Under The Oak Tree Novels & Stories

IT'S PEACEFUL. The air hummed with the lazy warmth of late afternoon, thick with the scent of grilling pork, damp grass, and the faint, exhilarating tang of summer mischief. Ten-year-old Rajiv sat cross-legged under the shade of a sprawling mango tree, a thick, dog-eared book on quantum mechanics resting open on his knees. Around him, the Alarcon family's annual summer picnic unfolded in a symphony of shouts, laughter, and the relentless thwack of a volleyball.

Sinabayan ko rin sila ng inom, apple juice nga lang ang sa akin. "Sigurado ka bang juice lang ang iinumin mo?" si Luke. Tumango ako at ibinalik na ang atensyon sa pinapanuod. "Bakit hindi mo ikwento sa amin kung bakit nga ba bigla kang nawala kagabi?" kuryosong tanong sa akin ni Gail. "I left the club with Luther last night. We had sex," I answered. Nagkibit-balikat pa ako para ipakita sa kanila na parang wala lang sa akin ang nangyari.

Ang bawat hakbang namin sa loob ng masikip at madilim na tunnel ay tila ba paglalakad patungo sa kailaliman ng lupa. Hawak ni Alexander ang aking kamay nang may sapat na diin para ipaalala sa akin na kahit sa gitna ng kadiliman, siya ang tanging liwanag na dapat kong sundan. Ang tunog ng aming mga sapatos sa sementadong sahig ay umaalingawngaw, sumasabay sa mabilis na pagtibok ng aking puso.

Kahit noon pa man alam ko na sa sarili ko na magiging mabuting ama sila. As I open the car door, I see a peaceful scene: a curving road surrounded by many trees. They sway gently in the breeze, a refreshing change from the busy city we just left. Here, in the middle of the hacienda, nature is everywhere, giving us a break from city life. Walking through the hacienda feels like entering a vibrant painting. The trees stand tall, their green leaves reaching up to the sky. They make patches of shade on the ground. The leaves move gently in the wind, as if they're talking to each other.

Kahit ilang linggo na siyang nagtatrabaho roon, hindi pa rin siya nagsasawang pagmasdan ang lawak nito. May mga bulaklak na iba-iba ang kulay, maayos na trim ang mga halaman, at sa pinakadulo ay ang napakalaking acacia tree na siyang paboritong tambayan ni Junie. "There!" masayang sigaw ng bata habang itinuturo ang puno. "That's our spot!" Mabilis itong tumakbo papunta roon. "Baby, dahan-dahan lang!" awtomatikong tawag ni Graziel.

Sa taglay na kalakihan nitong puno ay talagang malamig sa ilalim nito. May kasabihan pa nga daw na kung sino ang kauna unahang lalakeng tutulak sayo dito sa duyan ay malaki ang chance na siya din ang makakatuloyan mo. Tinatawag kasi itong Tree of hope, Kesyo daw lahat ng students na depress sa mga studies nila ay dito pumupunta. Pati nga ang mga teachers na depress din sa students nila ay dito pumupunta. "Hi?" Tumingin ako sa likod ko nang may nagsalita. "Are you, Ate Adrienne?" Lumapit pa siya sakin at may binigay na papel.

Natapos ang gabi nila sa palitan ng biruan lalo nang umalis na sa table ang kanilang ina at tumawag naman si Trisha na nag-aabang din ng update. * * * * IT'S ONE OF their peaceful days, both of them were sitting under a huge and aged acacia tree. May isang metal bench sa ilalim no'n habang sa kanilang harapan ay ang napaka-habang ilong na kumikinang dahil sa maliwanag na araw na humahalik dito. Sa likod ni Sapphire ay si Will na naka-yakap sa kaniya ang mga braso, ang panga niya'y naka-unan sa balikat ng dalaga at kapwa nila pinanonood ang payapang pagkukubli ng araw para tapusin na ang liwanag.

Ngumiti si James at nagpaliwanag, “Siya ang nanay ko.” Agad siyang binati ni Delainey ng nakangiti, “Madam.” “Hello, kinagagalak kitang makilala.” Nakangiting sumagot si Xandra. Iniba ni Delainey ang usapan at sinabing, “James, namunga na ang Sacred Tree. Pambihira ang mga ito. Nagkucultivate ako malapit sa puno nitong mga nakaraan, at nagawa nitong palakasin ng husto ang cultivation base ko.”

Mabilis siyang napatingin sq lalaki. "May nakita ka bang malaking akasya?" "Oo," kiming sagot niya. May malaking akasya sa east na bahagi. Malaki ito katulad nung indian almond tree na pinuntahan nila ni Audric. Nag-iisang akasya ito sa gitna ng may kataasan burol habang nakakapalibot ang mga cacao trees sa ibaba. Parang ang sarap pumunta roon at makipag-usap sa hangin.

Madilim at nasa parte na sila kung saan walang ibang makikita kun’di puro mga puno ng kahoy. Adrian noted that they were a huge Acacia tree on the left side of the road, and on the right side there was a mango tree with lots of fruit on it. Lahat ay tinandaan ni Adrian. Kahit na madilim ang paligid ay pinilit niya ang sarili na makita ang kahit na kaunti na detalye sa daan na p’wede niyang magamit. Tatakas sila. Ipinangako niya iyon sa sarili. He may look like a young and scared kid, but his mind is different from being a kid.