinuot niya ang singsing sa sariling daliri, kahit wala pa ang seremonya. “Ito ang panata ko sa sarili ko. Hindi para sa kaniya. Hindi para sa kahit sino. Para sa akin.” --- Balik sa kasalukuyan

tugon ko sa sarili and I continue closing the door. ~

Tila pagod ang kanyang buong katawan, bumabangon lamang sya upang kumain ngunit pagkatapos ay hihiga ulit. Although her heart was deeply broken, there's nothing she could do but continue her life and live it to the fullest. “Alam mo self, maganda ka! Matalino, di ka lang katangkaran pero maganda ka!” Puri nito sa sarili. “Taena! Nagse-self love na'ko!” biro nitong muli sa sarili. Sa isip nito’y nais na nyang baguhin ang sarili nya habang nag-susulat ng nais nitong gawin ay biglang tumunog ang kanyang tiyan.

singit naman ni Parsha. Natawa kaming lahat. Tama naman siya, ano pa’t nagsisikap ako kung yung sariling future ko hindi ko mapaghandaan. Hindi naman sa gusto kong maging makasarili, pero sa tagal ng panahon na naging selfless ako, pwede naman sigurong maging selfish rin minsan.

“Iba pala talaga kapag ikaw ang nagluluto para sa sarili mo. Parang mas na-appreciate mo ang bawat bite.” “Saka, hindi lang ‘yun,” biglang seryosong sabi ni Isaid. “Masaya ako para sa ‘yo, Aika. Ngayon, kaya mo na ang sarili mo. Wala nang mag-uutos sa ‘yo na wala sa lugar, wala nang pipigil sa ‘yo sa mga gusto mong gawin.”