Araw-araw na lang parang may repeat button ang puso ko pag naaalala ko yung eksena na yun — 'Violet Evergarden' yung una kong naaalala. Naiyak ako dahil ginawang totoong-totoo ng animation ang maliit na detalye: ang liwanag sa mata, ang pag-uga ng kamay, at lalo na yung music cue na parang kumakapa sa loob ng dibdib ko. Para sa akin, hindi lang tungkol sa plot; may mga eksena na nag-a-activate ng mga personal na alaala — mga taong nawala, mga pagkakataong hindi na mababalik. Yung combination ng close-up, slow motion, at pandinig na sinamahan ng malumanay na piano, siya ring dahilan kung bakit biglang sumisingaw ang luha ko.
Kapag nanonood ako nang mag-isa, may privacy na parang nakalatag — puwede mong hayaang lumabas lahat ng emosyon. Kaya siguro sobrang epektibo ng anime: maliit ang frame pero malaki ang illusion ng pagiging kasama ng karakter. Pagkatapos ng eksena, kahit nakangiti ako o umiiyak, may ganung sense ng catharsis na nakaka-relief. Tapos na, patuloy ang araw, pero mas magaan ang pakiramdam ko — same old me pero konting mas buo sa loob.