Romans & histoires Tula Sa Pagmamahal Sa Bayan

Puno ng pagsuyong wika ni Vincenzo kaya ngayon ko mas lalong naramdaman ang assurance. Napakakampante ko lalo dahil alam ko na totohanan na ito lahat at papunta na kami sa dati rating pinapangarap ko lang na buhay. Sa masayang buhay hindi dahil sa kayamanan at salapi nito kundi dahil sa buhay na puno ng pagmamahal. Pagmamahalan na wala ng makakapigil at wala ng makakatutol pa!

"...gusto kong ang dala ko ay pagmamahal." "Hindi sama ng loob." Ngumiti si Ma'am Alicia at marahang pinisil ang kamay ko. Sa sandaling iyon, lalo kong napatunayan na ang tunay na pagmamahal—sa pamilya man o sa taong minamahal—ay hindi nasusukat sa kung gaano ito kadali. Kundi sa kakayahan mong patuloy na magmahal... kahit nasaktan ka

At bago sila tuluyang sumakay sa sasakyan, hinalikan ni Duke ang noo niya. “Home?” Ngumiti siya. “Home.” At sa pagkakataong iyon, alam niyang hindi na siya bumabalik sa nakaraan. Paalam, Brent. At salamat sa lahat. Dahil minsan, ang tunay na pagmamahal ay hindi ang paghawak. Minsan, ito ay ang marunong ding bumitaw.

ay ang kapalayaan. Ang malayo...at ibang-iba sa nakasanayang hatid ng bayan. Kung saan ang pag-ibig at pangarap ay binigyang kahalahan. Lalo ang mga kababaehan.

‎Hindi sa pagkawala. ‎Kundi sa pag-unawa— ‎na ang tunay na pagmamahal ‎ay hindi kailanman naging kontrol. ‎Ito ay— ‎pagpapalaya. ‎At sa pagkakataong iyon— ‎pareho nilang pinili ‎ang manatili. ‎Magkasama. ‎Hindi dahil kailangan— Hindi sila agad umalis. ‎Nanatili sila roon sa Manila Bay—