Waning In Tagalog Novels & Stories

Tahimik naming sinimulan ang pagkain. He poured a wine on my glass. "Cheers," aniya. Itinaas ko naman ang akin para makipag cheers sakanya. Tapos na kaming kumain nang maramdaman ako ang tawag ng kalikasan. "Sa'n ang cr nila dito?" tanong ko sakanya. "Why?" "Anong why? Ano bang ginagawa sa cr?" kunot noo kong tanong. "Pee or poo–"

Umiling-iling ako. "Naze?" [Translation: Why?] "Your mom will be worried." "But I want to go too." He pouted. "Don't make that face. Let's go next time, okay?" Marahan naman siyang tumango. "Yakusoku?" [Translation: Promise?] "Hai, yakusoku." [Translation: Yes, I promise] Pagkatapos, nag-pinky promise kaming dalawa. Mayamaya, pinasakay na ako ni papa sa kotse. Nginitian ko muna si Zaito at saka nagpaalam bago tuluyang makasakay.

So far, wala pa namang nakatakas. "Oscar, what's the news?" wika niya at hinagod ang harapang ulo ng aso. Masayang tumahol si Oscar. Ang ibig sabihin noon ay wala naman daw nagtangkang tumakas. Tumango siya. "Mabuti naman kung ganoon." "Gracie!"

DYLAN "Talaga bang lilipat kana sa condo?" Usisa ng kanyang ina nang maabutan siya sakanyang silid na nag iimpake ng iilang mga damit niya. "Yes mama, mas okay na ito. Dahil kung nandito ako hindi ko maipapangakong hindi kami mag aaway ni papa. " Sabi niya sa ina na bakas sa mukha ang kalungkutan.

“Did I come at the wrong time? Mukhang wala ni isa sa inyo ang masayang makita ako.” “How could that be?” Bahagyang natawa si Wendy, bagama't halata ang pag-aalangan. “Hindi ko lang inaasahan na pupunta ka mismo rito.” “Maupo ka, baka sabihin na hindi ka namin ginagalang,” dugtong ni Wendy, may bahid ng sarkasmo sa boses. Pero para bang sanay na rito si Damion at hindi man lang pinansin iyon.

Patuloy pa rin ang pag-agos ng luha sa mga mata ni Xyrius habang parang walang buhay ang mga mata nitong nakatingin sa kanya. Nagulat siya ng bigla na lang siyang higitin nito at yakapin. "He's gone... he's gone, doll, wala na ang anak ko," humahagulgol na ani ni Xyrius. Nanigas naman siya dahil sa narinig. To be continued...

sagot ko habang humihikbi pa rin. “Sabi niya… ‘Ikaw ang mas masasaktan, tita. Hindi si tito. Dahil siya, wala na. Pero ikaw, maiiwan. Ikaw ang makakaranas ng lungkot, ng pag-aalala, ng pagkawala.’” Napamaang ako. Doon ko lang naintindihan ang lalim ng sinabi ni Colleen noon.

sambit ni Nanay “Kailangan mong bumawi astra,Kailangan mong magpakatatag at mag paganda ulit dahil pagbalik mo Dito Kailangan maipakita mo Kay Akio na Hindi Ikaw Yung nawalan kundi siya” dagdag na wika ni nanay. Bumuntong hininga na lamang ako at di na nag salita ulit. “ATARA VALEEN TY” SIMULA ng umalis Dito Ang babae na yun Mukha ng wala na sa Sarili itong si Akio, nakakainis na ng sobra dahil Hindi na Niya ako nasasamahan sa mga gagawin namin para sa wedding naming dalawa

wika nito "Naku Best wala talaga.. Tsaka wala naman akong dapat na ililihim noh...lagi kaya tayo magkasama kaya imposibleng may mga bagay pa na dapat kong ilihim sa iyo, sa talas ba naman ng radar mo imposible na may makakalusot na tsika sa iyo. !" Nakangiti kong wika dito. Patuloy kami sa paglalakad hanggang sa makarating malapit sa mansion

🎶🎶🎶And maybe someday we might just find the way And we can love forevermore 🎶🎶🎶 "Please wag, nagmamakaawa ako sayo. Hindi ko kaya kapag nawala ka." Ang umiiyak niya na pagmamakaawa saakin habang yakap niya ako sa hita. Pinunas ko ng aking kamay ang luha na tumutulo sa aking mga mata.