Whined Mga Nobela at Kwento

Na parang sanay na sanay na talaga siyang gumiling giling habang binabaom ang kaniya. "Ahhh, ohhh, Ziven ah, ah, ah" ungol ko. Hindi ko na mapigilang manahimik lang kaya naman hinihimas himas ko na rin ang ulo ng aking pagkababae. Nararamdaman ko na. Malapit na talaga ako. 'ahhh Ziven, faster! Diinan mo pa ahhhh" sigaw ko "faster!!!" "Shout more baby" Sabi niya na hingal na hingal at pawis na pawis na. "Moan more, water proof naman Ang kwarto ko kaya walang makakarinig"

"Bakit po, mukha na ba akong matanda?" Halos mabuga lahat ng wine na nasa bibig nito kung hindi niya lang agad naagapang kunin ang table napkin. Akma pa nga akong tatayo para tulungan siya kung hindi lang siya sumenyas na 'wag na. Tumawa pa ito saglit bago nagsalita. "No, you're grown enough to speak and think. If you only knew, Winter doesn't think that way; that brat is incredibly stubborn. She constantly wanted to be obeyed."

Ngunit kahit pa lumayo siya, alam niyang hindi niya matatakasan ang anino ng kanyang nakaraan. Nakapikit siyang sumandal sa upuan, pilit pinapakalma ang sarili. Ngunit kahit anong gawin niya, hindi pa rin maalis ang mga tinig sa kanyang isipan. Halos mabaliw baliw siya sa naririnig niya sa kaniyang utak at hindi siya makapaniwala na mangyayari ulit yung ganito. Hindi ka kailanman makakatakas, Vivienne. This was all you are, a sl*t to people's eyes and it will never change...

Huminga lang ito nang malalim sa kanyang narinig. “Welvin, natatakot ako para sa ating anak. How long has it been? Kailan ba siya babalik sa dati? Ilang araw na ang nakakalipas. Madalas na magbasag siya ng gamit sa loob ng silid, ngunit ngayon sobrang tahimik sa loob. Wala man lang kahit na anong ingay. Sa tingin mo ayos lang si Warren sa loob? Please do something para sa ating anak, Welvin.”

, madiing turan nito na animoy dumaan sa matinding paghihirap. “Don’t act as if you’ve been punished for years, hindi bat naging masaya naman ang buhay mo? “, sa halip ay inis niyang wika dito. Di ba nga at siya na ang lumayo para maging masaya na lamang sa gusto nitong tao. Why did he act as if he suffered for years? Nagkamali ba ito sa minahal niyang tao? “Hell, no! My life is completely lost.”, wika ni Wolverine at napalunok siya ng tumingin siya sa mga mata nito. Is he longing for something and in pain?

tunog nang lalaking may labis na pagnanasa at animo'y ayaw niyang makinig sa kung anong paki-usap! “All I want you to do! Is to moaned! Just moaned! I want to hear your sweet voice!” nakangisi siguro ito at nasasarapan sa ginagawa niya habang sinasabi niya iyon! Pero! Bakit ko naririnig ang mga salitang iyan! “Ahhh--ahh--ahh No!” ang tinig ng pagkadisgusto “Ah! Ah! Ahhhhhhhh” and all I can hear now, is a moaned. But, from whom?

His voice becomes harsh and he has a point. Ang unfair kung hindi siya mapapaunlakan samantalang ang nauna hindi nila nagawa na pahindian. "I'm asking nicely since you're one of the owners of this hospital at dadaan ako sa tamang proseso wag lang ang hindi mo ako pagbibigyan," saad niya tunog nananakot pa buhat ng madilim na mukha kaya napalunok ako. Why does he sound like a spoiled brat?

Nakabaon ang mukha nito sa kanyang dibdib, at gumalaw nang hindi mapakali, saka naglabas ng mahina at malambing na ungol. Ang malanding tunog ng isang spoiled na babae, para bang nagsasabing, ayaw niya, at puno ng lambing. Muling humiga si Shawn sa kama, gumalaw ang kanyang Adam’s apple nang hindi niya namamalayan. Hindi niya akalaing marunong pala magpaka-spoiled si Maxine nang ganito. At kapag ginagawa niya iyon, kusa ring naninigas ang kanyang matipuno at payat na baywang.

his spoken sweetly. Oh gosh. What's with Wyne today?

"Ang linaw ng sinabi ko, Sir Fred, iuwi mo si Widmark sa Mama niya. Pero dito mo inuwi." " 'Yon na man sana ang gagawin ko, pero ayaw tumigil sa pag-iyak si Widmark," depensa ko. "Ayaw mong umiyak si Widmark, pero si Gwin, okay lang kahit mahimatay pa sa ka iiyak dahil sa pagkawala ng Anak niya." "Nahimatay?" tanong ko. "Kumusta na siya? Ayos lang ba?" "Hindi ako ayos, peste ka!" sigaw ni Gwin, kasabay ang pagsugod sa akin. Puro sampal, hampas at suntok ang natamo ko na sinabayan pa ng malulutong na mura.