Winced Mga Nobela at Kwento

' Hinagpis na tanong niya sa utak niya. "Stay still, nasarapan ka naman dati, 'diba—Damn!" Malakas na napamura ito dahil hindi parin siya tumitigil sa pagwawala. Iniyakap nito ang isang braso sa maliit niyang katawan at lalong ibinaon ang pagkalalakì nito sa pagkababaè niya. Kinagat din nito ang mismong dibdib niya na halos napanganga siya sa sakit.

Parang isang gyera ang pinagdaan ng kwartong ito at ako ang pinaka matinding biktima. Isang biktima na habang buhay nang mararanasan ang bangungot ng mala impyernong buhay ko. “Phoenix! Phoenix!” Nakaramdam ako ng hilo matapos yugyugin ng kung sino mang h*******k na to ang aking katawan. Damn this old dude. Hindi lang boses niya ang nakakairita, pati buong pagkatao niya. “Hey! Wake up! Ano ka ba? I’ve been waking you up for almost two hours now. Hindi ka pa rin ba babangon?” galit na sambit ni Emman habang pilit na hinihila ang kwelyo ng damit ko.

Lalo na kung pito o walong propesyonal na tauhan ang kalaban. Isang baton ang humati sa hangin at malakas na humampas sa kanyang likuran. “Ugh—!” Nanigas ang katawan ni Jerwin. Sa tindi ng sakit, parang umikot ang kanyang paningin at nalasahan niya ang dugo sa kanyang bibig. Halos kasunod nito, isa pang malakas na hampas ang tumama sa kanyang tiyan.

Napangiwi sa sakit. “Can you take me?” Wade was looking down on her, worried. Sa kanyang pagtango, muli itong sumulong. Ramdam niyang nahihirapan ito. His muscles tensed. May namuong butil ng pawis sa noo. Isa pang ulos at napangiwi na naman siya, napakagat sa labi. It was painful. He thrusted again. Naitulak na niya ito sa namamawis na dibdib. Hindi niya kakayanin. Parang pinasakan ng malaking bagay ang kanya. She felt stretched. Naieskandalong napatingin siya sa kanilang magkaugnay na ibaba.

Parang hinati ang kanyang katawan dahil sa subrang sakit. "Ahhh! Please stop it's really Hurt!! İ can't take this anymore!" basang basa na ang kanyang mata, dahil sa luha at malabo narin ang kanyang paningin. Napuno ng iyak at hiyaw ang loob ng kanyang unit, nang wala man lang kaingat ingat nitong inangkin ang kanyang virhing pagkababae. Wala na siya'ng nagawa. She tilted her head at napakapit ng mahigpit sa bedsheets at napaliyad ang kanyang katawân when he moved deeper, and harder.

Si Cormac at ang kanyang maliit na mukha ay napakalapit sa oras na ito, kaya natural niyang nakita ang bakas ng takot na sumilay sa kanyang mga mata. Sa isang iglap ay kumalma siya na parang binuhusan ng malamig na tubig sa kanyang ulo. Sa pagtingin sa naguguluhan na babae sa kanyang harapan, kumalas siya sa pagkakahawak at tuluyang pinakawalan siya. "I'm sorry." Umupo ulit siya ng diretso sa wheelchair, "Nawala lang ang composure ko."

Wala siyang mabasang kahit anong emosyon doon, his stare is very cold yet his eyes is very captivating. Nagulat siya ng yumuko ito at mahigpit na hinawakan ang kaniyang kanang braso at pilit na pinatayo. She whimpered in pain. Mahigpit ang pagkakahawak nito kaya nasaktan siya. Maging ang paghila nito sa braso niya ay masakit idagdag pa ang pagkakahulog niya mula sa kama. "Ouch!" She screamed in pain dahil talagang masakit.

he winked at me then he continued to thrust his waist in forward and backward motion. "What the f*ck, ang laki, ugh," d***g ko at napapangiwi na lang sa sakit. Nakagawa ako ng pagkakataon para hawakan ang aking hinaharap at punung-puno ito ng dugo. "Sh*t, I'm bleeding Alex, mamamatay na ako nito," wika ko sa sakit.

Sinalubong ko ang mga mata niyang nanlilisik at tinapatan ng parehong intensidad. "My bad" I said grinning. I crossed my arms and titled my head like I was testing his patience. Peeking behind him to see the lady whimpering in pain. My eyes dropped at the woman silently crying behind him. Massaging and supporting her aching stomach. Rage rose through me.

A silent grunt escaped into her mouth every time she tries to move. Even though her wound is scathing as hell, she still manages to drive to nowhere. She keeps on grunting as her breath became ragged like she's already losing her oxygen. Her blood keeps on dripping from her flank to her seat, while her vision is starting to blur. Gamit niya ang isang kamay sa pagmamaneho habang ang isa naman ay nasa tagiliran niya, dinidiinan ang sugat niya na walang tigil sa pagdudugo.