When One Door Closes Another Door Opens 소설 & 이야기

Lumapit ako sa pinto para buksan kung sino 'yong nag do-door bell pero laking gulat ko pag bukas ko ng pinto ay siya agad ang bumungad sakin. "Zaid?"

"Feel within yourself which door you want to open." Pinakiramdaman ko ang aking sarili. Dalawang pintuan lang na walang pinagkaiba ang nasa aking harapan pero nakakapagtatakang iba-iba ang naramdaman ko sa kanila. The door on my left feels like heavier and darker for me while the one on the right is lighter. I'm confused. I can't decide which door I will get myself into. " Again relax yourself and take a deep breath, walk towards the door that you feel and slowly hold the handle."

Pansin ko lang na may isa pang kotse na naka park dito sa harap ng gate niya kaya sa medyo unahang bahagi na lang nito ako nag park. Agad ko ng pinatay ang makina ng kotse at kabado na tuluyan ng bumaba ng kotse ko. Hindi na ako nag tao pa kasi naka open naman ang gate nito kaya pumasok na ako ng tuluyan. Gusto ko pa sana na pag sabihan ito na huwag maging burara at always e close ang gate at huwag hayaang naka bukas lang dahil kahit may guard dito ay hindi mo alam ang mga masasama ang loob lalo pa nga at mag isa lang ito dito sa kanyang bahay.

tugon nito at lumingon dun sa dalawang lalaking nakabantay sa double door at sinenyasan ito na buksan. Pero bago pa man nila ito nabuksan ay narinig kong nagsimula ng tumugtog ang kantang gustong gusto kong marinig. Hindi ko na napigilan ang sarili ko at bigla na akong napatakbo sa entrance. Agad naman nila itong binuksan dahilan para bumungad sa akin ang sarili ko na ngayon ay tumutugtog na sa entablado.

Siguro nga. Hindi ko na hinintay pa si Mang Dario na pagbuksan ako ng gate ng bahay. I just feels like it's already too much on his side. I mean, dadalhin niya pa ang mga gamit ko papasok sa bahay. And it's kinda heavy, somehow. Iaaasa ko pa ba sa kanya pati ang pagbubukas ng gate? I lay my hand on the gate. Only seconds after, I was about to open it but then it suddenly moved and opened by itself, causing me to let go.