Whined Novels & Stories

“Tita Mommy, you’re hurting me po! Let me go! I want my Mommy!” “Tumigil ka!” singhal ni Wendy, masyadong madiin ang kapit sa bata. Naramdaman ni Wendy na talong-talo siya sa bawat argumento. Ang kaniyang mukha ay namula sa galit, ang kaniyang mga mata ay nanlilisik habang nakatingin kay Trixie na tila ba gusto itong lamunin ng buhay. Hindi niya matanggap na sa huli, si Trixie pa rin ang nakakataas.

dagdag pa ni Keran. " Ang sabihin mo para tayong mga tuod. Akala ko magkaka stiff-necked na ako dahil sa sobrang tuwid ng katawan ko. Hindi ko na magawang igalaw man lang ang ulo o leeg ko " sabat ni Limer habang ginagalaw galaw ang ulo niya at hinihimas ang leeg.

Sapat lamang upang hindi siya tuluyang makawala, iniiwan siyang nakalutang sa matinding pananabik at paghihirap. Basang-basa na ng pawis ang buo niyang katawan. Ang pagpipigil nito sa kanya ay tila naging pisikal na sakit na—isang mabigat na hapdi sa pagitan ng kanyang mga hita na desperadong humihingi ng ginhawa. Nanginginig siya sa magkahalong pagnanasa at frustration. "Kael," sa mahina at putol-putol niyang daing. "I can't... please, I can't take it."

“Alright.” Ilang segundo ang lumipas pero hindi ko magawang ibaba. Parang naghihinayang ako. Gusto ko pang makipag-usap. But then mama called me again. I licked my lips. “I miss you, Vince,” I whispered. That immediately made him groan like he was in pain. I saw him close his eyes. Kung may sasabihin pa siya, hindi ko na narinig dahil pinatay ko na ang tawag.

Mas lalo pa siyang dinudurog dahil mahal din siya ng mga magulang nito. “Kung mas malakas lang sana ako at makapangyarihan . . . Sana isinilang akong mas maykakayahan. Hindi naman mayaman ang iniisip ko. Nais ko lang maging kapakipakinabang para sa ’yo, mahal ko.” Hindi niya alam kung gaano siya katagal na nakatingala. Basta ang alam niya ay unti-unti na siyang humihiga sa bench habang hinihila ng matinding pagod at pagkadismaya. “Bro . . . Wixon . . . Wixon . . .”

Ang asul at ang malungkot na mga titig ng batang lobo ang siyang umiikot sa aking isipan. "I am so... Sorry. Please forgive me!" naiiyak kong pahayag habang tila bumilis na ang pagpatak ng aking mga luha at nagsimula akong mapayakap sa aking sarili dahil sa lamig. "Vreihya?" I heard a concerned voice above my head na siyang nakahiga sa isang malambot na unan. Why does his voice sounds so gentle? Hindi ba dapat hindi niya ako kinakausap dahil sa galit siya sa akin.

"Damn, why do I always ended up in a cold shower!" Vince sounded like a child na dismayadong hindi nakuha ang gusto nito.

Diantha ​Gusto kong tampalin ang sarili ko. ​At hindi lang tampalin. Gusto ko rin sampalin, sipain, sapakin—actually, gusto kong bugbugin ang sarili ko dahil sa katangahan na ginawa ko. ​I groaned in disappointment. I GROANED IN FUCKING DISAPPOINTMENT! ​I couldn't believe I did that. God, I really couldn't... ​Fuck! Fuck me! And fuck this situation!

fuck it! Tumumba akong sadya nang tumama sa akin ag atake niyang mukhang pinaghandaan niya. Hindi man lang ako nasaktan, wow. "Aww, ang sakit ng buo kong dibdib!" I groaned loudly so that he can hear me whining how that attack hurt me a lot.

Napadaing ako dahil medyo nakaramdam ako ng sakit, pero masyadong mabilis na nawala ang sakit at napalitan ng ibang pakiramdam nang suno-sunod niyang tinulak ang sarili sa'kin. He owns me harshly, but with care. Damn! Am I crazy? "Shit! Ah! Ah! Ah! Maddix!" Tuloy-tuloy na ungol ko. Mabilis at nanggigigil niya akong inangkin. "Damn. Baby, that's it. Moan my name."