Whined Mga Nobela at Kwento

Paano ko ba sasabihin na kahit ako sa sarili ko ay hindi ko malaman ang dahilan kung bakit sobrang tindi ng nararamdaman ko para sa babae na iyon? Bumuntong-hininga ako ar muli na nagsalita sa kan’ya, “Migs, hindi ko rin maintindihan. Hindi ko rin alam kung bakit pero ang hirap. Kaya kahit na masakit na makita siya na may mahal na iba ay mas ayos na ang masaktan ako kung kapalit no’n ay ang mga ngiti na nakikita ko sa kanya.” “You’re whipped.”

"Ngayon, subukan mong maglabas ng kahit isang tunog. Kahit mahina lang." Sumunod si Veronica, dahan-dahan ang paghinga, ramdam ang paninikip ng dibdib. Pinilit niyang igalaw ang mga vocal folds na matagal nang tahimik. Mula sa lalamunan niya, isang napakahina, halos hindi marinig na ha ang lumabas. Paos, mababa, at halos tunog-hangin lang, pero totoo. Tunog na galing sa matinding pagsisikap.

Naka on ang music ko habang nagmamaneho at sinasabayan minsan ang kanta. Baby, this is what you came for Lightning strikes every time she moves And everybody's watchin' her But she's lookin' at you, ooh, ooh You, ooh, ooh, you, ooh, ooh You, ooh, ooh, you, ooh, ooh You, ooh, ooh Ooh Kanta ko pa habang nakangiti. I even tapping my hand on the wheel of my car. You, ooh, ooh, you, ooh, ooh

"Pero hindi ko pa pala kayang maglakad nang maayos dahil sa ginawa mo." Isang mahinang tawa ang kumawala sa dibdib ni Anne, ang mahinang vibration nito ay direktang naramdaman ni Lauren sa kaniyang likod. "I'm sorry, baby. I just couldn't help myself. You were too irresistible tonight."

Sapat lamang upang hindi siya tuluyang makawala, iniiwan siyang nakalutang sa matinding pananabik at paghihirap. Basang-basa na ng pawis ang buo niyang katawan. Ang pagpipigil nito sa kanya ay tila naging pisikal na sakit na—isang mabigat na hapdi sa pagitan ng kanyang mga hita na desperadong humihingi ng ginhawa. Nanginginig siya sa magkahalong pagnanasa at frustration. "Kael," sa mahina at putol-putol niyang daing. "I can't... please, I can't take it."

“Alright.” Ilang segundo ang lumipas pero hindi ko magawang ibaba. Parang naghihinayang ako. Gusto ko pang makipag-usap. But then mama called me again. I licked my lips. “I miss you, Vince,” I whispered. That immediately made him groan like he was in pain. I saw him close his eyes. Kung may sasabihin pa siya, hindi ko na narinig dahil pinatay ko na ang tawag.

Sa isang woosh, ang kanyang mukha ay grey tulad ng abo. Ayaw niyang makinig dito. Ayaw niya na maniwala dito. Subalit, ayaw niya na pilliin na hindi makinig at maniwala. “Kung ang lahat ng ito ay totoo, kung gayon a-ako...” Anong ang magagawa niya. Binulong ni Madam Dunn sa kanyang sarili. Nakatitig siya sa lapag na parang walang buhay.

Mas lalo pa siyang dinudurog dahil mahal din siya ng mga magulang nito. “Kung mas malakas lang sana ako at makapangyarihan . . . Sana isinilang akong mas maykakayahan. Hindi naman mayaman ang iniisip ko. Nais ko lang maging kapakipakinabang para sa ’yo, mahal ko.” Hindi niya alam kung gaano siya katagal na nakatingala. Basta ang alam niya ay unti-unti na siyang humihiga sa bench habang hinihila ng matinding pagod at pagkadismaya. “Bro . . . Wixon . . . Wixon . . .”

Ang asul at ang malungkot na mga titig ng batang lobo ang siyang umiikot sa aking isipan. "I am so... Sorry. Please forgive me!" naiiyak kong pahayag habang tila bumilis na ang pagpatak ng aking mga luha at nagsimula akong mapayakap sa aking sarili dahil sa lamig. "Vreihya?" I heard a concerned voice above my head na siyang nakahiga sa isang malambot na unan. Why does his voice sounds so gentle? Hindi ba dapat hindi niya ako kinakausap dahil sa galit siya sa akin.

"Damn, why do I always ended up in a cold shower!" Vince sounded like a child na dismayadong hindi nakuha ang gusto nito.