Unlikely In Tagalog Novels & Stories

Parang sira ulong santa clause. "Every year ay ginaganap natin ang class hunting na siyang hahasa sa abilidad ninyong lahat. Mapabampira man, asong lobo, o 'di kaya ay mangkukulam isama narin natin ang taga ibang mundo na bigla-bigla nalang dumating sa mundo natin dahil lumayas." "Sira-ulo talaga." Rinig kong bulong ni Virgo. Nang tignan ko si Madrigal ay nakangisi itong nakatingin sa gawi ko.

Umawang ang labi ko sa sinabi niya. H-He likes me? Why? There is nothing to like about me. I mean, I'm me. Hindi ako kagaya ng ibang mga babae na maipagmamalaki sa lahat ng tao dito sa mundo. I have a disorder that only few people will understand. And I have a complex life. I don't him to drag with my mess.

Parang teenager kung makabanat. "Nasaan ka ba? SM north?" "O-oo." "Wait for me there." Hindi niya binaba ang tawag. Naglakad na lang ako palabas ng mall para hintayin siya roon. Halos kinse minutos bago siya nakarating. Nagmamadali akong pumasok ng kaniyang sasakyan. "Dalian mo na. Baka malate ka sa sarili mong party!"

sang-ayon ni Matthew habang ang mga braso nito ay nakapulupot nang mahigpit sa baywang ko. “Parang ayaw kong umalis dito. Ang toxic sa Manila, parang hahanap-hanapin ko ang simpling buhay. Dito, walang pressure, walang mga taong iistorbo sa atin... tayong dalawa lang." “Same, baby. Mamimiss ko rito.”

biglang tanong ni Antalia na umangat ang ulo mula sa ginagawa. "It means misunderstanding between two people or an argument," I explained not giving the exact word which is lovers' quarrel. Kumuha ako ng orange at isnubo iyon. "Pinahaba mo pa, ang ibig sabihin ng lq ay lovers' quarrel pero hindi naman kami lovers kaya hindi lq ang tawag doon," sansala ni Claribel. Tumango-tango si Antalia sa paliwanag nito bago bumaling sa akin.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

Hinilot hilot pa ni Lily ang binti at nagkunwaring nangalay ito sa pagtayo ng matagal. Biglang nakaramdam ng kunsensya si Alexander nang maaalang may phobia na ang dalaga sa pagsakay sa taxi. "Sorry kanina at hindi kita nahintay. Nakalimutan na rin siguro ni Dante na tawagan ang driver upang sundin ka."

Parang hindi marunong magseryoso. Kinakabahan man pero nagawa ko pa ring magpaalam sa kanya ng maayos. Gwapo siya pero parang hindi pwedeng pagkatiwalaan. Sinundan ko siya ng tingin habang naglalakad palayo sa akin at pumunta sa mga nakahilerang yate. Doon siya umakyat sa pinakamalaking yate at maya-maya pa'y umandar na ito. Nang unti-unti na itong lumalayo saka ko pa lang nabasa sa likurang bahagi ng yate ang nakasulat na pangalan, LANCE RAFAEL. Hindi ko maiwasang hindi kabahan. Posible bang iisa lang sila ng pinsan ni Lance? Pero malabong nasa Pilipinas iyon. Dahil kung nagpunta man iyon dito sana nakita ko siyang dumaan sa mansiyon. Pero sigurado akong hindi ko pa siya nakita kahit kailan

Ysla “Anong ibig mong sabihin? Hindi ko ma-gets,” litong-lito kong tugon habang napapakunot ang noo. “Wala naman sigurong masama kung maging tauhan niya ang mga magulang ko. Magkapatid sila ng nanay ko at natural lang kung magtutulungan sila, ‘di ba?”

[Wala ka ba dito sa probinsiya? See? Ganyan siya katalino. Malakas din ang instinct niya kaya kahit ilihim ko pa sa kaniya kung ano na ba talaga ang nangyayari ay alam kong malalaman at malalaman niya pa rin. Huminga na lang ako nang malalim at pinili na lang na aminin na sa kaniya ang totoo. “Yeah. Nandito ako sa Manila ngayon,” pag amin ko.