Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Puso

Ocean withdrawal kung tawagin. Sa bawat taong naro'n ay may mga lumulutang na iba't ibang maliliit na disenyo sa tapat ng kanilang mga puso. Halo-halo ang mga 'yon. May mga blue diamonds na may kasamang rainbow, ang palatandaan na may mabuting puso ang isang tao. Samatala, ang mga bulaklak na may iba't ibang laki at kulay na may kasamang gold star na kumikinang, ang sa mga may pusong puno ng kasakimaan o pagkapuot. Hearts full of hatred ika nga. Come to me my love

Totoong nakakatawa kasi kung sino ang nagdulot ng sugat sa puso ng isang tao ay siya ring nanaiisin nito na humilom sa sugat na iyon. "Miss Lily, katulad din ako noon ni Taurus. Gusto ko na si Lukas ang siyang hihilom sa sugat ng puso ko na siya mismo ang gumawa. Pinilit ko kahit na alam kong ako na mismo ang gumagago sa sarili ko. Wala akong magawa noon dahil ginusto ng puso ko na magpakamartir ako kay Lukas. But then, dumating si Scorps at siya na mismo ang humilom sa sugat ng puso ko na ibang tao ang gumawa." She sighed. "Bago mo pa ako barahin ay gusto kong sabihin sa iyo na maaaring ikaw ang magiging sagot sa dalangin niya na hihilom sa sugat ng puso niya."

And Max beam na tila siguradong sigurado. ***End of chapter*** Did you know? When you really care for someone, nagiging bulag tayo sa mga kamalian niya, nagagalit man ang utak natin ngunit hindi ang puso. Kaya naman other people, tend to forgive their love ones kahit saktan pa sila, but still may mga tao na hindi na pinapa iral ang puso and yun ang mga tao na tinatawag nating 'walang puso '

Playing>> ( HULING SANDALI BY DECEMBER AVENUE) ~~Hindi mapigil ang bugso ng aking puso Sa tuwing ako'y papalapit sa 'yo Maaari bang hingin ang 'yong kamay? Hawakan mo't 'wag mong bitawan Napatingin Naman ako sa gawi ni Astra, ngumiti naman ako ng pilit sakaniya. ~~Hindi mapigil ang tibok ng aking puso Sa tuwing ako'y nakatingin sa 'yo

POV Prudence Georgina Chapman Ang puso ko ay tila babagsak sa dibdib sa tuwing masyado kaming lumalapit. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan sa likod ng braso ko, at ang bawat haplos niya ay nag-iiwan ng bakas na parang apoy sa balat ko. Naisip ko—ang lalaking minsang nagwasak sa puso ko, ngayon ay narito muli, nag-aalok ng init na hindi ko alam kung handa akong tanggapin. Ngunit kahit may takot, may pagnanasa rin, at mas pinili kong manatili sa sandaling iyon.

sagot ko, malakas, puno ng tibok ng puso. At sa sandaling iyon, parang ang mundo ay tumigil sa oras. Ang init, ang tensyon, ang pagnanasa… lahat ay sumiklab nang sabay. Hindi ito tungkol sa kung sino ang nanalo sa negosyo. Ito ay tungkol sa kung sino ang mananalo sa puso ng isa’t isa.

Isang napakagandang bouquet ng tulips. At isang maliit na card. Hindi na niya kailangang basahin pa. Alam na niya ang laman. Paumanhin. Pangungulila. Pagmamahal na hindi niya lubos na maibigay. Dahan-dahan niyang inilagay ang card sa kahon sa drawer, kung saan naroon na ang lahat ng naunang cards. Parang mga alaala ng pag-ibig na hindi pwedeng mabuo nang buo.

At ngayon ay naguguluhan ang aking palagay kung ano ang mas matimbang, ang pusong naglalaman ay ang pagmamahal ko kay Carmela o ang utak na naglalaman ng higanti sa mga bampirang tulad niya. "Puso," muling sabi ni Pablo ng makitang napatahimik ako sa harap niya. "Gaya ng sinabi ko, Eduardo, ang laman ng puso ay ang tama. May mga bagay na alam ang ating puso na hindi tanggap ng ating utak ngunit ang mga bagay na ito ay siyang anong magpapaligaya sa atin. Wala tayong iniibig kundi ang maging masaya sa buhay lalo na kapag kasama natin ang ating mga minamahal,"

Tumingala ako at hinayaan na pumatak ang luha ko at gumapang pababa sa muka ko. "Kung walang mang-yayare, wala na din patutunguhan ang buhay ko," bulong ko at inangat ang palad ko. Umaasa ako araw-araw, magiging maayos ang lahat. Hindi ako pwedeng mabuwag sa simpleng salita na sasabihin nya. A true love will remain true and pure within the heart. Kung makalimot man ang isipan, ang puso ay hinding hindi makakalimot.

Pang-tulog na pang-tulog. Ang lalaki? Wala. As in… wala talaga. Sa pagitan ng manipis na tela ng pajama, nagdikit ang init ng kanilang mga katawan. Parang may sariling buhay ang sandaling iyon—naghalo ang init, nag-ugnay ang hininga, at parang may kuryenteng dumadaloy. Ang tibok ng puso ni Isabela, sobrang bilis—ramdam niya hanggang tenga.