Tula Tungkol Sa Emosyon Novels & Stories

mahaba at emosyonal kong tugon, pinipigilan ang pagluha. "So I tried going here. No, I did want to go here, so maybe I could find the answer, maybe I could find what's missing, maybe I could find…you," tugon ko at tinignan siya ng diretso sa kaniyang mga mata. Blanko pa rin ito, kaya mas naging emosyonal ako.

Pero kasi, mas bibigat lang lalo kapag sinabi ko agad sa kanila. I want to shout with glee, I want to cry with sadness, I want to punch out of anger, and I want someone to listen to me. Ang dami kong emosyon na gustong ilabas pero wala akong masabihan. Not even West is qualified. Hindi na talaga yata dapat balikan ang mga bumabasura sa atin. Kapag tapos na ay tapos na talaga. Nakakagulo lang kapag binabalikan pa.

Baka iyon ang emosyong laging nakaguhit sa mga mata niya na hindi ko maintindihan. Ang pamilyar na emosyon na nag bibigay sa akin ng kilalang pakiramdam na hindi ko maipaliwanag. It's sadness. The fear and anger na sama samang namumuo lang sa loob namin. Pero bakit naman kaya ganoon ang mga mata niya? Ano naman kaya ang ikinagagalit niya para mapuno nun ang mga mata niya? Saan naman kaya siya natatakot?

Ilang taon bago ko ulit maramdaman ang ganitong emosyon. His eyes. It is like a tornado absorbing my soul. Halo-halo ang mga emosyon nito pero kaya ko lahat pangalanan yun. Pero hindi lang sya masyadong naiproseso ng utak ko. Tinignan ko ang mga kilay nito na makakapal hanggang sa bumaba ang mga mata ko sa mata nitong punong puno ng iba't ibang emosyon. Pababa sa matatangos nitong ilong hanggang sa umabot sa mga mapupula nitong labi.

Tumingala si Therese at naglabas ng mga salita na pinaghahandaan niya: “Ang gwapo mo, sobrang guwapo mo, may katawan na pang-model, at napakayaman mo.. Madali lang sa akin na mahulog sa’yo. Paano kung sobrang tagal tayong magkasama at tuluyan akong mahulog sa’yo? Pag clingy ako at gumawa ng eksena, hindi ba magiging abala lang po iyon sa’yo?” Napangiti si Emilio nang bahagya, halos tawang-tawa. Ngunit pinigil niya ang sarili at nagpakalma. “Kung hindi mo lang ginamit ang napakaraming descriptions tungkol sakin, baka naniwala pa ako sa’yo.”

wala sa sarili kong bulong Walang emosyon siyang nakasandal sa pader habang ang dalawang kamay ay nasa bulsa niya,malamig Ang mga mata niya habang nakatingin saakin at naka igting ang kaniyang mga panga Umayos siya ng Tayo at naglakad palapit saakin,ng makalapit siya saakin ay saka ko lang napansin ang mabilis na pagtaas baba ng kaniyang dibdib,mabigat ang kaniyang hininga

sa narinig kong sinabi ni Tita ay nakaramdam ako ng matinding lungkot. “Desisyon nilang gawin iyon at magpadala sa emosyon nila, kaya kung ano man ‘yung mga nangyari noong gabing ‘yon ay wala po kayong kasalanan, Tita Charlie.” salita ko at hinawakan ang kamay niya. Hindi ko ugali ang maging touchy sa mga tao, pero sa nakikita kong lungkot kay Tita Charlie— na katulad lang sa lungkot ni Mama— ay gusto ko siyang i-comfort.

Honey Tinignan ko nang mabuti si Chanton, tipong iniisa-isa ko ang bawat emotion sa mukha niya—yung konting pag-aalala sa noo niya, yung paninigas ng panga niya, at yung determinasyon sa mga mata niya. Huminga ako nang malalim bago tumango bilang pagsang-ayon.

tipid na sagot ko. "Hindi naman magiging ganyan ang itsura mo kung walang nangyaring, especially I smell agony, regret and disappointment from your scent. It was a kind of...you know showing. Masyadong halata. Umaalingasaw sa buong pagkatao mo ang mga emosyon na iyon." Sabi ko na nga ba. Ako iyong bampira dito, pero sa dugo lang lumalakas ang pang-amoy ko, samantalang siya, mukhang matindi ang naging pagsasanay para aralin ang bagay na iyan.

assistant"> Isang beses lang may nangyari sa kanila ni Tessa doon sa China. Ibig sabihin… nagbunga ang kahalayang ginawa niya? Nanlamig ang buo niyang katawan. Halo-halong emosyon ang sumikip sa dibdib niya... gulat, takot, pagsisisi, at isang saya na alam niyang wala siyang karapatang maramdaman dahil nagsimula ang lahat sa isang kasalanan.