Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Aking Sarili

"Ang tanga mo! Isang tanga na hindi mabitawan ang sarili sa mga bagay na hindi naman umi-exist." Kumulo ang dugo ko. Gusto niya yata makipagsabunutan sa akin. "Ano'ng tingin mo sa sarili mo, hindi ka rin ba tanga? Pinagduldulan pa rin ang sarili kahit hindi nito gusto." Kinagat niya ang mga labi. Namasa-masa bigla ang mga mata. Idadaan naman sa iyak para maawa ako sa kanya. "Mas tanga ka dahil–"

Wala akong kakampi, karamay, sarili ko lang ang tutulong sa akin. Tumayo ako at tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. May kalmot ako sa leeg, namumula ang kaliwang bahagi ng mukha ko, may pasa ako sa binti, at malamang magkakapasa na rin ako sa braso. Pinilit ko pa ring ngumiti sa kabila ng lahat. Kailangan kong magpakatatag. This is me, Elaisa Sandoval-Montefalcon, and this is my story.

Kasi sa umpisa palang alam ko sa sarili Kong nagawa niya lang ito dahil lang sa kalasingan dahil habang hinahalikan niya ako ,nalalasahan ko ang alak sa bibig nito. " Ang Tanga mo self! lasing lang siya kaya ka niya pinatulan, si Celine ang mahal niya hindi ikaw!" Paulit ulit na sabi ko sa sarili ko habang sinusobsob sa unan ang mukha ko. At panay tulo naman ng luha ko, nasasaktan na naiinis kasi ako sa sarili ko kung bakit hindi ko nagawang sawayin ito.

Ako ang nasa kanyang puso at nasa kanyang bisig. Minsan ay napapangiti ako sa sarili ko: Sino nga ba ang tatanggi sa isang Christopher? Gwapo, mayaman, makapangyarihan… at higit sa lahat, alam niya kung paano ako pasayahin nang lubusan. Syempre, hindi ko ikinukuwento sa iba ang mga ginagawa namin nang mag‑isa. Mahalaga pa rin ang aming dangal at paggalang sa sarili. Ang mga sandaling iyon ay para lang sa aming dalawa — at sapat na iyon upang mapuno ang aking mundo.

“Kailangan mas malalim. Mas tahimik. Mas malinis gumalaw.” Dahan-dahan akong ngumiti sa sarili kong repleksyon. Isang ngiting hindi mo basta mapagkakatiwalaan. “From now on…” bulong ko, bahagyang yumuko ang ulo ko habang nakatingin pa rin sa sarili ko, “hindi na nila malalaman kung alin ang totoo sa akin.” Biglang may isang tunog mula sa likod ko, parang may pinto na dahan-dahang bumukas. Hindi ako agad lumingon. Sa halip, tumitig lang ako sa salamin—at doon ko siya nakita.

Laking gulat at takot niya ng makitang punong puno ng dugo ang ibabang bahagi ng kanyang bestida. “Kung ako sa iyo ay aayos na ako ng higa at ihahanda ang sarili dahil anumang oras ay luluwal na ang iyong sanggol.” Sabi ni Runa kay Felianie. Nakatunghay lamang ito at hindi kumikilos upang siya ay tulungan. Ngunit bakit naman niya iyon gagawin?

Siguro nga, sa mundong ito, hindi lang ako ang maraming pagdadaanan. Ang bawat tao'y may isang kuwento upang sabihin tungkol sa kanilang buhay. Napagtanto man natin o hindi, lahat tayo ay pangunahing tauhan sa sarili nating kwento. Ngayon naiintindihan ko na ako ay masyadong makasarili noon; Lagi kong iniisip ang sarili ko. Ang unang tao na naaawa ako kapag may nangyaring mali ay ang sarili ko. Palagi akong nasa ilalim ng impresyon na ako lamang ang nagdurusa, sa kabila ng katotohanan na ang ibang mga indibidwal ay maaaring humarap ng mas kakila-kilabot na mga hamon kaysa sa akin.

Gusto kong sabunutan ang sarili ko. Nang mapagod ako ay umupo ako at saka niyakap ang mga benti. Ipinatong ko ang ulo ko sa tuhod ko at humagulgol. The thing about the mind is that it could be your biggest enemy. Imbes na tulungan ka niyang mag-isip ng ikabubuti mo, mas lalo pa niyang dinadagdagan ang mga problema na mafe-feel mo nalang na ang useless mo. Ang bobo mo dahil pinatulan mo. Mas lalo kang ido-down hanggang sa wala ka ng confedence sa sarili mo.

“Huwag mo sisihin ang sarili mo.” Siya ay nagpakawala ng isang mapait na ngiti sa sarili at nanatiling tikom ang mga labi. Ganyan talaga ang ugali niya, hindi niya sinisisi ang sarili niya. Sobrang taas ng tiwala niya sa sarili at hinding-hindi niya pinagdududahan ang sarili niya.

kastigo ko sa aking sarili Pagkatapos noon, tuluyan na akong bumaba ng kama. Agad akong nagtungo sa banyo para umihi at magsepilyo. Habang nagsisipilyo, wala sa sariling napahawak ako sa aking tiyan nang bigla itong kumalam. "Gutom na gutom ka na naman, ano?" kausap ko pa sa sarili kong bituka. Sabagay, alas-diyes na nga ng umaga. Sa ganitong oras, karaniwan ay nakapag-almusal na ako at minsan ay naghahanap na rin ng meryenda.