When One Door Closes Another Door Opens 소설 & 이야기

“I’m sure she’d understand, bigla syang pumasok eh. She shouldn’t storm in kahit pa bukas ang pinto,” kibit-balikat nyang sabi. “You-you forgot… to close the—door. This is so... embarrassing,” mahina at putul-putol na sambit ko sa sobrang hingal na napatukod sa door knob nang nakabukas na pinto. Pakiwari ko nasa sugatang palad ko na ang puso ko dahil tumitibok-tibok ito sa kirot.

May kakaiba kasi sa kilos nito ngayon, idagdag pa na tila ba ayaw siya nitong papasukin sa loob. Hanggang ngayon kasi nakaharang pa rin ito sa pinto na parang ayaw nitong buksan. Pero tuloy-tuloy pa rin siyang pumasok sa loob at siya na ang nagbukas ng sliding door. Napansin niyang bahagya pa itong napasinghap dahil sa ginawa niyang iyon. Kaya naman hindi na niya napigilang magtanong.

Naabutan kong hawak pa rin ni Moiselle ang door knob sabay ngisi sa akin, yung ngising may sasabihin or gagawin siyang kalokohan. "Ang pag-ibig ay parang pinto, hindi mo malalaman kung sino ang kumakatok kung hindi mo ito bubuksan. Lumabas ka at harapin ang katotohanan. Kung hindi, mas lalakas ang katok at masasaktan ka sa sobrang ingay nito o 'di kaya'y biglang mawala ng katok upang makaramdam ka ng pagsisisi. At mapapasabi ka na lang na sana binuksan ko na lang iyon bago huli na ang lahat," aniya at lumabas na. Iniwan naman niya akong nakatulala sa pintuan.

and i slam the door. ///////////

Enemies comes in your most vulnerable situation, at isa na diyan ay ang panahon kung saan natutulog ka. Pilit na binubuksan ang pinto niya. Kung sino man ang tao na nasa labas ng silid niya ay determinado itong buksan ang pinto niya. Nag door knob ay paulit-ulit nitong pinaikot-ikot sa kagustuhang buksan iyon. Gigi held her breath as she watched her door being seized. Nanginginig man ay pilit na hinahawakan ng maigi ni Gigi ang baril sa kamay niya.

“I can't explain things to you, Cinder. But please, iwasan mo siya. For my sake, please. I don't want to put you in danger again once you associate yourself with him.” Pagkatapos sabihin iyon, mabilis itong humiwalay sa yakap at tinungo ang pinto. Dahil sa sandaling pag-iisip, huli na para humabol si Cinder. Noong subukan niyang buksan ang metal door, ayaw noon magbukas! Sa labas pa naman ang bukasan nito at may code na kailangan kapag naka-lock ito!

Daig pa nga niya ang seesaw kung manimbang sa nararamdaman niya, tumataas at bumababa. Ang sabi niyang huwag ng pagbuksan ng pinto si Midnight ay hindi rin naman nangyari. May nagtulak din sa kanya na pagbuksan ito, dahil alam niyang hindi rin ito lalayas doon. Mas makulit pa ito sa fungus.

Alam kong umismid sya kahit hindi ko nakikita ang muka nya. Pero bakit nga ba hindi ko nakikita? Bakit dumilim ang lahat? Paanong nakikita ko ang buong paligid pero sa muka ay lumalabo ang paningin ko? Kinurap ko ang mga mata ko. "Open the goddamn door." Hindi ko namalayan na nasa harap kami ng isang pintuan. Pinihit ko ang seradura at iminuwestra na pumasok sya pero sinenyasan nya akong ako ang pumasok.

Tama, iyon na nga ang palatandaang binanggit ni May kanina. Sarado ang gate, ngunit namataan niya iyong door bell kung kaya't walang pag-aatubiling pinindot niya iyon. He only clicked it once, and it finally opened. Eksaktong pagkaawang ng pinto ay dumapo talaga agad ang kaniyang paningin sa dalawang taong nagtatawanan sa kung anumang topic nila habang abala sa pagsasabit ng mga puting kumot sa sampayan.

"Hangga't nasa paligid ka mananatili akong stress!" Umirap pang muli si Rain bago humawak sa may doorhandle ng pinto nang hindi na'to nililingon pa, isang pihit doon at laking-gulat niya nang gumalaw ang pinto at biglang bumukas. It's open! Did he leave the door open for her?