Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Aking Sarili

"Ni hindi nga yata marunong ngumiti nang matino 'yon." Napatawa na naman ako sa sarili kong reklamo. "Saka ang hirap mabuhay sa mundong puro masusungit ang tao..." Huminto ako sandali bago mapailing. "Ay, bahay pala. Hindi mundo." Napakagat ako sa labi upang pigilan ang sariling matawa. Talagang wala na akong matinong kausap. Patuloy akong nagdidilig habang kinakausap ang sarili ko. Kung may ibang taong makakakita sa akin sa mga sandaling iyon, malamang ay iisipin nilang may sariling mundo ako.

Biglang tumulo ang aking mga luha dahil naaawa na ako sa aking sarili. “Halos araw-araw ka na lang niyang sinasaktan, hindi mo ito deserve. Hindi ka tanga sa pag-ibig, hindi ba?” tanong ko sa aking sarili. Napahinga na lang ako ng malalim at inayos ang aking sarili. Lumabas ako ng kwarto at nakita ko namang naka-upo si Gio sa sofa. Tila ba malalim ang kaniyang iniisip. Hindi ko na lang siya pinansin at pumuntang kusina para magluto ng pananghalian.

AMERY HEART POV TULALA akong naglakad palabas ng banyo. Ang akala ko pa naman maiibsan na ang sama ng loob na nararamdaman ko dahil nakaiyak na ako pero mas lalo pa yatang nadagdagan. Hindi ako materialistic na tao pero masakit pala. Sobrang sakit na ang akala ko sa akin siya magpo- proposed pero sa ibang babae pala. Para sa ibang babae ang singsing na iyun at hindi para sa akin

“Sige. Magluluto na ako.” Tipid akong tumango sa kanya at nang iwan niya ako sa sala ay muli na naman akong tumulala. I feel so awful about myself. Kung sana lang ay isa ako sa mga taong kapag nalalasing ay nakakaya pa ring alalayan ang sarili. Pero hindi, e. Dahil sa katangahan ko ay mas lalong lumaki ang problema ko. Minsan nauurat ako sa ‘king sarili, e. Ang tanga-tanga ko.

ibang tao pa kaya? Tulala akong tumayo. Naglakad papuntang banyo. Agad kong binuksan ang tubig sa bathtub. Wala na ako sa aking sarili. Para na akong nakalutang sa kawalan. Biglang naging manhid ang aking pakiramdam. Ayaw ko ng mag-isip pa. Pagod na ako...pagod na pagod na.......Hangang sa nakita ko na lang ang aking sarili na nasa bathtub na ako. Nakalublob sa tubig at nakatingin sa kawalan...........

"Ito ay tungkol sa pag-unawa sa iyong sarili at kung ano talaga ang ibig sabihin ng pag-ibig. Nagsusulat ako tungkol sa sarili kong mga karanasan, kung paano ako nahirapan sa paghahanap ng aking lugar at kung ano ang ibig sabihin ng tunay na kumonekta sa isang tao." Nakinig ako, nabighani sa lalim ng mga insight niya. "That sounds really personal. I didn't realize you were sharing so much of yourself." Tumango siya. "Hindi madali. Minsan parang na-expose ko ang isang parte ng sarili ko na hindi ako lubos na kumportable."

Ano ba talaga? Bakit ang gulo at hindi ko maintindihan ang mundo? Ibinagsak ko ang sarili ko sa kama kaya gumawa ng ingay ang kadena ko sa paa. Sa huli, heto ako, parang hayop na nakatali at hindi ko na rin kilala ang sarili ko. Amoy dugo na ang tingin ko sa sarili ko.

pakiusap ko dito kaya tumango ito sa akin "Ako na ang bahala ang mahalaga ay alagaan mo ang sarili mo at ang munting anghel na nasa sinapupunan mo" pahayag nito sa akin kaya tumango-tango ako rito "Kuya pagkalabas ko dito gusto ko po munang lumayo at umuwi kung saan ako lumaki ng hindi nalalaman nang iba" mahinang wika ko dito kaya natigilan ito

Tutol ni leia Napangiti naman akong palihim. Alam ko kasing bumabalik na ang dating xanleia na nakilala ko. "Kaya kona ang sarili ko, parasaan pa ang ilang taon kong pag iinsayo kung matatalo din nila ako hindi ba? Huwag kayong mag alala dahil kaya ko ang sarili ko. Titignan ko rin kung gaano ka raming tauhan ang nag kalat sa paligid."Sagot ko

Bumagsak ako sa sahig at doon malakas na humagulgol dahil kanina pa naninikip ang dibdib ko. Gusto ko itong ilabas lahat kahit alam kong wala namang magagawa ang pag-iyak ko pero ito na lang ang kaya kong gawin ngayon para aluin ang sarili ko. “A-ang liit-liit ko na... S-sobrang baba na ng tingin ko sa sarili ko p-pero may mas iliit pa pala 'ko…”