Tungkulin Sa Pamilya Novels & Stories

“Nakokonsens’ya ako, Hon, hindi ko nagagawa ang obligasyon ko sa inyo ng mga anak natin.” “Hey, stop saying that, Haya, naiintindihan kita, naiintindihan ka namin ng mga anak mo. Pamilya tayo, kaya hindi ka dapat nakokonsensya. Obligasyon ko na alagaan at protektahan kayo ng mga anak natin kaya wala kang ibang gagawin kung hindi ang ipanatag ang sarili mo habang nagpapagaling.”

“Alam na nila ang tungkol sa ‘tin. Marami na ang nakaaalam sa building.” “Kung hindi ka lang din nila tatanggapin bilang asawa ko, mas marapat na kalimutan na lang nila ako,” marahan niyang tugon na may tapang. Gusto ko man ang sagot niyang iyon, hindi pa rin nawawala sa ‘kin ang hindi sumang-ayon. Pamilya niya iyon at hindi niya dapat basta-bastang tinatalikuran. Marami siyang obligasyon sa buhay at lalo sa pamilya niya.

” Nagtaas baba ang dibdib ko sa mga narinig. “It’s not too late son. Hanggang nariyan pa ang asawa mo sa tabi mo, alaagaan mo. She deserves to be loved. Ayusin mo ang pamilya mo. You are obliged to do it. Obligasyon mong alagaan at mahalin ang pamilya mo lalong lalo na ang asawa mo. ” “Mom...” Tanging nasambit ko lang.

May diin ang bawat salitang sunod nitong sinabi. "Obligasyon ko bilang ama ang tiyaking malusog ang anak natin. Responsibidad ko bilang lalaki na protektahan ang ina ng anak ko. Bagay na hindi mo pwedeng alisin sa akin kahit hanggang ngayon ay nagdududa ka pa rin sa intention ko at sa kakayahan ko kung magagawa kitang ipaglaban o hindi sa aking pamilya."

Sinamantala niya ang pagkakataon, isang katotohanang hindi niya maipagmamalaki. Dapat niyang ihiwalay ang damdamin sa tungkulin niya sa kanilang pamilya. Dahil nahanap na niya sa wakas ang ebidensyang makapagbabalik sa pangalan ng pamilya niya.

"Sa isang pamilyang tulad ng sa atin, hindi lahat ng inapo ay lumalaking may kakayahang pasanin ang negosyo ng pamilya." "The bigger the family, the better the chances na mayroong magiging karapat-dapat na magmana ng lahat." Ang kanyang tingin ay muling bumalik kay Amara. "Simula nang maikasal ka sa pamilyang ito, Lucien has provided you with everything. Nabuhay ka nang komportable, may mga taong nag-aasikaso sa bawat pangangailangan mo." "Matapos mong tamasahin ang lahat ng iyon, can't you at least fulfill your responsibilities?"

Hindi ko maiwasang isipin kung gaano kalaking responsibilidad ang hawak naming pareho. Magkaiba man ang aming mga negosyo, pareho naming dala ang pangalan ng aming pamilya. At kapag nagkamali kami, hindi lamang sariling pangalan namin ang maaaring masira. Kasama roon ang buong pamilya. “Only child ka?” “Yes, pero may ate ako.” “Not related by blood. Pero higit pa sa magkapatid ang turingan namin.” “Oh, that's nice.”

"Anak, hindi mo kailangang maging tulad ko. Maging ikaw lang, at sapat na iyon para maging proud kami ni Mommy sa'yo." Sa gabing iyon, muling napuno ng pagmamahal ang tahanan nina Zack at Amy. Bagamat marami pa silang haharapin, alam nilang ang kanilang pamilya ay mas matatag kaysa dati. Sa isip ni Zack, isa lang ang malinaw: "Ang tunay na pamilya ay hindi nasusukat sa dugo, kundi sa pagmamahal, tiwala, at sakripisyo."

sinubukan kong tumutol, pero pinutol niya agad ang sasabihin ko. "Wala kang kasalanan," mariin niyang sabi. "Ang mahalaga ngayon ay 'yung pamilya natin. Ako, ikaw, at ang baby natin. Huwag mong hayaang ang nakaraan ang sumira sa kasalukuyan."

At pinagdiinan pa talaga ang family. I can't help but scoff from what I heard. Sana nagpakita din siya ng CARE nung time na kami naman talagang kapamilya niya ang nangailangan ng tulong. Nung time kasi na lugmok ang company ng pamilya namin sa utang ay lumapit kami sa kanya pero wala lang siyang pakialam. Up until now, I can still remember what she said nung lapitan ko siya para hingan ng ulong ng tulong...