Novel & Cerita Tula Para Sa Kadakilaan Ng Ina

Napakasakit tanggapin na doon lang magtatapos ang lahat pagkatapos ng lahat ng ginawa niya para sa asawa. Masakit din para sa kan'ya na tanggaping ang kaisa-isang bagay na matagal na niyang hinihiling ay basta na lang kinuha— ang kanyang anak. Napahawak si Talia sa kanyang sinapupunan kahit alam niyang wala nang buhay ang naroroon. Napaupo siya sa gilid ng kama, tinakpan ang mukha habang humahagulgol. Hagulgol ng isang ina na pinagkaitan ng pagkakataon na makasama ang anak.

At tumalikod, matatag na naglakad palayo. Pinupunasan ni Leina ang kanyang mga luha. Parang dinudurog ang puso niya na maiwan ang magulang niyang nakakulong. Hindi ito ang inaasahan niya. Ang gusto lang niya ay ang maging masaya ang mga ito. Pero siya pa pala ang magbibigay ng kabiguan sa kanila.

Tenorio. Umuwi sila ng puno ng pag-aalala si Ella para sa ina, maraming komplikasyon ang nararamdaman ang ina dahil sa sakit nito, lingid sa kaalaman ni Ella alam na ng ina niya ang kanyang sakit ngunit hindi n'ya lang ito sinasabi sa anak para hindi ito mag-alala sa kanya. Sa kabilang banda gustong-gusto na ni Ella gamitin ang pera para sa ina.

Makakaalis ba ako roon nang hindi nahuhuli? “This job suits her, kasi may experience na rin ‘yan sa pagiging sekretarya sa Munisipyo noon, Berry.” Ani Madame Nina sa gilid. “She’s the only qualified among the girls who applied to do this job.” Dagdag pa niya na parang proud sa sinabi. Para sa aking ina na nasa hospital at kinakailangan ng matinding medikasyon at gastusin ay gagawin ko ang lahat. Hindi ako p’wedeng makampante rito. Kailangan kong gumawa ng paraan.

Pero tila unti-unti nang lumilinaw sa akin ang lahat. "Yeah," he said and rubbed his daughter's back. All this time inisip ko na anak ni Laura si Antalia, anak nila ni Laura pero mali pala ako. Patay na ang tunay na ina ni Antalia at hindi talaga siya anak ni Alejandro. Ilang beses akong naparanoid na baka iwan niya ako kapag bumalik na ang tunay na ina ni Antalia pero wala akong ka alam-alam na hindi na pala ito babalik kahit kailan. Minsan ko pang kinuwestiyon ang pagiging ina nito dahil iniwan nito ang bata pero mali pa ako. Iniisip kong si Laura ang ina ni Antalia, dapat pala nagtanong na ako noong una pa lang para hindi ako nag-isip nang kung ano-ano.

Inabot ko naman ang kanyang kamay at hinawakan ito ng mahigpit. “Hindi kailangan ng mga dahilan upang mahalin ng isang ina ang kanyang anak,” ani ko kay Gilda. “Anak kita kaya buong buo kitang mamahalin. Ibibigay ko ang lahat ng kailangan mo. Ang kabutihan at kaligtasan mo ang uunahin ko. Iyon ang tama at dapat. “Gilda, hindi mo ako kailangang suklian. Hindi humihingi ang pagmamahal ko sa iyo ng kahit ano.”

pasasalamat nito sa akin at niyakap ako nito Niyakap ko din ito at ngumiti ako. "Wala po yun masaya ako na tulungan po kayo at mga anak ninyo. " wika ko. Tumahan naman ito at bumitaw sa yakap sa akin. " Pagpalain ka ng panginoon hijo, halina at kumain na tayo alam namin na malayo pa ang pinanggalingan! " wika ng ina ni Tina.

Pinapaikot din ni Stacey ang dila sa tuwing sinusubo ang alaga ng binata sabay higop sa ulo nito. Labis na nagugustuhan ni Kiba ang ginagawa sa kanya ni Stacey. Naging basag ang paghinga nito sa tuwing sinusubo ng dalaga ang kanyang p*********i idagdag mo pa ang pagsipsip nito sa kanyang bayag. Parang vacuum cleaner ang bunganga nd dalaga. Talagang bihasa ito sa kanyang ginagawa. "Ilang lalaki na kaya ang natikman ng babaeng ito? wika nito sa kanyang sarili.

Chapter 99 “Like what I told you, this is all for you! Sino ba sa tingin mo ang mas makikinabang ng lahat ng ito? It’s going to be you—lahat ng ito ay para sa kinabukasan mo!” sigaw ng kanyang ina, puno ng desperasyon at pangungumbinsi ang boses nito. "Makikinabang?" Natatawang ani ni Kierra na animo'y napakalaking katuwaan ang bagay na iyon

sigaw ni Mom at sinubukang habulin si Dad na lumabas ng bahay nina Tita. “A-ate okay ka lang? Umupo ka muna kanina ka pa nanghihina,” wika ni Dahlia at inalalayan akong umupo sa upuang malapit lang sa akin. “Hija, baka nagulat lang ang papa mo ha, wag mo masyadong damdamin at lalambot din iyon. Hindi naman matitiis ng isang magulang ang kanilang anak, kailangan lang nila ng oras,” marahang sambit sa akin ni Tita bago ako abutan ng tubig na maiinom.