Whined Novels & Stories

Wala ganun talaga pag nanay. "Sayang, wala ako sa tabi mo nun habang lumalaki ang tiyan mo. Wala ako sa tabi mo nun ipinanganak mo sila at kinailangan mo'ko. Sayang at hindi ko sila naalagaan simula nun isilang mo sila. Sayang at dalawang taon kong hindi nakita ang paglaki nila," wika ni Vince sa malungkot na tono. Bakas sa boses ang matinding panghihinayang sa nagdaang mga taon. Pero nangyari na, bumawi na lang ito kung gusto nitong bumawi sa mga anak.

He huskily whispered. "Maaga akong iniwan ng lahat kaya dapat sanay na akong maiwan, hindi ba?" Nanigas ako. "Iniwan mo na rin ako noon, ilang beses mo nang ginawa, kaya dapat masanay na ako." Walang emosyon siyang tumawa. Rinig na rinig ko ang pait sa boses niya. "F*ck." "Alted." Hindi ko alam kung bakit pero nasasaktan ako.

sagot ni Wade. Nagbuga siya ng hangin. "I'm not feeling well." aniya, totoong hindi maganda ang pakiramdam niya. Palaging sumasakit ang ulo niya kaya kailangan niyang uminom palagi ng pain killers o madalas kailangan niyang magpakalasing para makatulog siya ng mahimbing. Nilapitan siya ni Wade at inabutan ng baso ng wine. "Nah, just relax, sometimes you need to unwind Eachen," komento nito.

Wala sa sariling aking d***g . Yes ,Ang hirap labanan Ng ganitong pakiramdam Lalo at magigisnan ko si James Ang siyang nagpapainit sa aking katawan at Wala pa Ako sa tamang wisyo para mag-isip Ng maayos sa mga sandaling ito. Panay Ang ungol ko habang Naririnig ko Rin Ang malakas na tunog Kong paano s******n ng binata Ang aking hiyas kasabay Ng tunog na nagmumula kung sa paano mabilis na naglalabas masok Ang daliri sa aking hiyas.

Isang tao, nakatayo sa gitna ng malakas na ulan, basang-basa at walang masisilungan. Siguro ay lamig na lamig at sobrang lungkot nito. Kinagat ni Bunbun ang kaniyang labi bago nagpakawala ng isang maliit at malambing na tinig mula sa kaniyang lalamunan. "Dad…dy... u…wi n…a."

Sa halip na isang singhap o daing dahil sa sakit, isang mababang tunog ang kumawala sa kaniyang lalamunan. A soft whimper that sounded dangerously like a moan. The air in the office died. Natigilan kaming parehas, nanlaki ang balintataw ng mga mata niya na halos sakupin ang kulay tsokolate nito. Bumilis ang taas-baba ng dibdib niya habang nakatingala sa akin. "M-masakit lang kasi," bulong niya, nanginginig ang boses habang sinusubukang bawiin ang kaniyang kamay. "Sobrang sakit na, Ninong."

Napahinto ako sa pag-whisk. "Nope, uuwi ako mamaya." Tumango ito at nanlulumong tinigilan ang pagsubo, kahit alam kong nasaktan ito ay kailangan ko talagang gawin. I'm just a wife for sale not a mother for sale.

Thank you for answering! Gosh, someone's so grumpy right now because of that! I couldn't reply. I just don't know what to say. I'm not dense and I know what she's talking about. Pero ewan ko ba, I keep on ignoring the thought. Minsan lang ako active sa F******k. Wala akong magawa ngayon kasi wala namang assignments or anything tapos hindi pa ako inaantok kasi ang haba ng supposedly ay 'nap' ko lang, kaya hindi ko namalayang magmi-midnight na and I'm still on F******k. I wouldn't know if it weren't for Sir Troy's chat.

Na parang sanay na sanay na talaga siyang gumiling giling habang binabaom ang kaniya. "Ahhh, ohhh, Ziven ah, ah, ah" ungol ko. Hindi ko na mapigilang manahimik lang kaya naman hinihimas himas ko na rin ang ulo ng aking pagkababae. Nararamdaman ko na. Malapit na talaga ako. 'ahhh Ziven, faster! Diinan mo pa ahhhh" sigaw ko "faster!!!" "Shout more baby" Sabi niya na hingal na hingal at pawis na pawis na. "Moan more, water proof naman Ang kwarto ko kaya walang makakarinig"

Huminga lang ito nang malalim sa kanyang narinig. “Welvin, natatakot ako para sa ating anak. How long has it been? Kailan ba siya babalik sa dati? Ilang araw na ang nakakalipas. Madalas na magbasag siya ng gamit sa loob ng silid, ngunit ngayon sobrang tahimik sa loob. Wala man lang kahit na anong ingay. Sa tingin mo ayos lang si Warren sa loob? Please do something para sa ating anak, Welvin.”