Wicked In Tagalog の小説・ストーリー

Lovely wala akong nagawa Kong Hindi magmakaawa at umiyak pero Hindi niya ako pinakikinggan nito. Dahil din sa kalasingan ay para siyang Wala sa kanyang sarili. Ginawa niya Ang gusto niyang Gawin sa katawan ko Pinagsawaan at binaboy niya Ako. Pero Wala akong nagawa dahil mas malakas ito sa akin. Kinaumagahan ay nagising ako na NASA kuwarto ni Kiel.

"Pakakawalan lang kita dito kung masigurado kung ligtas ang aking mag-ina." Iwinaksi ni Alicia ang kamay ni Marcus na nakahawak sa kanyang braso at tiningnan ito ng masama. “Baliw kaagad? Hindi ba pwede na desperada lang ako na magiging akin ka, Marcus? Mahal kita, sobra!Pero bakit hindi mo ako kayang mahalin? Bakit kailangan mong iparamdam sa akin na hindi ako sapat para sayo? Bakit kailangan kong marinig ang pangalan ng ibang babae mula sa bibig mo? Bakit?”

malamig na sabi nito saka dahan-dahan na lumalakad papalapit sa kanya "A-anong i-ibig mong sabihin?" Hindi na niya mapigilan ang kabang nararamdaman. "U-Uwi na ko," aniya at akmang lalagpasan ito nang bigla siya nitong higitin sa braso. "Hindi ka pwedeng umuwi!" mariing sabi nito. Humigpit ang hawak nito sa kanya. May naglalarong ngiti sa mga labi nito na ikinataas ng balahibo niya.

"Sia, pinapatawag ka ni master sa dark room." "Huh? Bakit daw?" "May ipapakilala daw, ewan?" Ngumiti at tumango lang ako sa kanya at pinuntahan si master sa dark room. Yung kwartong ipinakita sa akin ni Dealla noon, yung bawal pasukin. Dark room pala ang tawag doon. "Master!" "Oh! Aloisia! Halika rito"

"Bakit ka natatakot?" "Sabi kasi nila pag sobrang saya daw, kasunod nun ay sobrang lungkot naman." Paliwanag ko. Kinuha nito ang aking kaliwang kamay at marahang pinisil. "Don't overthink wife. Happiness is a choice. Minsan ang tao lang ang napapakumplikado ng sitwasyon. Overthinking makes things complicated." Ngumiti ako at muling tumingin na lamang sa daan.

Tinatangka nitong habulin na hindi naman nito nagagawa dahil hawak ko siya. "Mama, dog," turo nito sa isa na namang aso. Niyuko ko ang anak at tinanguan sabay kurot nang mahina sa mamula-mulang pisngi nito. "Oo dog. Aso sa Tagalog. Say aso." Nalukot ang mukha nito at umiling. "Hindi. Dog." Umiling din ako. "No. Aso. Say aso."

Napanood ko na ba 'yon? Pinunasan ko ang labi ko "Eww!" sigaw ko sa mukha niya. "Ang sakit…" mahinang usal niya. Parang bagong gising. Sayang itong gwapong 'to. Ayos na sana eh. Kaso nagamit ng pinagbabawal na gamot. "Oh? Masakit? Isa pa?" akma kong itataas ang kamay ko para sa pabirong sampal ngunit mabilis siyang umilag.

Gustong-gusto ko mahal pero hindi ko magawa dahil hindi ko kaya. Darwin ito tubig ipainum mo muna sa kanya para mahimasmasan. Akin na, ito mahal uminom ka muna tama na ang pag-iyak ok na ang lahat. Pariho na silang nakakulong. Makakabayad na sila sa ginawa nilang pagpatay kay Lolo. ABANGAN..

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

CHARLES MALCOLM... "Fvck! Fvck! Fvck! Abrielle Dee.....! Bumalik ka dito amor! Huwag mo akong iwan!" malakas na sigaw n'ya ng makabawi sa pagkatulala ngunit wala na ang dalaga sa kan'yang paningin.