Whimpers Novels & Stories

Hindi siya nagdadalawang-isip na iharang ang kaniyang katawan para maprotektahan ako. Nanginig ang aking katawan ng gumuhit sa aking isipan ang hitsura ng mabangis na lobo. Umiling ako ng sabihin ni Alexander na mabait-- ang hayop na iyon! But surprisingly though, the wild animal listen to him, Alexander explained that whisper attack is reasonable. It sense danger within me since I am a stranger.

Ang kaninang kapit ko sa kaniya ay unti unting lumuluwang, I felt my tears streamed down as I struggle to breath. "Looks like I am in a good timing Mcdemort, do you want me to help you end your sufferings? I would be glad too?" "A-ah! h-help!" Kinakapos na hininga na sigaw ko, halos wala na akong boses na marinig mula sa sarili ko na tila maging ang boses ko ay bumibigay na kasabay nang katawan kong alam kong napapagod narin sa paulit ulit na sakit. I gasp for air and my heart hammered , I felt his sharp dangerous fangs touch my skin.

“So, can I join? I want lambing too!” “No!” mabilis na sigaw ni Amber. Napatingala siya bigla, namumula ang mukha at halos mabingi sa lakas ng sariling boses. Narinig niya ang mahinang tawa ni West, mababa at mapang-asar, kasabay no’n ang hindi mapigilang paggalaw ng alaga nito sa loob niya. Para siyang masusunog sa init na sumabog sa gitna ng kanyang hita. Napakagat siya ng labi, sinusubukang pigilin ang ungol pero lumabas pa rin ang mahinang impit.

Her chest burned with that broken voice and she was pretty sure that Chester felt the same with how his mouth moved like he was about to say something but can't put it on to words. "Nami-miss ko na kayo..." the old woman started crying. Her words slurring with the depression as the sound of it mixed with the oxygen tank's white noise. "Bakit bigla nalang kayo nawala..." "M-ma." Was the only sound Chester was able to do. It was the longest minute. Heartbreaking at least. To the point that Kimberly felt her heart squeezing just by the sound of the old woman's cry. Ngunit di nakalagpas ang sinabi nito sa kanyang pandinig.

I whispered, walang lakas ko na rin siyang binitawan at sinapo ang bibig para pigilan ang pag-iyak but I just broke down, as much as I tried to hold it in, the pain came out like an uproar from my throat in the form of a silent scream. Agad naman nag iba ang ekspresyon ng muka nito saakin at mabilis akong kinabig para yakapin. "Sssh, I'm sorry.." he whispered back. I sobbed into his chest unceasingly, hands clutching at his T-shirt. Gusto kong umiyak ng umiyak, yung wala ng matitira pang luha sa mga mata ko nang sa ganon ay wala na rin ang sakit dito sa puso ko. Ilang minuto pa kaming ganoon bago ako kumalas dito at pahirin ang mga luha.

He had one arm thrown over his eyes. ​He looked uncomfortable. ​Nakunsensya ako. Bukas, pipilitin ko na siya sa kama. Lagyan na lang namin ng unan sa gitna parang Great Wall of China. ​Pumikit ako, forcing myself to drift off. ​I was almost asleep when I heard it. ​A sound. ​A whimper. ​Napadilat ako. Ano 'yon? ​"No..." a voice moaned. "Stop... please..."

Isang malakas na ungol ng tigreng si Ilya ang narinig ni Rico habang naglalakad siya sa loob ng lumang warehouse. Umalingawngaw ang tunog sa buong gusali. Hindi iyon normal na ungol. Puno iyon ng sakit. Puno ng paghihirap. Hindi iyon katulad ng karaniwang roar ni Ilya kapag gutom siya, nakikipaglaro, o naiirita lang. This was different. This was a cry. An animal crying for help. Crying for mercy. Crying for someone to make the pain stop.

Kita sa kanyang mga mata ang takot at galit na pinagsamang emosyon. At bago pa man makaiwas si Theariza. Malakas na hampas. Isang mabigat at matinis na tunog ang umalingawngaw sa buong silid nang tumama ang base sa kanyang ulo. “Aaaarg…!”

"Wag niyo akong hawakan! LUMAYO KAYO SA AKIN!" "K-KAYONG LAHAT! MGA DEMONYO KAYO! PINATAY NIYO ANG ANAK KO!" I screamed through uncontrollable sobs. "LUMAYO KAYO! DEMONYO KAYO! LAHAT KAYO!" My hands trembled violently. The ringing in my ears got louder. My chest rose and fell rapidly, suffocated by the whirlwind inside my head. I covered my ears, squeezed my eyes shut, rocking back and forth, desperate to block out the voices.

Humiga ako sa kama ko at tinalikuran siya. "Dada... Wuvyu... Mommy... Wuvwuv." He sniffed. And his cries became louder and louder na nagpagising na sa iba. I closed my eyes. Pretending to be asleep. But my tears betrayed me. I want to be alone. In a peaceful place. Just me. Alone.