Tula Tungkol Sa Puso นิยาย & เรื่องราว

End of Chapter 12 Muntik nang mabunyag ang lihim. Muntik nang mahuli. Pero mas mapanganib pa… Ang katotohanang hindi lang utak ang nadadala sa laban na ito… Kundi pati puso.

tanong nito. Hindi ako makaimik. Walang lumalabas na boses sa aking bunganga na para bang may nakabara dito. Hindi ko alam kung hanggang saan pero sana hindi na magtagal dahil ang puso ko pagod na pagod ng masaktan.

Samantalang siya, si Thali, ay galing sa mundo ng kaguluhan, ng tensyon, ng walang katapusang misyon. At kahit ilang beses pa niyang sabihing kaya niyang harapin ang lahat, sa harap ni Evelyn, ramdam niya kung paanong unti-unting nangungulila ang puso niya sa isang bagay na hindi niya maipaliwanag—o marahil ayaw niya lang talagang aminin na may lamang ito sa lahat.

After how many seconds, tumingala siya para pigilan ang mga luhang nag-uunahan na sa pagpatak. "Bakit ang lupit sa akin ng Diyos?" she asked herself. "Minsan lang ako nakaramdam ng totoong pagmamahal ng isang lalaki, kinuha naman agad siya ng langit." Walang kamalay-malay si Tamara na habang emosyonal siya ay may mga matang nakatingin sa kan'ya. Pinag-aaralan nito ang bawat kilos niya. Minimemorya ang bawat galaw niya. Nakamasid ito sa bawat pagpunas niya ng mga luha.

THIRD PERSON'S POV Tila gustong magwala at sumigaw ni Sky. Sa buong buhay niya ay ngayon lang siya nakaramdam ng matinding sakit, sakit na hindi galing sa paglalaro niya ng basketball kundi sakit na nanggagaling sa puso niya. Niloko siya ng unang babaeng minahal niya. Magpapakasal na ito sa matalik na kaibigan niya.

Tila gusto nitong ipamukha sa kanya na wala na itong pakialam sa nararamdaman niya. “You can pull any guy you like. Anong naman pakialam ko?” dugtong pa nito bago tuluyang umatras. Iniwan siya nito sa loob ng banyo. Tulala siyang nakatayo. Hindi niya kakayanin ’to. Sobrang sakit na. Inis niyang pinahid ang kanyang mga luha at napabuga ng hangin. Kailangan niyang maging matapang kahit durog na durog na ang kanyang puso.

ITINULOS sa pagkakatayo si Thalia nang mapagbuksan ang lalaking natatanging laman ng puso't isipan niya sa halos buong araw. At kahit yata i-untog pa niya ang sariling ulo sa pinakamatigas na pader sa buong sanlibutan ay hindi pa rin ito mawala–wala sa kanyang kamalayan. Tila namamallik–matang kinurap–kurap niya ang mga mata sa pag–aakalang pinaglalaruan lamang siya ng kanyang paningin.

"Kaoree, let's..." "Gosh! My eyes! Anong kalandian ito!" Parehas kaming nanlaki ang mga mata ni Jez. Gusto ko siyang batuhin. Masyadong mabagal magproseso ang utak ko. Ano bang magandang pambato? 'Yung sanga ng puno na nakaharang sa daan o 'yung maliliit na bato na malapit sa paa ko. "Maiwan ko na kayo." Sabi ni T.H. na para bang wala lang yung ginawa niya. Para namang nakawala sa pagkakatali ang puso ko kaya nakahinga ako ng maluwag.

Namula ako, ang ganda ko naman yata. Halos tumalon ang puso ko nang marinig ang ugong ng kotse. It must be, Cloud. Parang tambol lang na kumakabog ang aking puso. Juice kong pineapple naman! Halos mabingi ako sa mabilis na tibok ng aking puso. Napasapo ako sa parte kung nasaan ang aking kinakabahang puso. Umiibig na ba ako o excitement lang itong naramdaman ko? Sumilip ako sa bintana. At hindi nga ako nagkamali, si Cloud nga. Omg! Nagmamadaling lumabas ako ng kwarto at bumaba mula sa hagdan at tinungo ang gate para pagbuksan ito.

Tila may gumapang na boltahe ng kuryente sa aking katawan patungo sa pagitan ng hita ko. Kakaiba ang sarap at kiliti! Tipong napapaung0l ako. "I-I'm all yours, Din... sayo lang ang puso at katawan ko—Ohhh!" Ung0l ko ng isubo niya ang ut0ng ko. Tila hinintay lang nito ang hudyat na ibibigay ko.