Twelve Midnight Novels & Stories

Bulong niya, “Dapat ay direktang pinatay ka ng suntok na ito. Mali yata ang tantiya ko. Dapat mayroon kang isang ikasampung bahagi ng aking kakayahan, dapat ay mayroon kang isang ikapitong bahagi ng akin." Pagkatapos niyang magsalita ay hindi na siya muling tumingin kay Thanos. Ang Twelve Golden Zodiacs ay may malalakas na kakayahan tulad ng mga goblins. Ang lahat ng makapangyarihang mandirigma na sinanay sa Underground City ay inalagaan sa loob lamang ng limang minuto, kabilang ang pinuno, si Thanos. Ang Twelve Golden Zodiacs ay gumawa ng medyo malupit at malupit na mga galaw. Sa labanang ito, walang kaaway ang muling nakatindig.

Athena’s P.O.V. It was before twelve midnight when we decided to call it a night. Cristoff asked me if I wanted to use the infinity pool for us to have a night swim together but this time, I rejected his offer with a promise that we could do it the next time.

nakangising sambit ko bago mabilis na bumulusok ang mga guardian ko papunta sa mga aspirant. Pinagmasdan ko lang kung paano magtagisan ng galing ang dalawa kong guardians. It seems like they are competing. Nagpaparamihan sila ng naipapatumba. Bigla akong napangisi nang may idea na pumasok sa isip ko. Takutin ko kaya ang mga narito? Tiningnan ko ang oras at iilang minuto na lang ang natitira. Mabilis kong itinaas ang kamay ko sa ere kasabay ng paglitaw ng isang malaking magic circle na pinatungan ng isa, dalawa, hanggang sa maging thirteen-layered magic circle ito. The whole arena were colored with purple.

Tinuro ko ang aking puso. "Promise, I won't hurt you. I'll take care of you..." ILANG araw ang dumaan na halos masisiraan ako ng bait. Ilang mga gabi na hirap akong matulog. At kung makatulog man ako, dinadalaw ako ng masamang panaginip. Everything was black. I can't see anything good about my life now. Hindi ako makalabas sa kuwarto na kinaroroonan ko. Nanatili lang ako dito, para sa kaligtasan ko.

sambit niya at nag-flying kiss pa rito sabay kindat. “Saph, akala k—” “No,” matigas niyang sabi at umiling. “Tapos na ang papel mo tonight. Follow me and you’ll be in my bodyguards’ hands,” nakangiting pagbabanta niya rito at sa mga kasama nito bago siya tuluyang pumasok. Sinalubong siya ng malakas na tugtog. It was still past 10:00 PM but the crowd was already wild and loud.

And then there he is… Nasa dulo ng hagdan habang tinitignan kami ng malamig. I didn't know how I ended up in this situation. Now I'm stuck with the twins' dangerous obsession.

Unti unting sumikip ang dibdib ko, hindi ako maka hinga. Habang gusto kong umatras para hindi makita ang mga van na yun ay gusto ko ring bantayan kung may sasabog ba sa mga ito. Hanggang sa.... "Anong tinitignan mo?". Biglang sumulpot sa likod ko si Princeton na kanina lang ay naka dapa habang naka pikit sa kama. "There's a bomb, a bomb will explode, paalisin mo yang mga van, paalisin mooooop!!!!"

“Tony! Ano ba?” “Walang… rai… Tumalon ka—” “Tony, choppy ka!” Mariin akong napapikit nang dahan-dahang binubuksan ang pintuan. “Sana makaalis na ako rito. Ilayo na Ninyo po ako Lord sa paghihirap na ito. Ayoko na pong mamuhay ng ganito. Promise, hindi na po ako magnanakaw.” Dahan-dahan akong dumilat nang hindi ko na maramdaman ang presence ng tao roon sa pintuan. “Hello, Tony?” Walang sumagot kaya tiningnan ko ang cellphone ko. Alas doce na at first day of December na. Kumunot ang noo ko. Walang signal. “Bakit nawalan ng signal, eh, 4G pa ito kanina?” Nanlaki ang mata ko dahil wala na sa harapan ko ang coffee table at glass box. Wala na rin ang railings ng bintana. “A-Anong nangyari?” Napaha

Prologue "Tue, anong oras tayo uuwi?" Napabaling ang tingin ko sa kaibigang si Ree. Nasa harap kami ng isang club ngayon. It's my 21th birthday today, at ngayon dito ko naisipang i-celebrate ang birthday ko. "Mga 12 siguro?" Hindi pa siguradong sabi ko. Sarkastikong ngumiti ito sa akin at inayos nito ang makapal na salamin sa mata. Natawa nalang ako sa kaniya.

Ang tanging natira ay ang napakalamig na panginginig na gumapang mula sa batok ko hanggang sa dulo ng aking mga daliri. “A-anong sinabi mo?” napaatras ako. Takot o gulat? Hindi ko na alam. Nanatiling nakapako ang mga mata ni Zian sa akin. Walang pag-iwas. Walang pagkislap ng pagsisinungaling. “Nandoon ako,” ulit niya, mabagal, halos bulong. “Twelve midnight. Malakas ang ulan. Nasa labas ako ng penthouse ni Zion.”