Whimpers Novels & Stories

Thunder retorted but his voice is still soft and weak. I tugged my fingers onto my hair in frustration and cried silently. Umupo siya at niyakap ako habang umiiyak. I couldn't help myself but to cry it out, the pain inside me, it kills me, it needed to come out.

I whispered Tumirik ang aking mata noong mas naging agresibo pa ang kaniyang pag-ulos sa aking kaselan. "Ohh! Ahh! That's feel goods Ah! Faster! Faster" munting ungol ko. "Damn! your so fvcking tight!" he whispered before sucking my neck. Mas bumilis pa ang kaniyang pagbayo. Tumirik ang mga mata ko at umarko ang aking balakang noong sunod-sunod ang kaniyang pagbayo.

Never syang umiyak, nagwala, o nawalan ng kontrol sa emosyon nya. "Ang bigat sa dibdib, Ate. Ang sakit sakit na mas gugustuhin ko na lang na sumunod sa kanila. Ayoko ng ganito, Ate. Patigilin mo to, ayoko sa ganitong emosyon, parang awa mo na, alisin mo to, Ate. Ayoko nito."— He's crying, for goodness sake my brother is crying. He's crying and begging. He's crying and hurting.

Kumalat ang suot nito na mascara sa ilalim ng mukha nito. "You!" Sinampal nito ang tubig dahilan upang magtalsikan ang mga butil niyon. Hindi pa ito nakabawi ay lumublob na naman ang ulo nito sa tubig. Mayamaya pa ay sumulpot ulit ang ulo nito sa ibabaw ng tubig. Sabay iyak at naghahanap ng tulong. "Tulong! Hindi ako marunong lumangoy!" Histerikal na sigaw nito.

The silence that greeted my cries was suffocating, each unanswered plea driving me further into a state of panic. "Please, no!" I begged, my voice echoing through the room, filled with a desperate plea for the nightmare to end. My heart pounded against my chest; each beat a thunderous reminder of the impending tragedy. "Mommy..." I called out, my voice choked with tears, reaching out to her for comfort, but all I received in return were the sound of her sobs, each one a dagger to my already shattered heart.

What the hell is she doing? “I need warmth, please.” she whispered weakly, her voice barely audible. Before I could respond, she pulled me close, at napahiga ako sa tabi niya. Hindi na ako nakagalaw nang yakapin niya ako ng mahigpit at isubsob ang kanyang mukha sa aking matigas na dibd*b.

Sinabi ng kanyang likas na likas na lumingon sa likuran. Ano ang impiyerno? Ang nasaksihan niya ay nagtaka sa kanya. Maraming mga ligaw na bubuyog ang tumama sa kanyang mukha bago niya masabi sa iba. "Argh!" Ang mga ligaw na bubuyog na iyon ay para sa impiyerno. Sigaw ni Wilfred sa paghihirap habang dosis-dosenang mga bubuyog ang sumalakay na sabay-sabay. Tinakpan niya ang kanyang mukha gamit ang kanyang mga kamay sa gumulong sa lupa.

Hinampas ko ang palad niya sa ikatlong pagkakataon, kinagat niyang nang mariin ang ibabanb labi, unti-unting lumuluha ang mga nata niya. Napansin ko ang paraan ng paglapit niya sa pagitan na tila nahihipnotismo at nawawala sa kaniyang sarili. The sight of her teary-eyed and shivering was making me shake. SMACK! Ikaapat na hampas. Sa halip na isang singhap o daing dahil sa sakit, isang mababang tunog ang kumawala sa kaniyang lalamunan.

It took me a moment to realize what it was—a faint sound, almost like a whimper. I sat up quickly, my heart pounding. The room was dimly lit by the faint glow of the bedside lamp, and as my eyes adjusted, I saw Poppy lying on the bed beside me. Her face was twisted in distress, her breath coming in short, panicked gasps. "Poppy," I whispered, leaning closer. "Poppy, gising.” She didn't respond, lost in whatever nightmare was tormenting her. Tears streamed down her cheeks, and her hands clutched at the blankets as if trying to ward off some unseen threat. Panic surged through me. I couldn't stand to see her like this, so vulnerable and in pain.

I bit my lower lip as i was breathing heavily. "yes Amber iha? Do you need anything dear?" the sweetest voice i have ever heard today. Base on tita's voice i could sense na wala pa nga siyang alam sa nangyari sa anak niya. I cleared my throat. I seem to have lumps so sudden that cause me to catch my breath.