Well-defined Set

#เมื่ออุบัติเหตุนำพามาสู่เรื่องราววุ่นวายแบบไม่มีใครคาดคิด #ความใกล้ชิดที่เริ่มต้นจากสถานการณ์บังคับจะยั่งยืนสักแค่ไหน? #สุดท้ายหัวใจจะเลือกใคร...ระหว่างคนที่รักไม่ได้ กับคนที่ไม่คิดจะรัก...

My younger fraternal twin brother finally gets a girlfriend. Our parents, who are overseas, entrust me with the task of welcoming her. I instruct the maids to prepare a feast to welcome her. As we sit around the dining table, my brother scoops a bowl of soup for me himself. After that meal, my brother's girlfriend pulls a long face at me. "Who gave you the right to eat the soup my darling scooped? How could you be so lazy? You can't even cook, yet you're not even embarrassed to stuff yourself with all that food!" I'm stunned by her outrageous words. I reply in annoyance, "What does that have to do with you anyway? I'll do as I please!" She glares at me with hatred written all over her face and yells, "Why aren't you married yet? The family's assets belong to me and my darling. Who do you think you are that you can spend our money? "Just look at you. You will never be able to get married like this. Perhaps it'll be better for you if you beg me to introduce my elder cousin to you. He doesn't mind that you're lazy. All he wants is for you to give him a son. He earns over ten thousand dollars a month!" I'm dumbstruck by her shamelessness. I storm straight to the bathroom where my brother is and bang on the door repeatedly. "Come out here right now! What is with your girlfriend? And since when have our family's assets become yours and yours alone?"

การกลับมาเจอกันอีกครั้งในรอบสามปี เธอพาแฟนใหม่มาเปิดตัว แล้วยัดเยียดสถานะให้เขาเป็นแค่อดีตคู่นอน “พาผัวใหม่มาหยามฉันเลยเหรอวิกกี้” “นายไม่เคยเป็นอะไรกับฉัน แล้วทำไมฉันต้องพาพี่แทนมาหยามนายด้วย” “ปล่อยน้ำใส่ตัวเธอไม่รู้กี่รอบ ยังมาพูดว่าเราไม่ได้เป็นอะไรอีกเหรอวะ? ..” “ก็แค่คนเคยนอนด้วยกันไหมล่ะ.."

หนูไม่ได้ขายตัว ส่วนคุณเองก็ช่วยหนูเรื่องนั้นเหมือนกัน เราสองคนก็ต่างคนต่างได้ แต่ในเมื่อคนอยากให้เงินหนูนัก หนูรับไว้ก็ได้ค่ะ ตัวละครหลัก : หมอธีโอ ปุญญเมธานนท์ อายุ : 27 ปี ทายาทเพียงคนเดียว รพ. เอกชนเมธานนท์ อาชีพ : รองประธานกรรมการ & หมอสุดฮอต สูง : 185 ซม. เข็มฉีดยา : 60 นิสัย : ปากจัดจ้าน สเปก : สวยในสายตาของเขา แต่ต้องสวยไม่มีผัว --- ไลลา วัชรากุล อายุ : 22 ปี อาชีพ : นักศึกษาฝึกงานปี 3 คณะบริหารธุรกิจ สูง : 163 ซม. สัดส่วนช่วงบน : พอดีมือ นิสัย : ด่าในใจเก่งมาก สเปก : ผู้ชายนิสัยดี ไม่นิสัยตัวเงินตัวทองเหมือนหมอปากหมา --- ซีรีย์นิยายเซท 4 เรื่อง เด็กวิศวะของหมอเถื่อน - พี่หมอสายลม เรื่อง เด็กบริหารของเพลย์บอย - พี่ซีวิค เรื่อง เด็กคนนี้หวงรักเพื่อนพี่ชาย - พี่สกาย เรื่อง เด็กอักษรศาสตร์ของคนรวย - พี่ธาวิน เรื่อง เด็กฝึกงานของหมอโหด - พี่หมอธีโอ

"แล้วเราจะอยู่กันแบบนี้เหรอ คือมึงตั้งใจจะเอากูไปเรื่อย ๆ แบบที่เป็นเพื่อนกันยังงี้เหรอ" "แล้วจะให้กูทำไง พี่มึงมันไม่ได้เพิ่งพูดหรอกนะ แต่มันพูดมาตลอดว่าไม่ให้ใครในกลุ่มยุ่งกับมึง!"

