Tula Para Sa Edukasyon Mga Nobela at Kwento

Kaya ang sarap sarap niyang alagaan. Kapag naka-alis na siguro sina Arthur at Thalia kasama ang anak ko ay mag e-enroll na agas ako sa sinasabi nilang university. Libre ang tuition ko ro'n dahil may kinausap iyong daddy ni Thalia sa paaralan na 'yon. Tuwang-tuwa ako nang sabihin niya 'yon, dahil gusto ko talagang matuto pa sa sining pang arkitektura. “Tara na,” pag aaya sa akin ni Thalia.

Tumahimik ako, hinihintay ang susunod niyang sasabihin. “Dito sa Isla Lalia, bihira ang nakakapag-aral nang mataas,” patuloy niya. “Hanggang elementary lang ang kaya ng karamihan. ‘Yung mga may kaya lang ang nakakapag-high school, pero kailangan pa nilang pumunta sa city at doon manirahan hanggang maka-graduate.” Napabuntong-hininga siya, saka tinapik ang tubig, para bang iniluluwa niya roon ang bigat sa dibdib niya.

Doon na nagsalita si Charlie, "Iminumungkahi kong magdagdag ng two billion para sa education funding. Makikipagtulungan tayo sa mga high school o technical college, magbibigay ng investment para mapabuti ang kanilang pasilidad at antas, habang sinisiguro rin ang supply ng human resources na kailangan natin, sabay na pinauunlad ang negosyo at ang mga magiging empleyado natin sa hinaharap.” "May bahagi ng pondo na dapat ilaan para sa mga scholarship at financial aid initiatives para matulungan ang mga honor student at mas mahihirap na estudyanteng nag-aaral ng automotive sa Aurous Hill. Mahalaga iyon, at kahit wala pa tayong oras na makipag-ugnayan sa mga educational institution sa ngayon, nan

“Mas mabuti nang maging handa kaysa sa huli ay magsisi dahil wala tayong maipapakita. Salamat sa pag-iisip nito.” “Bukod dito,” dugtong niya habang sumandal nang bahagya sa kanyang upuan, “nais ko ring pag-usapan natin ang tungkol sa pag-aaral ni Cael. Alam kong papasok na siya ng kindergarten sa susunod na taon, at nais kong makapasok siya sa isang paaralang hindi lamang magbibigay ng dikalidad na edukasyon, kundi mayroon ding mahigpit na sistema ng seguridad. Mahalaga sa akin na habang natututo siya, nananatili siyang ligtas at malayo sa anumang gulo o hindi kinakailangang pansin.”

Pero humindi ako. Hindi kailangan pumasok nang isang bata sa isang mamahaling paaralan para masabi na mataas ang Edukasyon na makukuha nito. Nasa bata yun kung paano niya pagbutihin nang pag-aaral. Elementary palang naman siya. Kaya ayos lang. At tsaka dekalidad naman ang Edukasyon nang pribadong paaralan kung saan nag-aaral si Leonna.

Baka hindi ko kayanin. "Huwag mo munang tanggihan, Tin. Pumunta muna tayo roon para maipaliwanag sa iyo ng mabuti." OLA- Online Learning Academy. Iyon pala iyon. Agad kaming nagtungo sa office ng parang principal doon. "It's online courses. Basically, you can use your own time to finish the courses at your own pace. Every week, ay pupunta ka rito to test what you've learned. Just about that..."

malungkot na sabi ni Aling Maria kaya naman kinurot ang puso ko sa aking narinig Kailangan ng mga bata ang edukasyon pero sa hirap ng kalagayan nila, tila hindi ito prayoridad. “Sa Maynila po, makakapag aral si Pilar at si Charito. Iniisip ko din po si Lola Choleng, napapatignan po ba siya sa doctor?”

Walang labis na luho—puro maayos at disiplinadong pangangalaga. Kaya pansamantala, kailangang manatili ni Maumau sa Dasma. Nakikipag-ugnayan si Maliya sa mga tutors nito. Lahat sila ay mga top-tier educators, at lahat sila ay pinupuri si Maumau. Matalas ang memorya ng bata at mabilis matuto—ang pag-aaral, para sa kanya, ay hindi kailanman naging pabigat.

“Oo, alam ko na malaki ang hamong ibinibigay ng temang ito sa atin… medyo pabor sa hinaharap, dahil bukod sa magsisimula palang tayo ay wala ring kasiguraduhan ang lahat para sa hinaharap…sabi ko nga kanina tayo ang bahala sa kung ano ang pipiliin natin sa susunod pang mga taon. Tayo pa rin ang director sa sarili nating teleserye, magmamaneho sa sarili nating sasakyan ng pangarap at hangin ng ating umaalagwang saranggola ng buhay. Nandyang susubukin tayo ng hirap ng buhay, mga tukso ng barkada, ng salitang pagsuko at iba pang problema sa buhay. Mawawalan tayo ng pag-asa, mahihirapan tayo at magtatanong, pero eto na tayo oh, nakatapos na tayo ng isang eksena, nakatapos na tayo ng isang bahagi

Tuluyan nang nawalan ng masabi si Elara. "Deo, Florante at Laura ba 'yan? Mukhang 'Florante at Lalamunan' itong isinulat mo!" "Itinuro ang tula na 'yan noong Grade 7 mo sa junior high, tapos nakuha mo pa ring baluktuyin ang pagkakabisado para lang maging menu ng karinderya!" Hindi mapigilang tumaas ang boses ni Elara sa matinding panggigigil.