Novel & Cerita Winced

They must be laughing behind his back right now lalo na't kakapadala lang nito ng information na pinepeke lang pala ng mga hayop na yun. "Putangina!" He punched the glass window. Nasira man yun at nasugatan siya but he can't feel anything. Parang namamanhid yata siya sa sakit. He slowly sat on the messed up floor. Nagkalat ang lahat ng gamit sa loob pero parang kulang pa. Vincent frustratedly grip his hair at tuluyang nasapo ang kanyang noo. His hands are bleeding but he couldn't care less.

"Pero hindi ko pa pala kayang maglakad nang maayos dahil sa ginawa mo." Isang mahinang tawa ang kumawala sa dibdib ni Anne, ang mahinang vibration nito ay direktang naramdaman ni Lauren sa kaniyang likod. "I'm sorry, baby. I just couldn't help myself. You were too irresistible tonight."

Wala siyang mabasang kahit anong emosyon doon, his stare is very cold yet his eyes is very captivating. Nagulat siya ng yumuko ito at mahigpit na hinawakan ang kaniyang kanang braso at pilit na pinatayo. She whimpered in pain. Mahigpit ang pagkakahawak nito kaya nasaktan siya. Maging ang paghila nito sa braso niya ay masakit idagdag pa ang pagkakahulog niya mula sa kama. "Ouch!" She screamed in pain dahil talagang masakit.

he winked at me then he continued to thrust his waist in forward and backward motion. "What the f*ck, ang laki, ugh," d***g ko at napapangiwi na lang sa sakit. Nakagawa ako ng pagkakataon para hawakan ang aking hinaharap at punung-puno ito ng dugo. "Sh*t, I'm bleeding Alex, mamamatay na ako nito," wika ko sa sakit.

Sinalubong ko ang mga mata niyang nanlilisik at tinapatan ng parehong intensidad. "My bad" I said grinning. I crossed my arms and titled my head like I was testing his patience. Peeking behind him to see the lady whimpering in pain. My eyes dropped at the woman silently crying behind him. Massaging and supporting her aching stomach. Rage rose through me.

A silent grunt escaped into her mouth every time she tries to move. Even though her wound is scathing as hell, she still manages to drive to nowhere. She keeps on grunting as her breath became ragged like she's already losing her oxygen. Her blood keeps on dripping from her flank to her seat, while her vision is starting to blur. Gamit niya ang isang kamay sa pagmamaneho habang ang isa naman ay nasa tagiliran niya, dinidiinan ang sugat niya na walang tigil sa pagdudugo.

Biglang dumami ang taong nakapalibot sa akin bigla kaya napangiwi ako sa sakit. "Ouch," I groaned in pain. "What happened?" Napatinghala ako sa pamilyar na boses na narinig ko. I was teary eyes because of the pain but when I saw Jace my eyes widened. Nakatuon ang pansin niya sa braso kong may benda. Muli akong binangga ng kung sino kaya muli akong napangiwi sa sakit. Parang mas mababali pa yata ang baling braso ko!

My muscles are giving me agonising pain. “Please bear with it, Crim. After shifting, the pain will go away. I promise you.”

Sa lakas ba naman ng sounds, paniguradong sasakit ako ulo ko sa vibrations kung nasa loob na ako! Dahan-dahan akong umatras nang hindi nila namamalayan at tatakas na sana kaso may humablot sa dalawang braso ko. Tiningnan ko ng masama si Gwen at Stacy na pinigilan akong makaalis at kay Hannah na nakangiti sa akin ng nakakaloko habang nakacross arms sa harap ko.

Humugot siya ng malalim na hininga at mabilis na umiwas ng paningin nang tumulo ang ilang butil ng luha sa kanyang mga mata. Tumingala si Waylen kasabay ng pagsapo sa noo bago mariing pinikit ang mata, naniniwalang aatras ang luha kapag ginawa niya iyon. Kumawala ang ilang pinipigilang hikbi niya kasunod ang pagkagat ng pang-ibabang labi. Waylen took a deep breath before exhaling it gently. "This is so awkward," he wiped his tears away for the second time and runs his fingers through his hair before massaging his temple.