Veterinarian In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

husky ang boses na bati nito. "N-nasaan ako?" tanong niya dito. Ginagap nito ang palad niya at pinatakan ng halik. "Sa ospital. Dinugo ka kaya sinugod ka dito nila 'Nay Caring at ni Temyo," tugon nito. Nangunot naman ang noo niya. Pilit inalala ang mga nangyari. "B-bigla kasing sumakit ang puson ko. B-bakit daw ako dinugo?"

Ang last stop niya naman para maiuwi na si ‘Bibo’ ay ang vet clearance. Pumasok siya sa isang kwarto at na meet niya ang isang magandang veterinarian. Mapupungay ang mga mata nito at may cute na dimples ito nang ngumiti ito sa kanya. “Hi.” “Hello po doc.” Bati pabalik ni Eva rito. “Anong napili mong name para sa kanya?” “Bibo. Ang bibo niya kasi at ang sweet sa akin noong nagkita kami. Siya ang unang nakipaglaro. Ang cute niya.”

Mabilis namang kumilos si mang Nolan habang inaalalayan ko siya na dalhin ang lalaki sa isang bakanteng kwarto. Malayo ang hospital dito at siguradong hindi aabot ang taong ito roon... Mabuti nalang at may medical background si mang Nolan kahit papaano. Assistant veterinarian dati si mang Nolan bago siya nag pasya na iwanan ang propesyon para tulungan nalang si dad sa farm at kahit pa hayop ang ginagamot niya noon kahit papaano ay nagawa parin niyang gamutin ang lalaki.

Isa-isa kong nilagyan ng iba’t ibang tags ang mga sundalo depende sa pinsala na natamo nila—red tag para sa mga taong may malubhang kalagayan at kailangan ng agarang lunas at atensyon ng doctor; yellow tag para sa mga taong kailangan obserbahan at second priority sa pagbibigyan ng lunas; green tags para sa maaaring makapaghintay at wala sa bingit ng kapahamakan at black tags para sa mga malabo ng maisalba at mababa ang tyansa na mabuhay. Inuna ko muna ang mga may mga malulubhang pinsala at binigyan muna ito ng mga paunang lunas. Tumawag ako ng dalawang sundalo para ihanda ang pagsasagawaan ng operasyon. “Ihanda niyo rin ang kakailanganin kong mga gamit para sa mga ooperahan,” utos ko. Ngunit

wala sa sarili nyang sabi sa duktor. Doc Pogi ang tawag nya kay Dr. Pueblo. Tudyo nya sa doktor. Baby naman ang tawag ni Dr. Pueblo sa kanya. Anagram daw iyon ng pangalan nya. Nakilala nya ang Nephrologist noong nag-OJT sila ng mga kaklase nya dito ospital ng tatlong buwan. Mabait sa kanya ang batang doktor. Tinulungan sya nitong makumpleto ang kanyang labinlimang pahinang written report. Lagi pa syang nililibre nito ng merienda. Laking sisi lang nya noon nang hayaan lang nyang magkaroon sila ng pet name na dalawa. Akala tuloy ng doktor ay may gusto rin sya kaya sumubok itong ayain syang lumabas. Gwapo at simpatiko si Dr. Pueblo, pero hindi nya maaatim na pumatol sa may asawa na.

Ang cute pero nakakaawa. “Sige na nga, ako na.” prisinta niya. Hindi siya pwede... pero wala siyang magagawa. Kasi baka hindi siya patulugin dahil sa matinding konsensya. Dadalhin na lang niya sa vet, kawawa naman.

AV ➭ 035 ❀ ❀ ❀ LEVANA HEIDIDEA LAMBRIX † “Hello, baby!” Tuwang-tuwa kong binuhat ang isang napaka cute na tuta, isa itong lalaking corgi. He is so adorable. Mukhang nagustuhan niya din kaagad ako dahil panay ang dila niya sa mukha ko. Sa isang iglap nawala lahat ng pagod ko.

Mas malaki pala iyon sa personal. "Stay down! Down, boys!" Utos ni Vladimir sa mga ito at kamangha-manghang nakinig ang mga aso at naupong kakawag-kawag ang mga buntot at nakalawit ang mga dila. "These are my buddies." He turned to her again. "The big black one is Rufus. He's a german shepherd. The gray one is Mazy. She's a husky. The black and white is Rufeo, a mix-breed of Rufus and Mazy." Pinakilala nito ang mga alaga.

Nanatili na lang akong nakadungaw sa bintanang nasa likuran ko upang makita ko ang daan patungo sa destinasyon namin na sa totoo lang ay hindi ko alam. "Mama para ho!" pasigaw na wika ni inay sa mamang driver. Itinigil ng mamang driver ang jeep saka kami bumaba dala dala ang mga gamit namin. "Ikaw bata ka, alam mo ng natutulog ako bakit hindi mo agad pinara, ayan nakalagpas tuloy tayo" pagalit niya sa akin. Grabe hindi ko naman alam yung lugar paano ko ipapara? Si inay talaga oh!

Hindi na nga lang siya nagsalita , dahil ang totoo iniisip niya kung ano ang dahilan ng biglaan nitong pananamlay at kawalan ng imik . Dinaanan lang naman nila ang kilala niyang Veterinarian sa mismong bahay ng mga ito at ilang beses lang nilang pinindot ang doorbell ay lumabas na man na ito at sumakay na sa sasakyan kaya nagmamadali na siyang nagmaneho.