Novel & Cerita Unbelievable In Tagalog

Mayabang! “Hoy, hindi porket nag jogging ako nag fefeeling mayaman na ako! Hindi ba pwedeng nag-eehersisyo lang? Saka anong sabi mo? kapag mahirap bawal ng mag jogging? May ganoon na bang batas dito sa pinas non huh, SIR? Kailan pinatupad? Hindi ata ako updated sa batas na ‘yan!” Inis na turan ko diniinan ko talaga ang salitang Sir. Nauurat ako sa pagmumukha at kayabangan ng lalaking ‘to.

It's hypnotizing. "--do me." Hindi ko naintindihan ang maikling sinabi niya. "What?" maang kong tanong. "Put my little monster inside your mouth, baby," sambit niya na nagpakaba sa akin. Hindi ako marunong, I mean marunong naman akong sumubo pero hindi ko alam kung mabibigyan ko ba siya ng enough satisfaction sa pamamagitan ng bagay na iyon.

kunot-noong sabi niya. Kinalma ko muna ang sarili. Malabo namang mangyari ang pinangangambahan ko. Ako lang talaga ang nag-o-over think at OA ang reaction. Ang laki-laki ng mundo kaya imposibleng magkikita pa sila.

sagot ni Sphinx. Anong pahinga? Bakit? "And the bad news is, the stunt that we made in Cebu went rival, you remember the "climbing the building scene" Phoenix? May nakapag record non at na-upload pa sa facebook.” napatingin silang lahat sa akin. Oh great.

galit na singhal n'ya rito. "L-Love! H-Hindi ko a-alam ang mga pinagsasabi mo! Connor, makinig ka sa akin, hindi ba sa akin ka lang naniniwala? Hindi ba sabi mo na hindi mo kami pababayaan ng mga anak ko? Connor sa akin ka maniwala at hindi sa babaeng ito," hindi magkandauga na sabi nito sa kan'ya na ikinatagis ng kan'yang bagang.

Nakakabighani ang kanyang kagandahan. [No need, it’s just a small amount of money,] the Esteemed Admirer typed. Then, after a moment’s thought, he continued to share from the heart: [I just want to tell people that if you are rich, you shouldn’t look down on others. Lahat tayo ay ipinanganak na tao, kaya dapat nating igalang ang isa't isa at huwag i-bully ang mahihirap.]

Inaasahan ko nang tatanungin niya ako ng kung ano-ano kaya hindi na ako nabigla sa bigla niyang tanong. "Ayos naman po, Tita." It feels like an automatic answer. Ayos lang kahit nahihirapan ako. Ayos lang kahit hindi ko talaga alam ang tunay na nararamdaman ko. Ayos lang kahit na hindi ako sigurado sa landas na tinatahak ko. Kung siguro nag-eexpired ang paggamit ng salitang iyon, matagal nang expired ang sa akin dahil gamit na gamit ko iyon.

Umali slang siya sandal tapos ay nang bumalik siya, may ibinigay na siya sa aking singsing. Like, oh shit! Ang bilis! Napakabilis nang pangyayari. Hindi ko na nalaman ang mga sumunod. Kinasal kami. Medyo na-late pa si Kairos sa kasal namin. He was thirty minutes late. Nakatayo na nga ako sa altar para i-announce na hindi siya darating but he came and we got married.

ALIPIN C25 ANTHONY POV Mag-isang buwan na kami ni Abegail dito sa Korea, malapit na rin kaming umuwi dahil isang buwan lang naman ang bakasyon ni Abegail. “Love, what are you thinking about?” Tanong niya habang yumakap sa aking likod. “Nothing Love,” “You know Love, ma-miss na naman kita,” “Why? if we go back in Philippines, lagi pa rin naman tayong magkikita?”

“Limang daang milyon. Iyan ang halagang ibinigay ko. Kapag sinabi kong bawiin ko ito, kailangan ninyong ibalik sa loob ng pitong araw. At sigurado akong kahit ibenta ninyo ang buong kumpanya, hindi ninyo iyon makakalap sa ganoong kabilis.” Nanlaki ang kanyang mga mata, at nakita ko ang bahagyang panghihina sa kanyang tindig. Sa paningin niya, ako ay isang malupit na tao na ginagamit ang yaman para idiin siya. Ngunit sa katotohanan, ang perang iyon ay parang barya lamang sa akin. Wala akong balak na hingin iyon kahit kailan. Ang tunay na yaman na nais kong mabawi ay ang kanyang tiwala, ang kanyang puso, at ang pagkakataong makilala nang lubos ang batang si Mave.