Winced Novels & Stories

They must be laughing behind his back right now lalo na't kakapadala lang nito ng information na pinepeke lang pala ng mga hayop na yun. "Putangina!" He punched the glass window. Nasira man yun at nasugatan siya but he can't feel anything. Parang namamanhid yata siya sa sakit. He slowly sat on the messed up floor. Nagkalat ang lahat ng gamit sa loob pero parang kulang pa. Vincent frustratedly grip his hair at tuluyang nasapo ang kanyang noo. His hands are bleeding but he couldn't care less.

Ang kapal-kapal ng mukha, parang walang masamang ginawa sa akin kung makaasta wagas! Nakakagigil ang pagmumukha ng babaeng iyon. Hindi pa rin natuto sa lahat ng kawalanghiyaan nitong ginawa sa akin at sa ibang tao. Mas kumapal pa yata ang mukha ng makapagparetoke. "Ouch!" reklamo ni Zaprine. Pinanggigilan ko na pala ang pisngi nito sa inis ko kay Greene. Piniga-piga ko na pala ang pisngi nito.

Hindi katulad niya na parang binasang tilapya sa sobrang haggard kahit hindi pa pinagpapawisan. "S-sorry..." Saglit silang nagkatitigan. Agad namang bumitaw si Wella sa hindi sinasadyang pagkakahawak sa matigas na dibdib ng binata. Mabilis din niya iniwas ang tingin sa mata ng kaharap dahil kung sakaling mapako nang matagal ang pagkakatitig niya sa binata ay baka hindi na niya mapigilan ang sariling gawin ang kahalayan. "Excuse me," wika ni Hans. Malamlam ang mga mata nito dahil natalo sila sa game ngayong araw.

Kage Cortes keenly observed everything before he started feeling a painful pinch striking to the side of his head. "Ugh!" It was an abrupt and almost unbearable pain kaya naman mabilis siyang nanghina at natumba. Napapikit siya dahil dito and wrinkles appeared on his face as he squeezes it. Buti nalang at nasa gilid siya kung saan may dingding kaya nakasandal siya dito. Kage hastily used his both hands to push his head trying to hold the pain. But the more he think of the pain, the more it gets painful.

Hindi ba dapat ay tanungin niya ito kung okay lang ito? But Van had no response. Hindi nito magawang sumagot. Malinaw niyang nakikita ang hirap sa anyo nito; he was wincing and his forehead curled in agony. “W-What, you can’t pull yourself up?” Umiling ito. “My… knees.” “But you were able to stand and jump off the water—” “I could stand and walk but not perfectly, Demani. And now my waist down to my toes feel like they were being crushed. The pain is intolerable—P-please call Nurse Art.”