Whined Novels & Stories

Thunder retorted but his voice is still soft and weak. I tugged my fingers onto my hair in frustration and cried silently. Umupo siya at niyakap ako habang umiiyak. I couldn't help myself but to cry it out, the pain inside me, it kills me, it needed to come out.

Para akong kakapusin sa paghinga na hindi ko maitindihan. Ramdam ko ang bawat paghagod ng labi at dila nito sa kaselan ko. Napapaangat pa nga ang puwitan ko sa tuwing s********p nito ang perlas ko. Lalo yatang naging wild itong si Peanut.

Kaya lang ay kahit ano ang aking gawin, hindi ko kayang kontrolin ang gulat ko. Napasisigaw pa rin ako, kahit pa sabihing nasanay naman na ako sa tunog ng baril. Siguro ay dahil wala akong suot na hearing equipment kaya napasisigaw ako sa gulat. Ni wala ngang silbi ang aking pagtakip sa aking tainga kung tutuusin, eh. Dinig na dinig ko pa rin talaga kasi ang putok ng baril. “Fuck!” he muttered before caressing my exposed leg, trying to soothe me. “Elizabeth.”

"Wala kang pupuntahan." Matatag ang kanyang tono. Ayoko ring umalis, pero wala akong ibang pagpipilian. Gusto kong sumigaw sa frustration, pero itinatago ko ang mga salita sa likod ng aking mga labi. Namamaga ang mga ito dahil sa kanyang mga halik dahil hindi ako sanay sa atensyon. Dinilaan ko ang mga ito sa pag-iisip na hahalikan ko ulit siya at sinundan ng kanyang asul na mga mata ang galaw. Dinilaan niya ang sarili niyang mga labi at sa palagay ko ay nalalasahan niya ako.

nakatalikod lamang ako habang sinasabi mga iyon dahil ayokong makita siya. "Ganiyan ba talaga kababa tingin mo sakin? simula una hanggang ngayon paninidigan kong wala akong kasalanan. alam mo sinabi ko sa aking sarili bago pa man mangayri itong hearing? ...umasa akong sa huli kakampihan mo ako ford. ngayon, kung iyan ang iyong pinaniniwalaan wala na akong magagawa pa. Salamat nalang sa lahat" Matapos sabihin lahat ng iyon ni gwen muling bumagsak ang mga pinipigilan kong luha. Ang sakit sobra na ganito ang kinahantunagn ng aming pag iibigan.