Unbelievable In Tagalog Novels & Stories

“Lilith.” Doon ko narealize na ang tinitignan niya pala sa aking dibdib ay ang aking name tag! Halos palamunan ako ng hiya dahil sa naisip. Tumango na lamang ako at nagpaalam na agad. That bastard! Narurumihan na ang isip ko dahil sa nagyari kagabi.

Iling na sabi ko, hindi makapaniwala sa mga paratang na ibinabato nito sa akin. Hindi nya alam kung gano mahirap bumalik sa umpisa. Hindi nya alam kung anong pakiramdam ng walang alam sa lahat ng bagay. " I know it's hard for you to deal with me in this kind of situation but it's also hard for me." Sabi ko pa pero nanatili lang itong nakatingin sa akin.

hindi niya natapus ang kaniyang sasabihin when he saw me sleeping. Nabigla ako sa ginawa niya. Gikugos (a term in Cebuano means carried by two arms) niya ako. Kaya napatawa ako sa ginawa niya na nagsanhi nang pagtawa niya rin. "I thought you were asleep." Wika niya while giggling. "Bakit? Hindi mo ba ako bubuhatin pag hindi ako tulog?" Pabebe kong sabi. "Of course not. I mean, bubuhatin kita kahit kailan mo gusto. Kung ikakasaya mo." Malambing niyang pagkakasabi. "Tara na nga! Baka ikaw kainin ko diyan, eh."

Na lalong nagpabilis ng pintig ng kaniyang puso. Ano ang ibig sabihin ng Tita niya? Na maari siyang magkagusto sa estrangherong may mala-asul ang mata? "No Tita, mark my word!" Tinitigan siya nito ng matagal bago muling ipinagpatuloy ang pag-alis. Nagpapatawa ba ito. Tawa lang niya, ngunit bakit pakiramdam niya tila mabuway ang kaniyang pagkakasabi.

'Bibigyan ba kita ng chance? Napa sapo ako sa sariling noo at bahagya pang napa pikit. Sa toto lang ay nagugulohan ako, hindi ko alam kung bakit pero nag aaway ang puso at isip ko. Sinasabi ng isip ko na baka totoo nga iyong sinabi ni Kuya pero sabi naman ng puso ko na mahal na mahal ako ni Max at hindi niya iyon kayang gawin.

Just what? "Hoy, Alex! Anong mahihirapan? Palagi kitang natatalo dati 'no." Kaya ayaw kong kasama siya dahil puno ng kayabangan ang katawan niya. One thing na hindi niya namana kay Mason ay ang pagiging humble. Just a fact.

Mayabang! “Hoy, hindi porket nag jogging ako nag fefeeling mayaman na ako! Hindi ba pwedeng nag-eehersisyo lang? Saka anong sabi mo? kapag mahirap bawal ng mag jogging? May ganoon na bang batas dito sa pinas non huh, SIR? Kailan pinatupad? Hindi ata ako updated sa batas na ‘yan!” Inis na turan ko diniinan ko talaga ang salitang Sir. Nauurat ako sa pagmumukha at kayabangan ng lalaking ‘to.

It's hypnotizing. "--do me." Hindi ko naintindihan ang maikling sinabi niya. "What?" maang kong tanong. "Put my little monster inside your mouth, baby," sambit niya na nagpakaba sa akin. Hindi ako marunong, I mean marunong naman akong sumubo pero hindi ko alam kung mabibigyan ko ba siya ng enough satisfaction sa pamamagitan ng bagay na iyon.

paliwanag niyang wala namang kwenta. "Kaya ba pinagsabay mo kami? Kung na-bored ka sana ay nagsabi ka na lang ng totoo. Kahit masakit at least nagpakatotoo ka." Pinahid ko ang luha sa aking pisngi. Hindi niya lang ako sinaktan inapakan pa niya ang dignidad ko bilang isang babae.

galit na singhal n'ya rito. "L-Love! H-Hindi ko a-alam ang mga pinagsasabi mo! Connor, makinig ka sa akin, hindi ba sa akin ka lang naniniwala? Hindi ba sabi mo na hindi mo kami pababayaan ng mga anak ko? Connor sa akin ka maniwala at hindi sa babaeng ito," hindi magkandauga na sabi nito sa kan'ya na ikinatagis ng kan'yang bagang.