Tula Tungkol Sa Aking Sarili นิยาย & เรื่องราว

kastigo ko sa aking sarili Pagkatapos noon, tuluyan na akong bumaba ng kama. Agad akong nagtungo sa banyo para umihi at magsepilyo. Habang nagsisipilyo, wala sa sariling napahawak ako sa aking tiyan nang bigla itong kumalam. "Gutom na gutom ka na naman, ano?" kausap ko pa sa sarili kong bituka. Sabagay, alas-diyes na nga ng umaga. Sa ganitong oras, karaniwan ay nakapag-almusal na ako at minsan ay naghahanap na rin ng meryenda.

sita ko sa sarili ko. Napatingin ako sa tuhod ko, masakit ito. Ito ang napala ko, may gasgas at sugat tuloy ang tuhod ko, dagdag peklat sa balat ko. Tumulo na ang pulang likido sa binti ko kaya agad kong kinuha ang panyo ko para itali sa tuhod kong may sugat. "Ayan kasi, hindi tumitingin sa dinaraanan. Napasubsob sa sahig, tuloy ang abot mong lampa ka!" inis na sita ko sa sarili ko.

malamig kong sagot, at nag-iwas na naman ng tingin sa kanya. “Hindi nawala, kasi kinimkim mo. Subukan mong ilabas. Subukan mong mag-share!; subukan mong tanggapin ang sarili mo, para tuluyang maghilum ang sugat sa puso mo.” Umiling-iling ako. “Paano ko naman matatanggap ang sarili ko? Hindi nga ako tanggap ng ibang tao; ng kuya ko?"

“Simple lang. Ang sikreto ko ay unti-unti kong minahal ang sarili ko. Kinapitan ko ang tapang, hindi para ipaglaban ang sarili sa ibang tao, kung hindi para tahakin ang isang panibagong buhay ng buo ang loob. Hindi ko na inisip ang sasabihin ng iba, kung ano ang tingin nila sa akin. At hindi ko hinayaan ang ibang tao na diktahan kung sino ako o kung ano dapat ang maging ako.” “Tinanggap ko ang mga rejections, pero hindi ko hinayaang makaapekto sa akin ang mga iyon. Ako ay ako. Ako ang nakakaalam kung sino talaga ako. Ako ang may hawak ng sarili kong kaalaman at kakayahan. Madalas kong balikan sa isip ko ang mga hindi magandang pangyayari sa aking nakaraan. At isinumpa ko sa sarili ko na hind

Kung nagtatago lang ako sa aking lungga, magagawa ko ba iyon? Marami pang ibang magandang resulta ang pagpapakilala ko sa sarili ko, pero ang mas tumatak ay 'yung katotohanang napatunayan ko sa lahat na kahit kailan ay hindi dapat itago ang sarili, bagkus ay ipagmalaki ito dahil ginawa tayo ng Diyos hindi para manatili sa dilim, kun'di para makita ang mundo. "Hi ateeee. Omg!"

ang bawat salita ay tila ba pagpapakitang-tao ng sarili kong kamangmangan at pagiging makasarili noon. "Akala mo? Palagi na lang 'akala mo'... Adrian! Dahil iyan ang tanging alam mong gawin... ang mag-isip para sa sarili mo... ang magdesisyon para sa imahe mo! Isang buhay ang nawala... isang buhay na pangarap ko... at ang dahilan ay ang lalakeng pinangakuan kong mamahalin habambuhay," sabi niya habang dahan-dahan siyang umaatras... tila ba diring-diri siya sa presensya ko.

My heart just betrayed me! Tila ba ay nawala ako sa aking sarili kung kaya't hindi ko na namalayang nakapasok na pala ang lalaking ito sa loob, "I will just put all of these..." May sinabi pa itong kadugtong ngunit hindi ko na ito maintindihan.

“Llewela Furiae Ortíz-Lambríx POV ” PAULIT ULIT sa isipan ko lahat ng mga nangyayari, ganun ba ako Katanga at ka b*bo para hindi ko Malaman lahat lahat? Para akong nakakulong ngayon sa isang madilim na parte ng Buhay ko. Wala akong ibang maisip kundi ang sisihin Ang Sarili ko.

Tinignan ko ang aking sarili sa salamin. Who am I? Ito ang paulit-ulit na tanong sa aking isip. "Ako ba talaga si Black Butterfly?" tanong ko sa aking sarili. Black Butterfly. Bakit pakiramdam ko ay parte ito ng aking pagkatao? Ilang beses na nababanggit sa akin ito. Una ay si Inspiration at ngayon si Uno. Naalala ko bigla ang pinag-usapan naming dalawa ni Uno kanina.

Wika n'yang may pagmamalaki sa sarili. "Hmmm, oo na sige na ikaw na!" Nakangiti nitong saad. "Alam mo bang ang laki tuloy ng pagsisisi ko na itinanggi ko s'ya noon? Wala s'yang kasalanan, bata lang s'ya na hindi ginustong malagay sa ganitong sitwasyon. Pero idinamay ko s'ya sa galit ko, now I realized how bullshit I am, ang laki ko pa lang gago? Alam mo bang nahihiya ako sa tuwing maiisip ko, nahihiya ako sa anak ko. Pero mas nahihiya ako para sa sarili ko. Dahil ngayon ko lang na-realized ang katangahan ko. Sana mas maaga ko pa s'yang nakilala, sana nakita ko ang una n'yang ngiti, ang tunog ng una s'yang tumawa at magsalita. Ang dami kong sinayang na sandali. Pinagsisisihan ko ang lahat nan