I suffered from a skin condition. I scratched myself in the library, and millions of netizens spammed my private inbox. Only then did I find out that a girl accused me of harassing her. I took out my diagnostic report to defend my innocence, but the girl cried pitifully. “You really know how to make an excuse for yourself! How could someone innocent like me frame you?” Even my elder brother spoke up for her! “Why would she frame you of all people? Can’t you take a look at yourself?” I could not bear the cyberbullying, and I died from a sudden heart attack the day before the court hearing. My grandfather could not accept my death, and he collapsed into a coma. My parents cut off ties with my brother before they committed suicide at home. Meanwhile, the girl did not just successfully make her way into graduate school, but she also dug open my grave and used my ashes to make fireworks. When I opened my eyes again, I was back to the day when she had asked me to reserve a seat in the library.

Pernah merasakan bagaimana rasanya tidak dianggap? Jika pernah, maka kalian ialah teman seperjuangan dari seorang Kia. Akan tetapi, rasanya kali ini bebannya lebih berat. Kia adalah seorang anak yang tidak dianggap oleh kedua orang tuanya. Kia juga merupakan kakak yang tidak dianggap oleh saudari kembarnya sendiri. Ya, itulah Kia. Seseorang yang tidak dihargai karena fisiknya yang sedikit cacat. Itulah Kia. Kiavara Gauri Auguristha.

Caleb Smith's best friend, Kevin Baker, calls me in a panic and tells me that Caleb has been in a terrible racing accident. Without a second thought, I rush to the hospital and donate two pints of blood to save him. As I walk past a hospital room, I freeze. There's Caleb—standing perfectly healthy beside a hospital bed. Kevin throws his head back and howls with laughter. "It's April Fools' Day. We actually managed to trick Winnie Jewel into donating two pints of blood. Too bad that it's useless, though. We might as well feed it to the stray dogs." Vivian Jewel, lying in a hospital bed, looks up at Caleb. "Caleb, don't you think that's a bit much?" A fond smile curves Caleb's lips as he replies, "I can't help it. Where does Winnie get the nerve to take your place? She should have stayed in the orphanage, but since she forced her way back into the Jewel family, she can't blame us for taking your side." Kevin jumps in eagerly. "This year marks the eighth year since she returned to the Jewel family, and the eighth year we've been pranking her." Their undisguised mockery spills out of the room. I pull out my phone and contact my aunt, Gianna Jewel. "Aunt Gianna, I’ve decided. Let's leave the country."

I was a mermaid from the deep sea. Out of curiosity and playfulness, I was caught by a fisherman and endured unbearable torment. Just when I was on the brink of death, Trevon Chapman happened to pass by and saved me. So, I gave up my identity as a mermaid princess, left the ocean behind, and followed him into the human world. For five years after our marriage, Trevon granted my every wish and showered me with affection. I truly believed I had found a safe harbor I could depend on for the rest of my life—until fate struck with its cruelest blow. Trevon's childhood sweetheart had fallen gravely ill, and only a mermaid’s tail could save her. I begged him desperately, but he responded with chilling indifference. "You're only losing your legs. Corinne is losing her life. Are you really that heartless? You're just going to watch her die?" "Besides, you can’t return to the sea anymore. That tail means nothing to you now. From now on, I’ll be your legs." After the surgery, I sat in a wheelchair, running my hand over the empty fabric where my legs should have been, and calmly demanded a divorce. Trevon pulled Corinne into his arms, sneering. "You're neither human nor fish now—a monster. Without me, the only road left for you is death." Yet in the end, when I transformed back into a mermaid and leapt into the sea, his cries and desperate sobs echoed across the waves.

My husband is my supervisor. Before the Day of the Dead comes, I submit an application for leave so I can pay my respects to my late mother. However, he refuses to approve my application. He insists on having me care for his childhood sweetheart, who got into an accident. He even berates me and tells me it's my duty to care for the patients. I can't second-guess them out of jealousy. But I saw him kissing his childhood sweetheart passionately in the hospital ward. He even slipped his hand underneath her clothes at the peak of his passion. "Let me check whether your wounds are better. Do you need more treatment?" She leans closer saucily, and he spanks her. "Do you think you'd be getting this treatment if not for Kaia being pregnant?" I look down at my baby bump as my heart shatters. No wonder he insisted on having me work despite me falling pregnant. How can he possibly love me? If that's the case, I'll give them my blessings.