Whined Mga Nobela at Kwento

she hissed at me, looking so down, so sad and angry and pitiful. Well, aren’t we all pitiful? “There’s no use crying over spilt milk. That’s water under the bridge now. Nangyari na ang mga nangyari. Wala na tayong magagawa pa kahit na magsisihan pa tayo.” mahinang pakli ni Wolf. Lionel let out a loud sigh. Kieran tsk-ed. Jelina let out a bitter laugh and drifted her eyes somewhere in this dark, cold basement we were confined and chained.

Mainit ang hininga nito sa kanyang tainga nang mahina itong magsalita, “Would you… care if I died?” Ang tinig na iyon ay hindi kagaya ng malamig na boses na kilala niya. May bahid ng panghihina, ng pagmamakaawa, ng sakit na tila galing sa pinakaloob ng kanyang kaluluwa. Ang ganitong Theodore ay hindi pa niya kailanman nakita — marupok, nagmamakaawa, parang batang nawalan ng direksiyon.

Amoy na amoy ko ang matapang na amoy ng mamahaling whiskey, pinaghalong mint, at ang pamilyar na init ng katawan niya. Ang init na nanggagaling sa kaniyang hubad na dibdib ay tumatagos sa manipis kong t-shirt. “You broke my rules today,” bulong niya, ang mukha niya ay ilang pulgada na lang mula sa akin. Nakatitig siya sa mga labi ko bago tumingin sa mga mata ko. “You turned my heir into a street urchin. You defied me in front of my men. You made a fool out of my schedule.”

Thunder retorted but his voice is still soft and weak. I tugged my fingers onto my hair in frustration and cried silently. Umupo siya at niyakap ako habang umiiyak. I couldn't help myself but to cry it out, the pain inside me, it kills me, it needed to come out.

Para akong kakapusin sa paghinga na hindi ko maitindihan. Ramdam ko ang bawat paghagod ng labi at dila nito sa kaselan ko. Napapaangat pa nga ang puwitan ko sa tuwing s********p nito ang perlas ko. Lalo yatang naging wild itong si Peanut.

Wala itong tigil sa pagsipsip at pagdila. Parang matagal na siyang pinagkaitan ng ganitong sandali. Napapikit ako nang mariin. “Ahh… Draven…” mahinang ungol ko, halos hindi ko na mapigilan ang paglabas ng tunog mula sa bibig ko.

Kaya lang ay kahit ano ang aking gawin, hindi ko kayang kontrolin ang gulat ko. Napasisigaw pa rin ako, kahit pa sabihing nasanay naman na ako sa tunog ng baril. Siguro ay dahil wala akong suot na hearing equipment kaya napasisigaw ako sa gulat. Ni wala ngang silbi ang aking pagtakip sa aking tainga kung tutuusin, eh. Dinig na dinig ko pa rin talaga kasi ang putok ng baril. “Fuck!” he muttered before caressing my exposed leg, trying to soothe me. “Elizabeth.”

"Wala kang pupuntahan." Matatag ang kanyang tono. Ayoko ring umalis, pero wala akong ibang pagpipilian. Gusto kong sumigaw sa frustration, pero itinatago ko ang mga salita sa likod ng aking mga labi. Namamaga ang mga ito dahil sa kanyang mga halik dahil hindi ako sanay sa atensyon. Dinilaan ko ang mga ito sa pag-iisip na hahalikan ko ulit siya at sinundan ng kanyang asul na mga mata ang galaw. Dinilaan niya ang sarili niyang mga labi at sa palagay ko ay nalalasahan niya ako.

nakatalikod lamang ako habang sinasabi mga iyon dahil ayokong makita siya. "Ganiyan ba talaga kababa tingin mo sakin? simula una hanggang ngayon paninidigan kong wala akong kasalanan. alam mo sinabi ko sa aking sarili bago pa man mangayri itong hearing? ...umasa akong sa huli kakampihan mo ako ford. ngayon, kung iyan ang iyong pinaniniwalaan wala na akong magagawa pa. Salamat nalang sa lahat" Matapos sabihin lahat ng iyon ni gwen muling bumagsak ang mga pinipigilan kong luha. Ang sakit sobra na ganito ang kinahantunagn ng aming pag iibigan.

he whispered. This family is insane. They're completely insane. Napa-pikit na lang ako, dahil nandidiri ako.