Maikling Tula Tungkol Sa Sarili の小説・ストーリー

Sumisipol ako habang nagbibilang ng bituin sa kisame.

Maliit man ako, malaki ang mga pangarap ko: gusto kong tumakbo nang mabilis tulad ng aso ni kapitbahay, magtayo ng kubo mula sa mga unan at kumot, at magluto ng sopas na magugustuhan ng buong pamilya. Mahilig akong maglaro ng tagu-taguan, magdibuho ng mga halimaw na may ngiting nakakabighani, at mangarap na maging superhero kahit hindi pa ako marunong tumalon nang mataas. Sulat ko itong tula para ipakita kung sino ako kapag walang nagmamasid: malikot, matiyaga sa paggawa ng simpleng gawaing sining, at hindi natatakot humagulgol kapag nasaktan ang tuhod.

May mga araw na tahimik ako, nagbabasa ng librong may makukulay na larawan habang naka-t-shirt na mas malaki sa akin. Sa ibang sandali, sumasayaw ang puso ko at umiindak ang mga paa ko sa tunog ng radyo. Natutunan kong mahalin ang sarili ko dahil may mga alon sa loob na nagbibigay saysay sa bawat ngiti ko. Ito ang maliit kong awitin tungkol sa sarili ko—walang perpekto, puno ng tawa at konting luha, pero laging handang lumipad kapag may hangin ng pag-asa.

Sa huli, natutuwa ako na kahit bata pa, may boses na akong nagsasabing: narito ako, kakaiba at totoo. Iyon ang tapang na dala ko araw-araw, kasabay ng pollen sa ilong tuwing tag-init at ng mga guhit ng krayola sa aking daliri — maliit na bakas ng pagkatao ko na gusto kong ipagdiwang.

Hala, teka—may gusto akong ibahagi na tula na parang iniukit sa araw-araw kong pangarap at mga pagkukulang.

Ako'y naglalakad sa linya ng ngayon at bukas, bitbit ang mga tanong na hindi pa nasasagot. Mga pangarap, parang papel na hinihingal sa hangin, kumakapit sa palad, lumilipad kapag ako'y natataranta.

Hindi perpekto ang mga hakbang ko, ngunit may tiwala pa rin ako: ang bawat pagkadapa ay aral, at bawat pagbangon ay panata. Pinipilit kong maging tapat sa sarili—pumili ng liwanag kahit maliit lang ang liwanag na nakita. Ang tula na ito ay simpleng paalala: huwag ikaila ang takot, yakapin ang pag-asa, at gawin ang maliit na bagay araw-araw para mapalapit sa pangarap.

Minsan ang tula ay hindi dapat malalim na palaisipan; sapat na na naaantig ka at nakakapanimdim ng bagong sigla sa umaga. Sa palagay ko, kapag sinulat ko ito, parang nagbigay ako ng balak na harapin ang araw nang medyo mas matapang kaysa kahapon.

Isang magandang halimbawa ng sanaysay tungkol sa sarili ay ang kwento ng aking pagkabata na puno ng mga munting alaala na humubog sa aking pagkatao. Nagsimula ako bilang isang batang mahilig sa mga libro, nakababad ako sa pagbabasa ng mga kwento mula sa mga comic strips hanggang sa mga nobela. Madalas akong makakita ng mga walang hangang pak adventures o mga superheroes na lumalaban sa kasamaan, at dito ko natutunan ang halaga ng katatagan at pagkakaibigan. Ang mga alaala ng mga larong pinagsaluhan kasama ang mga kaibigan, at mga talakayan tungkol sa mga paborito naming karakter, ay nagsilbing tulay sa mga tao sa paligid ko. Sa pagsasama-sama ng mga kwentong ito, unti-unti kong naunawaan ang aking sarili at ang mga bagay na mahahalaga sa akin, gaya ng pagmamahal sa sining at ang pagnanais na makapag-ambag sa mga kwentong gaano man kaliit ang aking papel.