Maikling Tula Tungkol Sa Sarili Novels & Stories

Simple lang silang tingnan. Pero bakit pakiramdam ko… sila ang pinaka-totoong bagay na nakita ko sa buong buhay ko? “Mommy, ice cream!” excited na sigaw ni Mikayla. Napangiti si Marielle. “Next time, baby. Kapag sumahod na si Mommy.” Parang may mabigat na humampas sa dibdib ko. Hindi ko alam kung bakit naapektuhan ako sa simpleng linyang iyon.

Tumikhim mona ako bago ako nagsalita sa microphone. "Ang aking obra ay tungkol sa pag-ibig sa sarili," sabi ko sa mga bisita. "Ito ay tungkol sa pagtanggap sa ating mga pagkakamali at pag-aaral mula sa kanila. Ito ay tungkol sa pagmamahal sa ating sarili at sa ating mga natatanging katangian." Tumingin ako sa mga bisita at nakita ko ang interes at paghanga sa kanilang mga mata. Alam kong naintindihan nila ang mensahe ng aking obra.

tipid na ani ko. Para akong nauumay na hindi ko naiintindihan ang sarili ko. Palibhasa, ang dami kong iniisip. Pakiramdam ko nga, pati problema ng mundo ay okupado sa utak ko. Wala namang ganito dati, naramdaman ko lang ito pagkatapos ng birthday ko. Pagkatapos ng ganap sa amin ni Sir. “Magmula ngayon, sisingilin na kita. Sisingilin na kita nang hindi pera ang hihingin ko sayo.”

Sa Loob ng Silid ni Amara Si Amara ay nakatingin sa kisame. Tahimik. Parang pilit niyang binubuo ang sarili niya mula sa wala. “Who am I…” bulong niya. “Is it really possible… na wala akong maalala?” Napahawak siya sa kanyang dibdib. Mabigat. Parang may kulang na hindi niya maipaliwanag. Bumukas ulit ang pinto. Pumasok si Mike.

Kaya kailangan ko ng maligo muna upang ma refresh naman ako pati na ang utak ko. Nang maisip ko ang bagay na yun ay dahan dahan naman na tinignan ko ang aking sarili. Bigla naman akong parang nahiya sa ayos ko ngayon at isa pa parang naka lambitin lang ngayon ang aking si Little Lauren. kaya naman dahan dahan na sinilip ko ito.

Lakas na tawa niya at saka umalis na. Mahina ang pagbuntong-hininga ko at bahagya akong napangiti sa sarili. Ang baliw ko yata noon, ano? Ano kaya ang tumatakbo sa isip ko noong kabataan ko? . c.m. louden

Malungkot ko iyongtinitigan. Paano niya naaalala ang mga bagay tungkol sa akin pero hindi ako? Minsan, gusto kong sumugal at magpakilala pero paano kung mas makasama iyon? Gusto kong isipin ang aking sarili pero may mga bagay na mas mahalaga pa kaysa sa sarili mong kagustuhan at pangarap. Habang lumalaki ka ay nasanay kang inaabot na lang sa iyo ng mga magulang mo ang pangangailangan mo, those moments that I treasure by heart. But I realized that it is not the giving that made it special, it is the lessons taught on how selfless should love is. Lagi kang mag-bibigay kasi mas masarap yon kaysa ikaw ang kumukuha.

pakiusap ko dito kaya tumango ito sa akin "Ako na ang bahala ang mahalaga ay alagaan mo ang sarili mo at ang munting anghel na nasa sinapupunan mo" pahayag nito sa akin kaya tumango-tango ako rito "Kuya pagkalabas ko dito gusto ko po munang lumayo at umuwi kung saan ako lumaki ng hindi nalalaman nang iba" mahinang wika ko dito kaya natigilan ito

Namumula ang mukha, nanginginig ang kamay, tila nilalamon ng sariling pagkapahiya. Ang mga salita ni Richard ay pumipitik sa kanyang isip gaya ng latigong di mo matakasan: "Aralin mo muna." "Gumawa ka ng sarili." May katuturan ang lahat. Hindi siya umabot sa taas dahil sa sariling galing. Kundi sa kakayahan niyang manggaya, magnakaw ng idea, at umasa sa ibang utak. Sa madaling salita…

Nasa park lamang sila at– ‘Ano ba ‘yan. Hindi ka pa rin tumitigil sa kaiisip, self. Pinahihirapan mo lang talaga ang sarili mo. Life isn't perfect at mas lalong hindi gaya ng sa fairytales na nababasa mo. May mga bagay talaga na hindi natin kontrolado at mas lalong hindi natin inaasahan.’