When One Door Closes Another Door Opens の小説・ストーリー

Kung panggigilan ang labi ko akala mo wala ng bukas. Abala kami sa ginawaga naming dalawa kaya hindi na namin pareho namalayan ang muling pagbukas at pagsara ng pintuan ng kwarto. Kung hindi pa tumikhim ang bagong dating na mga bisita hindi pa kami matinag-tinag sa aming halikan.

saad ni Drake habang binubuksan ang isang pintuan sa dulo ng pasilyo. Laking gulat ko nang makitang konektado ang kwarto ko sa sarili niyang silid sa pamamagitan ng isang sliding door. "Lolo orders." paliwanag niya, halatang naiinis din. "Dapat daw ay lagi tayong magkasama para masanay sa isa't isa. Don't even think about opening that door, Leslie. Unless I say so." "Psh. As if gusto kong pumasok sa lungga mo," sagot ko habang nilalapag ang bag ko

Iyon nga ang plano kaya dapat pa nga akong matuwa dahil hindi na ako mahihirapan pa sa misyon ko. At sa akmang pagbubukas ko sana ng ref ay bigla na lamang tumunog ang doorbell kaya puno ng pagtataka kong tinungo ang pintuan. Sino kaya ito? Dapat ko bang buksan? Nagdadalawang isip pa sana ako ngunit nang marealize na exclusive ang penthouse na ito at may napakahigpit na security at di basta basta nakakaakyat ng gusali ang kung sinong tao ay nawala ang pag aalinlangan ko.

Ngumingiti naman ako sa mga ito saka bahagyang yumuyuko. Maya-maya lang, sa isang huling hakbang, isang malaking two-door ang bumungad sa aming harapan. Dalawang guwardiya na nakaitim ang nakatayo sa magkabilang gilid. Naka-shades ang mga ito at tila diretso lang ang tingin. "Please open the door. Nandito ako dahil kailangan kong makausap ang kapatid ko," sambit ni daddy.

Shanra Katatapos ko pa lamang gamutin ang aking sugat nang marinig ko pagtunog ng doorbell mula sa labas ng gate. Nagmamadaling iniligpit ko ang mga ginamit ko at itinapon sa basurahan ang duguang mga bulak. Inayos ko muna ang aking sarili bago ako naglakad palabas sa pintuan para pagbuksan ang taong nasa labas ng gate na walang iba kundi si Craig. Siya lang naman ang pumupunta sa bahay ko kaya natitiyak ko na siya ang nasa labas ng gate at siyang nag-doorbell kahit na hindi ko pa man siya nakikita. Napangiti ako nang makitang tama ang akung hinala. Nagmamadaling lumabas ako sa pintuan para pagbuksan siya ngunit hinayaan ko lamang na nakabukas ang pintuan ng bahay ko para hindi ko na kailang

Kasunod noon ang isang galit na boses na hinding-hindi ko mapagkakamalan. “Open the door!”

sabi ko sa isip ko na may alanganin na ngiti pa sabay sa pagsara ng pinto ng elevator. Matagal pa bago dumating yung isang elevator, at malapit na ako ma-late. Kaya sinubukan kong maghanap ng ibang daanan. Dumaan ako sa fire exit. Oo hay nako, tama kayo ng iniisip, gumamit ako ng hagdan. Nasa fift floor palang ako hindi kinaya ng paa ko yung heels kaya ang ginawa ko ay tinanggal ko ito, buhat buhat ko kasamang bag konat brown envelop. "Ganito ba lagi? Kailan ba matatapos ang mga ganitong bagay?" Napabuntong hininga ako ulit.

Nasa ganoong sitwasyon si Liberty nang may mag-doorbell sa kanyang apartment. Dahil sa mga insidente na gawa ng magaling niyang asawa, hindi na kaagad siya nagbubukas ng pinto dahil sa trauma na naranasan. Natuto na siyang gamitin ang peephole na nakalagay sa kanyang pinto. Nang mamukhaan niya ang taong nasa labas ng pinto, hindi maiwasan ni Liberty na huwag pangunutan ng noo bago ito pagbuksan.

Maging ang pinto ay nakalilito: madali itong mabuksan mula sa labas, pero ang paglabas ay ibang usapan—isang one-way ticket na magtataas ng pader at magbabalik ng sinumang pumasok. Ito ay isang walang lusot na setup na parang "pagong sa garapon". Pero bakit nga ba si Irina, sa lahat ng tao, ang pumasok sa kanyang kwarto nang hindi iniimbitahan? Ano ang nasa isip niya? Paano niya nagawang pumasok nang wala siya? Muli, nabigo siya sa kanyang mga inaasahan.