Whined Novels & Stories

Habang siya ay mukhang maganda ang gising kahit tanging boxer lang ang suot. "I'm so sore… This is your fault!" sikmat ko. Napapikit ako. Even my voice sound hoarse, probably strained because I was moaning like mad last night. Nahampas ko si Kleindro nang maalala na hindi nya ako tinigilan kagabi hanggang hindi ako nakakatulog sa pagod. "Shh… Matulog pa tayo…" aniya. "But I'm hungry," I whined and pouted.

Diantha ​Gusto kong tampalin ang sarili ko. ​At hindi lang tampalin. Gusto ko rin sampalin, sipain, sapakin—actually, gusto kong bugbugin ang sarili ko dahil sa katangahan na ginawa ko. ​I groaned in disappointment. I GROANED IN FUCKING DISAPPOINTMENT! ​I couldn't believe I did that. God, I really couldn't... ​Fuck! Fuck me! And fuck this situation!

hindi ko napigilang sabihin pagkatapos ng ilang minuto. Isang tipid na ngiti ang kumawala sa mga labi niya. "Because it hurts me to argue with you," he whispered, loud enough for me to hear. Maybe because I noticed the pain and heaviness in his voice, I couldn't help but feel guilty. I know he didn't deserve my sympathy, but I still found myself affected despite knowing that he was merely entangling me in his shows. The tour continued as we both fell into silence.

fuck it! Tumumba akong sadya nang tumama sa akin ag atake niyang mukhang pinaghandaan niya. Hindi man lang ako nasaktan, wow. "Aww, ang sakit ng buo kong dibdib!" I groaned loudly so that he can hear me whining how that attack hurt me a lot.

maybe it’s nothing. Pero ngayon, hindi na niya kayang paniwalaan ang sarili. Habang pinagmamasdan si Cynthia na halos nakadikit na kay Eldreed, naramdaman niya ang sakit na tila sumasakal sa dibdib. “Masama pa rin ba pakiramdam mo?” tanong muli ni Eldreed, kita sa mukha ang pag-aalala. “Kaunti lang... para bang nahihirapan ako huminga,” sagot ni Cynthia, mahina ang boses, pero may kasamang ngiting may laman.

Napadaing ako dahil medyo nakaramdam ako ng sakit, pero masyadong mabilis na nawala ang sakit at napalitan ng ibang pakiramdam nang suno-sunod niyang tinulak ang sarili sa'kin. He owns me harshly, but with care. Damn! Am I crazy? "Shit! Ah! Ah! Ah! Maddix!" Tuloy-tuloy na ungol ko. Mabilis at nanggigigil niya akong inangkin. "Damn. Baby, that's it. Moan my name."

Wala ganun talaga pag nanay. "Sayang, wala ako sa tabi mo nun habang lumalaki ang tiyan mo. Wala ako sa tabi mo nun ipinanganak mo sila at kinailangan mo'ko. Sayang at hindi ko sila naalagaan simula nun isilang mo sila. Sayang at dalawang taon kong hindi nakita ang paglaki nila," wika ni Vince sa malungkot na tono. Bakas sa boses ang matinding panghihinayang sa nagdaang mga taon. Pero nangyari na, bumawi na lang ito kung gusto nitong bumawi sa mga anak.

He huskily whispered. "Maaga akong iniwan ng lahat kaya dapat sanay na akong maiwan, hindi ba?" Nanigas ako. "Iniwan mo na rin ako noon, ilang beses mo nang ginawa, kaya dapat masanay na ako." Walang emosyon siyang tumawa. Rinig na rinig ko ang pait sa boses niya. "F*ck." "Alted." Hindi ko alam kung bakit pero nasasaktan ako.

“Enough.” Nagdilim ang ekspresyon ni Alan. Hindi na niya matagalan ang mababaw na pag-uugali ng dalawang ito. “What’s the point of whining about your lack of skill? Ipinapahiya niyo lang ang sarili niyo.”

Thank you for answering! Gosh, someone's so grumpy right now because of that! I couldn't reply. I just don't know what to say. I'm not dense and I know what she's talking about. Pero ewan ko ba, I keep on ignoring the thought. Minsan lang ako active sa F******k. Wala akong magawa ngayon kasi wala namang assignments or anything tapos hindi pa ako inaantok kasi ang haba ng supposedly ay 'nap' ko lang, kaya hindi ko namalayang magmi-midnight na and I'm still on F******k. I wouldn't know if it weren't for Sir Troy's chat.