Tula Tungkol Sa Damdamin Novels & Stories

madam daming sabi ng matanda habang tila naluluha. "'La naman eh, ano na naman yang sinasabi mo. Matagal ka pang mabubuhay. Makaka sama pa kita ng matagal. Marami pa tayong bubuuing mga pangarap natin, di ba? Kaya wag ka muna mag salita ng ganyan. Ang lakas lakas mo pa nga, oh." halos maluha nyang sabi.

Kalimutan mo na. Yumuko ako at niyakap ang mga tuhod ko. Parang walang laman ang puso ko. Patay na ako. Hindi ako dapat umasa sa anumang bagay. Pero ang pinakamatinding hiling ko ay maparusahan ng batas si Xander at makulong. Lahat ng kasamaan ay mapaparusahan kinalaunan, kaya hindi makakatakas si Xander sa paghatol.

Tumalikod. Ilang ulit bumuga ng hangin. Napahawak sa mga tuhod ko. Hindi ko alam kung uupo o tatayo. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Basta hindi maganda... nakakasira ng ulo. Ang bigat.

Amara once again whispered and laughed after realizing how stupid her reason was just to get away with the question. “What was the question again?” Tila isang baliw na tanong niya sa sarili saka muling natawa. Tawang agad rin namang nag laho at napalitan ng nakakabinging tibok ng kanyang puso nang mula sa likuran ay marinig niya ang pamilyar at baritong tinig na sa hindi malamang dahilan ay tila naging musika sa kanyang pandinig.

Tanging isang uri ng katahimikan—ang katahimikang nagmumula sa pagkakaalam na hindi na niya kailangang patunayan ang sarili niya sa mga taong minsang kumwestiyon sa kanya. Sa dilim ng silid, habang unti-unting humihina ang ingay ng lungsod, napagtanto ni Elena ang isang simpleng katotohanan: Ang tunay na galaw ay hindi ipinapahayag. Ito’y nararamdaman— kapag huli na para pigilan.

At tumalikod siya, leaving me standing there with questions I wasn’t ready to face. Hindi ko alam kung anong mas nakakagulo—ang nararamdaman ni Damien, o ‘yung gulong unti-unting bumubuo sa sarili kong damdamin.

] Napa tulala na lang akong napa titig sa mensahe ni Taurus at may kakaibang kiliti at kalabog ng aking dibdib akong naramdaman sa pinadala nito. Oh my god. What just happened?

“Comfortable? Mas presko ang hangin sa dagat kaysa sa Pampangga, ’di ba?” Nanlilisik ang mga mata ni Talia sa kanya, nag-aapoy sa galit, takot, at hindi paniniwala. Lalo siyang nagpumiglas, habang ang mga ungol niya ay nananatiling nakakulong sa tape.

How I wish it could be real. " Bakit bumangon ka na, dapat tulog ka pa." " Ah, ihi lang ako...." mabilis na paalam ko bago ako tuluyang tumalikod. "Ouch!" mahinang sambit ko ng maramdaman ko ang kunting sakit sa loob ng aking pagkababae. Mukhang napuruhan na naman ni Adrian. Bakit kasi ganun nalang kalaki at kahaba nag kanyang alaga. Ano kaya ang pakiramdam kung na sa loob ng aking bibig ang alaga niya?

Tumulo ang mga luhang pilit kong pinipigilan. Tahimik. Masakit. Totoo. --- Damien's POV May kung anong kumirot sa dibdib ko. At hindi ko gusto iyon. Hindi ko gusto ang pakiramdam na gusto kong alisin ang sakit sa mga mata niya. Hindi ko gusto ang pakiramdam na gusto kong sabihin na magiging okay ang lahat. Dahil hindi ako ganoong tao. Hindi ako marunong mag-comfort.