Novel & Cerita Winced

Parang isang gyera ang pinagdaan ng kwartong ito at ako ang pinaka matinding biktima. Isang biktima na habang buhay nang mararanasan ang bangungot ng mala impyernong buhay ko. “Phoenix! Phoenix!” Nakaramdam ako ng hilo matapos yugyugin ng kung sino mang h*******k na to ang aking katawan. Damn this old dude. Hindi lang boses niya ang nakakairita, pati buong pagkatao niya. “Hey! Wake up! Ano ka ba? I’ve been waking you up for almost two hours now. Hindi ka pa rin ba babangon?” galit na sambit ni Emman habang pilit na hinihila ang kwelyo ng damit ko.

Lalo na kung pito o walong propesyonal na tauhan ang kalaban. Isang baton ang humati sa hangin at malakas na humampas sa kanyang likuran. “Ugh—!” Nanigas ang katawan ni Jerwin. Sa tindi ng sakit, parang umikot ang kanyang paningin at nalasahan niya ang dugo sa kanyang bibig. Halos kasunod nito, isa pang malakas na hampas ang tumama sa kanyang tiyan.

Sa aking kabiglaan ay nawalan ako ng balanse, nabuway ako at bumagsak ang pang-upo ko sa semento. Napatili ako. Nalukot ko ang mukha dahil tumama ang pang-upo ko sa matigas na semento. "Ouch!" D***g ko. Kita kong napaatras itong bigla na halos mawalan din ng panimbang. Siguro'y dala na rin ng kalasingan. "What's wrong?" maang-maangang reklamo nito na halos mabuway sa kinatatayuan.

Parang nagbalik sa aking alaala kung paanong ang isang Juago’ng palangiti at palatawa’y unti-unting mababasag ang ekspresiyon sa mukha. My eyes just avoid his eyes when he glance at me. Damn. How can you look at someone while it seems like pain is also consuming you?

Walang makakaligtas sa pagsabog na iyon. Lumapit siya at lumuhod sa tabi ng walang buhay nitong anyo. His wrist, where his pulse lay was cut open, the blood there already drying up. She felt her heart painfully ached as she cried. Andrik crouched down beside her, rubbing her back to provide her comfort. Blaize and Zayden felt the hallow, numb feeling that settles deep inside. They all do. His betrayal makes it all the worse.

Napangiwi sa sakit. “Can you take me?” Wade was looking down on her, worried. Sa kanyang pagtango, muli itong sumulong. Ramdam niyang nahihirapan ito. His muscles tensed. May namuong butil ng pawis sa noo. Isa pang ulos at napangiwi na naman siya, napakagat sa labi. It was painful. He thrusted again. Naitulak na niya ito sa namamawis na dibdib. Hindi niya kakayanin. Parang pinasakan ng malaking bagay ang kanya. She felt stretched. Naieskandalong napatingin siya sa kanilang magkaugnay na ibaba.

Napakurap ang mga mata ni Madeleine habang nakatingin sa isang kulay bughaw na kisame. Mahinang napaungol siya nang maramdaman niya ang kirot sa kan'yang may beywang at hapdi sa may ibabang parte ng kan'yang katawan. Kahit sa konting pagkilos lang ay napapangiwi siya sa dahil sakit. Her body felt so heavy that Madeleine can't help but to whimper in pain.

Parang hinati ang kanyang katawan dahil sa subrang sakit. "Ahhh! Please stop it's really Hurt!! İ can't take this anymore!" basang basa na ang kanyang mata, dahil sa luha at malabo narin ang kanyang paningin. Napuno ng iyak at hiyaw ang loob ng kanyang unit, nang wala man lang kaingat ingat nitong inangkin ang kanyang virhing pagkababae. Wala na siya'ng nagawa. She tilted her head at napakapit ng mahigpit sa bedsheets at napaliyad ang kanyang katawân when he moved deeper, and harder.

Si Cormac at ang kanyang maliit na mukha ay napakalapit sa oras na ito, kaya natural niyang nakita ang bakas ng takot na sumilay sa kanyang mga mata. Sa isang iglap ay kumalma siya na parang binuhusan ng malamig na tubig sa kanyang ulo. Sa pagtingin sa naguguluhan na babae sa kanyang harapan, kumalas siya sa pagkakahawak at tuluyang pinakawalan siya. "I'm sorry." Umupo ulit siya ng diretso sa wheelchair, "Nawala lang ang composure ko."