Novel & Cerita Tulog Mantika

Tulala akong napatitig dtio kasabay ng kaba na kaagad na nararamdaman ko sa puso ko "Hindi ganoon kadali na ibigay ang pabor na hinihingi mo sa akin. Lahat ng bagay ay may kapalit kaya naman may isa pa akong gustong mangyari bago ko kayo tuluyang payagan na tumira dito sa mansion.” Seryoso nitong muling wika. Mariin kong naipikit ang aking mga mata bago ako sumagot

Silang tatlo ay nakaupo sa isang maliit na bangka sa gitna ng karagatan, ang kanilang mga saloobin ay nabalot ng misteryo. Ang mga abo ng matanda ay lumubog sa ilalim ng dagat. Itinaas ni Tanya ang kanyang ulo at tumingala sa langit, huminga ng malalim at ipinikit ang kanyang mga mata, "Ang mga tao napakaliit talaga. Hindi mahalaga kung sino ang aalis sa malaki at malawak na mundong ito. Napakadali nilang makalimutan. Ang meron na lang ako sa aking lolo ay ang aking mga sentimiento. Kung mamatay ako, wala nang matitira sa akin."

[Ang Dugo ng Katapatan] Ang pulang tuldok ng laser ay tila isang mantsa ng dugo na gumagapang sa puting tela ng damit ni Paola. Sa isang iglap, tumigil ang pintig ng mundo. Ang huni ng mga kuliglig sa kagubatan ay napalitan ng isang matinis na katahimikan na tanging ang mga sanay sa kamatayan lamang ang nakakaunawa.

Feeling ko tuloy, bigla akong nagutom. "

"There is work to be done, and I will not let a minor setback like this deter me. Marami tayong kailangan gawin.” Ang mga labi ni Tali ay bumuo ng isang manipis na linya, ang kanyang mga mata ay nagtataksil ng magkahalong pagkadismaya at pag-aalala. Alam na alam niya na ang katigasan ng ulo ko ay isang puwersa na dapat isaalang-alang. Atubili, pumayag siya, may bahid ng pagbibitiw ang boses niya.

Agad namang umatras ang una. "Mukha ka raw tubol. Iyong poops na mataba at matigas." Natatawang singgit ni Logan. Thank God for the small mercy. Nanahimik na rin sa kakangawa ang kumag pero mukhang giyera naman ang sasabog. Nasapo ko ang ulo.

tugon nito “Importante parin kapag kompleto ang tulog mo next time bumawi ka ng tulog kahit mag hapon ka tumulog ng weekend okay lang sa akin basta gigising kapa para makakain ka din” pagaalok pa niya habang nagsisimula ng kumain “Loko hindi ko naman ata kaya yon tyaka nakakahiya no!” tugon nito “It’s okay to rest sometimes mahirap kapag katawan na mismo ang bumigay. May sasabihin pala ako sayo gaily” paalala tugon niya

Hindi na ako nakalaban. Una, nag alok siya ng maraming pera. Pangalawa, hindi ko talaga naaayawan ang mga pag-usad niya. Halos kalahating oras niya itong pinagpatuloy. Halos mabali ang likod ko. Pagkatapos noon, humihithit siya ng sigarilyo at tumahimik. Hinagod ko ang likod ko at nagtaka sa sarili ko.

bulong niya. Tahimik akong tumango. Sa loob-loob ko, alam kong malayo pa ang tatahakin bago ko tuluyang matanggap si Lolo Roman. Pero ngayong nakita ko ang tuwa ni Midnight, baka nga hindi imposibleng mangyari iyon balang araw. ***

Muling kumalabog ang pintuan. "Manahimik na muna tayo." Sabi ng isang babae na katabi ng matanda. Tumahimik na muli ang lahat ng mga oras na iyon at inantay na lamang nilang makaalis ang mga nakakatakot na nilalang. Ngunit sa di inaasahang pangyayari ay biglang nahagip ng kamay ni Tin ang isang lampara kaya nabasag ito na nagbigay ingay para marinig sila ng mga mangkukulam.