Tula Para Sa Aking Sarili Mga Nobela at Kwento

Kaya a-alam kong matatag talaga ako k-kasi… May pangarap ako. G-Gusto ko matupad lahat ng mga pangarap ko sa sarili ko sa utak ko kaya nagpapaka-tatag ako. Dahil paniniwala ko, utang ko iyon sa sarili ko. Ang magandang buhay.

sambit ko naman sa kanya. "Bigyan mo kaya kasiyahan ang sarili mo, hija kung kayo talaga sa huli at siya ang habangbuhay mo mamili ka lang...umalis ka bilang reyna at mamuhay ng normal with your someone or hindi ka aalis pero, delikado naman ang mga mahal mo sa buhay na meron ka." aniya natahimik naman ako. "Yes, meron din naman sa mundong ginagalawan ko ang mga kaaway hindi lang sila kasing-tindi ng mga kaaway mo ngayon."

sabi ni Fatima kaya sinamaan ko siya ng tingin. "Lasing nga ako! wala ako sa sarili! at hindi ko rin yun nakilala," sabi ko. Umiling iling siya sa akin parang desmayado kaya ngumuso ako dahil alam ako rin naman na mali pero wala na akong magagawa, it's part of my life now. "Alagaan mo ang sarili mo Andrea," sabi niya ng seryoso kaya tumango ako. "Yun lang naman eh!" sabi ko habang ngumuso.

Ngumiti ito at nag-umpisang gumawa ng sarili nitong tsaa. Halos masamid siya matapos maka-recover sa tagpong iyon. Wala siyang naintindihan sa mga sinabi nito dahil panandaliang nag-shut down ang utak niya. She thought something would happen but unfortunately... 'Hoy fortunately yun!' sermon niya sa sarili nang may nangahas na parte ng kanyang utak na magnasa sa lalaking ito. 'Tumigil ka self! Kelan ka pa naging ambisyosa?' Wala sa sariling ininom niya ang tsaa, hindi na rin niya ininda kahit medyo mainit pa ito. Basta ang kailangan ay maikalma ang mga sarili.

Lumapit ako sa kaniya at hinaplos ang ulo niya. “Ella, kahit anong mangyari, mahal kita. Pero kailangan mo ring matutong tumayo para sa sarili mo. Dahil hindi habangbuhay nariyan ako para sumalo sa 'yo.” Tumango siya habang nakayakap pa rin sa akin. “Salamat, Ate. Sa lahat-lahat.” “Bumawi ka. Hindi lang sa akin, kundi sa sarili mo. Kasi ikaw ang unang talo kapag pinabayaan mo sarili mo.”

Useless lang kung pag-uusapan pa namin ang nakaraan! "My sarili akong condo! Pwede bang doon mo na lang ako ihatid?" mahina kong tanong sa kanya! Wala naman akong ibang mapupuntahan kundi doon lang lalo na at wala akong balak na ipilit ang sarili ko kina Mommy at Daddy! Ngayun pa lang, pipilitin ko na din pala ang sarili ko na mamuhay na mag-isa! Walang aasahang mga magulang kundi sarili ko lang! May pera naman ako sa personal bank account ko kaya alam kong matutustusan ko din ang lahat ng mga pangangailangan ko! Tsaka na lang ako mag-isip ng pwdeng hanap buhay pagkapanganak ko!

“Wala kang alam sa nakaraan mo. Sa buhay mo. Sa pamilya mo. Dumarating ka rito, parang malinis, parang perpekto. Pero ikaw rin pala ang pinakamadaling siraan dahil… wala kang ugat. Walang sinumang papalag para sa’yo. Kahit ikaw.” Napalunok si Sara. Hindi dahil sa takot—kundi sa lalim ng insulto. “Hindi mo ba naririnig ang sarili mo? Ginagamit mo ang kahinaan ng tao para saktan sila. At ang tawag mo riyan... pagmamahal?” “Oo. Kasi ako lang ang may karapatang gawin ‘to. Ako ang nauna. Ako ang nandito nung wala ka pa.”

"Sa true lang Kuya, kung mag-amo ka lang sina, daw waay pakialam sa sarili mo, basin indi ka nya balikan. Lantawa bala sarili mo Kuya, daw waay ka na tana alaga ah.Malaba sinang buhok mo, daw waay kapa kapaligo. Sin-o man magbalik sa imo kung amo ka sina?" [Sa totoo lang Kuya, kung ganyan ka lang na parang walang pakialam sa sarili mo, baka hindi ka niya balikan. Look at yourself Kuya, para kang walang alaga sa sarili mo. Ang haba ng buhok tapos parang wala ka pang ligo. Sino naman ang makikipagbalikan sayo kung ganyan ka?]

Hindi ko alam, hindi ko pa rin agad mapatahan ang sarili ko. Lubos akong nag-alala. Pero, si Tita kahit may tiwala din ako kailangan ko pa rin tatagan ang sarili ko. Kaya ni, Anderson. Magagawa niyang makabalik nang ligtas. Ito ang dapat kung isipin. "Tita.... Nag-aalala po ako sa kaniya." "Psh, pareho tayo iha. Tama na, tahan na."