Tula Tungkol Sa Aking Sarili Mga Nobela at Kwento

At parehong nag-iisip kung— May relasyon pa bang nabubuo sa pagitan ng dalawang taong hindi na alam kung sino sila. At doon ko naintindihan: Ang tunay na kulungan ay hindi ang lugar na kinalagyan mo. Kundi ang bersyon ng sarili mo na naiwan doon. At hindi ko pa siya kayang bitawan.

Wala ako sa sarili! Ngayong nasa tamang pag iisip ako at sa maikling paninitigsa kaniya ngayon ay alam ko na agad kung ano siya. Kung ano ang ugali niya. Mayabang! Mapang mata! At lahat na ng hindi magagandang ugali. Halos mapairap ako at ibinalik ang dating huwisyo. I cleared my throat when I’m about to speak. Hindi na dapat pa alalahanin ang aksidenteng nangyari. Pinilig ko ang aking ulo dahil sa mga naiisip. That just a one night stand and that’s all.

Saka sila umalis ***Ngunit sa kabila ng lahat, alam ko sa sarili ko na may hangganan din ang aking pagtitiis. Hindi ko kailangang patuloy na magpakasakit sa harap ng mga taong hindi marunong rumespeto at magmahal. Kailangan ko ng tapang at determinasyon upang itaguyod ang aking dignidad at kalayaan. Sa tamang panahon, hahanapin ko ang lakas ng loob na kailangan upang magdesisyon at maglakbay sa bagong yugto ng aking buhay.

Alam ko namang alam niya kung ano ang ibig kong sabihin. " May sarili kang prinsipyo meron din ako. Hangga't hindi mo nasasaktan ang sarili mo at wala kang naapektuhang ibang tao sa mga desisyong ginagawa mo, walang mali. Malaki ang tiwala ko sayo, basta ba self love at pangarap wag mo yang kakalimutan" Tumango ako sabay iwas ng tingin sa kaniya. " Kring" sambit ko

sabi ni Fatima kaya sinamaan ko siya ng tingin. "Lasing nga ako! wala ako sa sarili! at hindi ko rin yun nakilala," sabi ko. Umiling iling siya sa akin parang desmayado kaya ngumuso ako dahil alam ako rin naman na mali pero wala na akong magagawa, it's part of my life now. "Alagaan mo ang sarili mo Andrea," sabi niya ng seryoso kaya tumango ako. "Yun lang naman eh!" sabi ko habang ngumuso.

Muling nagsalita ang nilalang na nasa aking likuran. "Aminin mo na lamang sa sarili mo na hindi mo kaya ng mag-isa...aminin mo na lamang sa sarili mo na mahina ka....napakahina mo at kahit kailan hindi ka ng mabubuhay ng walang natatanggap na tulo-- "

kinalma ko ang sarili. Tila parang may sariling isip ang aking mga paa at naglakad patungo sa kinaroroonan ni Steve. Nainis ako sa sarili dahil biglang bumangon sa akin ang tila pagkairita at inis. Don't tell me I'm jealous? No way! Sa isip-isip ko ay bigla kong hinila ang buhok ng babae at itinulak palayo kay Steve. Pucha, ano ba itong naiisip ko. Ipinilig ko na lamang ang sariling ulo.

sabi ko sa sarili (Arjay: haist otor napaparami ata talk to myself ko dito. Otor: sorry monologue lover ka kasi baliw") Ng matapos nito pirmahan ang mga papel ay ka agd kung kinuha ito sa kanya.

Tangina, yon ba? Kasalanan ko ba na pabaya sila? Ibinagsak ko ang sarili ko sa upuan. “Nag iisa lang ako, Lolo. Alone to take all this load of shit! Marami akong iniisip. Kalabisan ba na makaligtaan ko ang mga ganitong walang kuwentang mga bagay?” Magaling akong umiwas, siempre.

Marahil siguro noon ay hindi ko masyadong ramdam at puro luha nalang ako luha. "What is love...for me love is self love. Para sa akin it is self love, it's all about loving yourself first. Kailangan muna nating mahalin ng lubos ang ating sarili para makita natin ang iba, para makita natin ang ating importansya, at para makita natin ang para sa atin. Nung una I lack with those hindi ko alam na hindi ko na pala minamahal ang sarili ko yung tipong hinahayaan mo nalang ang mga tao kung ano ang gusto nilang gawin sayo and yet ikaw tanggap ka lang ng tanggap hanggang sa makita mo nalang ang sarili mo sa harap ng salamin. Ibang iba ka na sa dati tapos maluluha ka nalang at matatawa ng pagkapait pai