Novel & Cerita Umineko When They Cry

“Why are you crying? Aren't you the one who wants to do this?” Pulang-pula ang mga mata at tungki ng ilong ni Lalaine dahil sa pagpipigil na bumuhos ang kanyang mga luha. Maging ang munting katawan nito ay nanginginig din ng mga sandaling iyon. Mukha itong basang sisiw at kaawa-awa ng mga oras na iyon. Naging maarok ang titig ni Knives kay Lalaine at gumalaw ang kanyang Adam's apple. “If you cry like this again, I will think about whether to continue this or not—”

That's Anzo's trembling voice. Pinilit kong magmulat ng mata. Kumabog nang malakas ang puso ko at hindi ko na napigilang mapaluha ng tahimik. Bumungad sa akin ang nag-aalalang si Anzo. No. He's not just worried. He's crying, my baby's crying. I forced myself to reach his face. "W-why are you crying?" "Don't talk! Please, baby! D-don't..." His voice broke.

Ang tensyon sa bodega ay biglang lumakas. Si Kristine, kahit may tela sa bibig, ay nagawang umunat ang kamay para huminga nang malalim. Pakiramdam niya, may kasama na siyang hindi lang basta makakatulong—may lalakas sa kanya, may proteksyon. Si Skinny Monkey, nagulat sa biglaang pangyayari, tinamaan ang sarili sa takot. “Anong… sino ka?” usisa niya, nanginginig sa galit at kaba.

Humiga ako sa kama ko at tinalikuran siya. "Dada... Wuvyu... Mommy... Wuvwuv." He sniffed. And his cries became louder and louder na nagpagising na sa iba. I closed my eyes. Pretending to be asleep. But my tears betrayed me. I want to be alone. In a peaceful place. Just me. Alone.

Aniya at inilahad ang isang kamay I licked my lips"what pasalubong?"pag mamaangmaangan ko bigla siyang ngumuso and when she's about to cry"joke,of course I have your pasalubong"Aniko at agad siyang binuhat bumaling ako Kay Lance at nakita ko siyang nakatingin lang saakin when our eye met he smirked lumapit ako sa kaniya at tinanong"bakit?" umiling siya"noting"at tumalikod

Napaiyak na ako sa sobrang frustration. Jaxon. "Please.. don't. No." Taranta kong sinend ang message at tatakbo na ako palabas nang may humawak sa pulsuhan ko. "What happened?" Nasa tinig nito ang pag-aalala. Hindi ako nakasagot dahil nanginginig pa rin ang labi ko sa kaba't takot. "Lhaurize, I'm asking you. Why are you crying? Bakit nanginginig ka?"

Narinig ko pag-untog ng noo ko sa semento. “Shit.” I cursed so bad. Nakita ko agad ang isang babe na nakayuko. Nakaramdam ako ng kilabot ng hindi ito umimik. Mataas ang buhok at straight. “M-miss...t-tumingin ka naman sa- I stopped myself when I saw her eyes crying. Nanginginig ang labi.

mahinahong saad ni Mercedes habang hinihimas ang balikat ng pamangkin. “But I don’t want mommy and daddy to be sad because I am crying for them,” wika ni Zenie na may halong paggaralgal ang tinig. “Darling, it doesn’t mean that they will get sad because you cry. They will because they left you at such a young age alone.” Paliwanag ni Tita Mercedes. “But…” “Darling, strong girls cry too. Crying is not a weakness—it’s an emotion that a human can express.”

Nakaka pagod nang umiyak ng umiyak. When I'm sad, I cry. When I'm hurt, I cry. When I'm in pain, I cry. When I miss my son, I cry. When I'm angry, I cry. When I'm happy, I cry aswell. Every emotion is associated with tears. Nakaka sawa. Nakaka pagod.

Tubig at tinapay lang ang iniiwan sa kaniya. " Let me out." Hindi nakakatayo si Z. Tanging ang paghiga at pag-upo lang ang kaniyang ginagawa sa loob ng glass cage. "Let me out." Parang walang narinig ang dalawang magkasintahan. Nakaupo si Kazumi sa isang upuang walang sandalan. Nasa pagitan naman ng kaniyang mga hita si Cris. "Suck a little harder baby." Napapaliyad ang hapones. Halos mabilaukan ang Russian dahil sa laki ng dinadala ng hapon. "I said suck harder. Play it with your tongue." Napangisi si Kazumi habang nakatitig kay Z. Napapakagat labi siya habang nakahawak sa buhok ni Cris. "More Cris." Napapikit si Kazumi. "That's right baby. You've been good."