Whined Novels & Stories

Napabalik ako sa wisyo nang magsalita siya. "Your brakes were late," he said. His voice was deep, smooth, and had that baritone quality na jusme, nakakapanghina ng tuhod! Bakit gano’n? Parang pati ovaries ko nag-vibrate sa boses niya, errr, kahit magalit ata siya, parang musika pa rin sa pandinig ko. "And your lane was wrong."

Ang bango ng cedar at sariwang sabon ay humahalimuyak sa kanya, bumabalot sa kanyang pandama. “Tch.” Ang tunog ay mababa, may bahid ng bahagyang paghamak. “Kapag ang isang matino na tao ay nasaktan, hindi sila gagawa ng paraan para tumawag pa sa iba at umasang mahuhulaan ’yon.”

Nang sumirko sa lalamunan ko ang wine, mabilis at malakas kong binaba ang baso sa lamesa dahilan para makalikha nang napaka-lakas na tunog. "FUCK!" I cursed so loud at isa-isa silang tiningnan. Lahat sila gulat na gulat at hindi makapaniwala, habang ako ay hinihingal sa takot at kaba. "A-Anak, may problema ba?" Herald asked, he started walking towards me pero agad akong umurong, dahil sa agitation ay hindi ko na naramdaman ang sakit nang pagtama ng upuan sa legs ko.

As they scold me pinipigilan ko rin ang luha na nais kumawala sa aking mga mata, nakayuko lamang ako habang nakikinig sa mga masasakit na salita na bina ato nila sa akin, They keep on telling in my face that how they regret they had me, because I am a dissapointment, worthless, useless,. "Ngayon, kung sana nakinig ka sa amin ng daddy mo sana si Zayn na ngayon ang mapapangasawa mo but you did not! At dahil diyan naging dissapointment ka sa amin, you are worthless child,how I wish na sana hindi nalang ikaw ang anak namin, because you are worthless, do you hear me?. WORTHLESS." Mom keeps on saying in my face and I had enough.

Ang tanging maririnig ay ang mahinang tunog ng makina sa tabi ng kama. At naroon siya, si Wade. Nakahiga, maputla, pero buhay. May tubo sa kamay, may oxygen sa ilong, ngunit ang bawat banayad na pagtaas-baba ng kaniyang dibdib ay sapat na para maramdaman kong hindi pa siya tuluyang nawawala.

He hissed. “Guess I'm losing my mind.”

Si Whitney ay bumuntong-hininga ngunit lumakad at kumatok sa pinto. Di nagtagal, isang matanda ngunit mahinhin na boses ang tumawag nang may luha, "Pakiusap, itigil niyo na ang pagkatok! Hayaan niyo na akong mabuhay… Nangako akong babayaran ko ang aking mga utang!" Sumigaw si Whitney noon. "Ako ito! Whitney! Hindi kami mga loan shark, matanda!" "Oh, Whitney!" Ang matandang lalaki ay huminga ng malalim na paghinga ng ginhawa at agad na lumakad nang medyo nanginginig upang buksan ang pinto para sa kanila.

Paanong madaling mabali ang ilong niya? Maingat niyang inabot ang kanyang kamay at inilapat ang isang banayad na dampi sa kanyang ilong. Napangiwi si Lucian at naglabas ng sumisitsit na tunog. Si Lucian ay kilala sa kanyang mataas na pagtitiis sa sakit, pero kahit na ang banayad na pagpindot ay tila nagdudulot sa kanya ng matinding kakulangan sa ginhawa. Malinaw na may malalang sira sa kanyang ilong.

“Pasintabi lang, ipinanganak na may kapansanan ang aking apo; hindi siya makakita! Sigh…” Mapait na ngumiti si Uncle Wick, puno ng hinagpis ang kaniyang mukha nang magsalita siya. “Pasintabi lang, ipinanganak na may kapansanan ang aking apo; hindi siya makakita!” Pagtapos ay nagbuntong hininga ito. Pinunasan ni Uncle Wick ang kaniyang mga luha nang magsalita siya!

she asked softly, her voice trembling with hope, longing for even a trace of tenderness in his reply. Rein let out a sharp, frustrated sigh. “Haist! This is exactly why I don’t want to talk to you. Everything I say, every move I make—you always twist it into something else.” His tone dripped with irritation before he finally turned his back on Fana and walked away.