When One Door Closes Another Door Opens 소설 & 이야기

Hinarap niya ang kanyang computer at itinuon ang atensyon doon. Sa kabilang banda naman ay nagpaalam na rin ako at tuluyan nang nilisan ang kanyang opisina. Akmang isasara ko na ang pinto ay muli siyang nagsalita. "Leave the door open," aniya na ikinatigil ko. "Mas komportable ako kapag nakabukas ang pinto."

tugon ko sa sarili and I continue closing the door. ~

We need to tolerate words to ignite because it sometimes tells us veracity. Someone knocked on my door. I am afraid even to open my eyes. Baka kung bubuksan ko 'yon, bubungad sa akin ang trahedya.

patuloy ni Ethan, mababa ang tono pero malinaw ang bawat salita, "some doors... once they close, you don't get to open them again." Halos walang reaksyon si Liam, pero sa loob-loob niya, ramdam niya ang bigat ng sinasabi nito. Hindi niya alam kung babalik pa sa dati ang kahit ano-o kung dapat pa bang subukan. Habang lumalayo siya sa hallway na iyon, ramdam niya ang bawat yabag na para bang tinatanggal isa-isa ang distansya na pilit niyang binuo sa pagitan nila ni Alyssa.

"Hindi naman ako nagmamadali. My friends and colleagues can wait. Isang buong araw naman ang reunion namin eh, kaya makakaabot ako. Tara sa loob." Binuksan ko ang pinto ng cafe ko at tiningnan siya. Napatawa siya at napailing-iling. "Ako ang lalaki kaya ako dapat ang gumagawa niyan," aniya bago pumasok sa loob. "That mindset. That's very very nice, knowing boys can be this gentleman. But not all the time, boys should open the door for the girls. Sometimes, we, girls should open the door for the boys, lalo na kung may problema yung lalaki. Alangan namang may problema yung lalaki tapos siya parin ang magbubukas ng pinto. Hindi naman kayo perpekto para gawin ang lahat ng bagay kahit may pinagda

Hindi ko napansin kanina pero mukhang binuksan din niya ang sa pinto ng passenger seat. "Standing there won't take you home." seryoso niyang saad bago naunang pumasok sa sasakyan. After a long time, it is only again today did he open the door for me. He usually just leaves this closed and let me open it myself. Hindi ko na siya nilingon at dali-daling pumasok dahil baka uminit pa ang ulo niya sa akin sa tagal kong pumasok.

Bumukas doon ang dalawang portal na may kalayuan sa isa’t-isa. “Kailangan mo ring pakiramdamang mabuti kung tama ba ang posisyon o lugar kung saan bumukas ang isang lagusan, o kung mayroon ba talagang nagbukas. Sa oras na nagpabara-bara ka at pumasok sa portal na walang kadugtong ay hinding-hindi ka na muling makakalabas sa kawalan,” dugtong nila. Naglakad siya papalapit sa portal na ginawa niya at pumasok roon. Wala pang isang segundo nang makita ko siyang lumabas sa isa pa sa hindi kalayuan, at muling bumalik sa malapit sa akin. Agad naman isinarado niya iyon bago tumabi sa akin.

Palibahasa kasi ay pinaglalaruan niya ito kapag magkatabi kami o ‘di kaya ay kapag bored siya. Pagkapasok ko sa loob ng elevator ay walang tao kaya pumasok na ako. I immediately pressed the button to close the door. Gutom na gutom na talaga ako. Ayoko namang magkaroon ng ulcer, ‘no. Just as when the door’s are about to close, a hand pretented it from closing. Nagmamadali ko namang pinindot ang button sa gilid para muling buksan ang pinto.

Ayokong matalo! Inumpisahan kong buksan ang bawat pinto hanghang sa mabuksan ko ang walong pinto lahat ng silid ay mga walang laman at walang lagusan ngunit 'di ko mabuksan ang kahuli-hulihang pinto. Only two keys left but it is not working to the last door even the other keys.

‎At sa likod ng pinto— ‎ang mga aninong matagal nang sumusunod ay tuluyan nang dumating. ‎Pero hindi na sila pareho ng dati. ‎Dahil sa gitna ng pagkawala ng lahat— ‎natagpuan nila ang isa’t isa. ‎At iyon— ‎ang bagay na hindi kayang wasakin ng kahit sinong gustong sumubok. ‎Dahan-dahang umikot ang doorknob. ‎Click. ‎At sa pagbukas nito— ‎hindi lang panganib ang pumasok.