Tulog Mantika Novels & Stories

Isang haka-haka ang gumapang Tumaas sa isip niya habang ginagawa niya iyon. Sa ilalim ng ilog sa ilalim ng kabaong, at kahit na makalipas ang libu-libong taon, ito ay Dumadaloy pa rin nang walang katapusan. Kung ang isang tao ay tumingin sa mga bagay mula sa kabaong, makikita nila na ang ilog Parang dragon na palaging umiikot sa kanyang katawan. "Tignan ko na lang ang kabaong."

Mabigat. Mas mabigat kaysa sa inaakala ko. --- Dahan dahan kong binuksan ang pinto. At bago ako tuluyang lumabas— “Logan.” “Yes?” Hindi pa rin ako lumingon. “I’m not leaving you.” Tahimik siya. “I’m just… stepping away.” Isang segundo. Dalawa. Tatlo. “Then come back.” Mahina. Pero totoo.

"Dahil magaling ka mag-araro kanina dinalhan kita ng pampatulog. Purong lambanog 'yan!" Napatitig si Tobias sa galon. "Lambanog? Hindi ba iyan yung nakakamatay?" Iyon kasi ang napanood niya sa balita. "Aba, Tobias! Masyado mong minamaliit ang lambanog natin!" tumatawang hirit ni Lolo habang kumukuha ng manggang hilaw. "Syempre iba ‘yan! Safe ‘yan ‘no! Mas matindi pa 'yan sa iniinom niyong taga Maynila! Baka sa unang shot mo pa lang, lumipad na ang kaluluwa mo pabalik ng Makati!"

Nikita. Gaano pa ba katagal bago tuluyan kitang makalimutan?

sabi ng matanda sabay turo mismo kung saan ang ilog. “Nagkaroon ng pagguho ng mga oras na iyon at hindi nakaligtas ang dalawa, kahit anong hanap ng pamilya sa katawan ng mag nobya ay wala silang nakita dahil halos lahat ng puno ay tinangay ng pagguho. Ngunit wala pang dalawang taon ay may dalawang puno ang sabay na tumubo at parang magkahawak sila ng kamay, hinayaan ng mga tao ang dalawang puno. Hanggang nagkaroon muli ng pag-ulan at nagkaroon naman ng ilog na waring sinadya na sa gitna mismo ng dalawang puno dumaan para pareho silang nadidiligin,” Huminto ang matanda sa pagkukwento at pinunasan ang luha na tumulo.

“Because of their black magic, they used veloretu para talunin ako, mawala ang lahat ng alaala at kapangyarihan ko pero hindi sila nagtagumpay dahil bago pa man ako mapasailalim ay nagawa kong tumakas.” “Veloretu?” kunot noong tanong ng matanda na ikinatango naman ni Clayton. “Veloretu, it means true love.” Wika niya na ikinataka ni Clayton dahil mga nilalang na katulad ng mga mangkukulam lang ang nakakaalam sa bagay na iyun. Papaanong ang katulad niyang tao ay may alam sa bagay na yun? “How did you know about this?” taka niyang tanong, this time hinarap niya na ang matanda.