Tula Para Sa Aking Sarili Novels & Stories

Tutol ni leia Napangiti naman akong palihim. Alam ko kasing bumabalik na ang dating xanleia na nakilala ko. "Kaya kona ang sarili ko, parasaan pa ang ilang taon kong pag iinsayo kung matatalo din nila ako hindi ba? Huwag kayong mag alala dahil kaya ko ang sarili ko. Titignan ko rin kung gaano ka raming tauhan ang nag kalat sa paligid."Sagot ko

My heart just betrayed me! Tila ba ay nawala ako sa aking sarili kung kaya't hindi ko na namalayang nakapasok na pala ang lalaking ito sa loob, "I will just put all of these..." May sinabi pa itong kadugtong ngunit hindi ko na ito maintindihan.

Paano ko paniniwalaan ang mga salitang parang hinahaplos ang sugat ko, kung mismong taong nagluwal sa akin ang unang tumaga nito? Sinasabi lang siguro ni Rafael ang mga iyon dahil wala siyang kasama sa mga oras na ’yon. Kasi convenient ako. Kasi nandito ako. Kasi available. At ako? Isa lang ‘tong panandaliang aliw sa pagitan namin. Ako lang ang dapat kong paniwalaan. Ako lang ang totoo sa sarili ko. Ako lang ang kayang magpahalaga at magbigay ng pagmamahal na walang kapalit, sa sarili ko.

Tila pinaglaruan lang ang kanyang tunay na nararamdaman. Alam niya sa sarili na hindi siya dapat mahulog sa kahit kanino. At hinding-hindi niya dapat hayaang mangyari iyon. "Ako? Kumpara sa iyo, pinapatikim lang kita ng sarili mong gamot!"

Wala akong kakampi, karamay, sarili ko lang ang tutulong sa akin. Tumayo ako at tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. May kalmot ako sa leeg, namumula ang kaliwang bahagi ng mukha ko, may pasa ako sa binti, at malamang magkakapasa na rin ako sa braso. Pinilit ko pa ring ngumiti sa kabila ng lahat. Kailangan kong magpakatatag. This is me, Elaisa Sandoval-Montefalcon, and this is my story.

Gusto ko tuloy na tapikin ang sariling balikat ko. Bawi ka na lang sa next life, self.

Saktong maaninag lamang nila ni Totoy ang mukha ng isa’t isa dahil sa mahinang ilaw nito. “Totoy, sa tingin ko ay ihahayag ko na lang sa kanila ang aking sarili nang sa ganoon ay wala nang madamay pa. A-Ako lang naman ang kailangan nila, Totoy.” “Lila, nahihibang ka na ba?”

sabi ko, halos hindi ko na marinig ang sarili. Tumango siya. "Ang banda. Our music. Our voice. Hindi man sikat, hindi man marinig ng buong mundo...basta akin—amin." Tahimik akong tumango. At doon ko napagtanto, minsan ang mga taong pinakagusto nating iligtas... ay 'yung mga piniling malunod para sa sariling dahilan. At kahit masakit, minsan ang tanging magagawa mo na lang... ay hayaan silang sumisid.

"Tingnan mo ang sarili mo. Para kang asong inabandona. Para sa akin, kusa mong nilasing ang sarili mo at ginagawa mong dahilan ang kalasingan mo para maikama mo siya." Inis na inis si Lucian at napangiwi. "Nag-seself project ka ba? No wonder na walang mga babaeng dumadagsa sa daraanan mo. Tila lahat ng kabaluktutan alam mo. Mukhang naguguluhan si Cade. "Hayaan mo akong mag-isa."

Makailang beses ang pagkurap ko at nalilito ako sa sarili. I was sold for what? Marriage? To our biggest enemy. . . Heck! "I will think about it, Tita. I will call you again. Love you." Sabay patay ko sa tawag. Tulala ako sa sarili at parang sakal sa leeg ang nararamdaman ko ngayon. Humakbang na ako patungo sa balkonahe at ang malamig na hangin agad ang sumalubong sa akin.