Novel & Cerita Winced

paliwanag ni Vinxer sakanya ngunit hagulhol lamang ang sagot niya dito Napaupo silang pareho sa putikan habang tumatama ang mga butil ng malakas na ulan sa kanilang mga balat. Napapikit si Ayra sa hapdi ng kanyang mga mata kakaiyak. Tila mawawalan siya ng ulirat dahil sa sinapit ng kanyang kaibigan "Hera Grace! Ipinapangako 'kong magbabayad ang gumawa nito sayo! Ang sakit sakit!" hagulhol niyang muli bago tuluyang mawalan ng malay sa mga bisig ni Vinxer

Ginagamit na rin nito ang buong bigat upang mas makabaon pa siya nang husto sa loob nito. “Y-yes . . . Ohhh, oh God! Ahhh . . .” Umica’s voice ringed around the room nang makawala ito sa halik ni Wixon. Umica’s teeth were grinding habang bumabaon at kumakalmot din ang kuko nito sa likod niya. Though Wixon could feel the raw pain, mas ramdam naman niya ang sarap kaysa sakit. Nagmumukha silang hayok na hayok sa isat isa.

Idinikit niya ang kutsilyo sa kanyang pulso, ipinikit ang mga mata at sinubukang… “Bwisit!” Galit na sabi ni Wendy dahil natatakot pala siyang gawin iyon. Ang pagpapatiwakal ay masakit, at kung hihiwain niya ang kanyang pulso, hindi naman siya agad mamamatay. Frustrated talaga siya! Natatakot siyang masaktan sa pagpapatiwakal, at natatakot din siyang harapin ang mga tao dahil sa masasakit na tingin, panlalait, at mura.

Pero ngayon… parang mas tumagal. Napakunot ang noo ni Wendy. Lumapit siya sa pinto at kumatok nang marahan. “Zari… are you alright?” Maya-maya, lumabas si Czarina. Namumutla ang mukha at nanginginig ang kamay habang pinupunasan ang bibig gamit ang tissue. Ngunit iba ang itsura niya ngayon—hindi lang pagod kundi takot din.

Kaagad akong nakaramdam ng awa para sa sarili ko. Napangiwi ako sa sakit nang hawakan ko ang pinakamalaking pasa sa gilid ng kabi ko. Nangingitim na rin ito at sobrang namamaga. My almond shape eyes were so sad. Namumutla ang mga labi ko at namamalat. I feel sorry for myself. But I don't have a choice.

Ang mukha niya ay namula sa galit at kahihiyan, ang makeup ay nagkalat na sa luha, ang buhok ay gusot na sa kakahila ng kanyang mga kamay. Si Wright ay nakatayo nang dahan-dahan, ang mukha ay puno ng guilt na sobrang malalim..ang guilt na kinukunsensiya siya nang labis, parang libong tinik na sumasaksak sa kanyang dibdib. Ang mga mata niya ay puno ng luha, ang katawan ay nanginginig sa halo ng sakit at pagsisisi. "Jane... sorry. Sorry kung nasaktan kita. Hindi ko sinadyang.."

”, inis nitong sambit at bigla akong sinuntok nang malakas sa aking tiyan. Bumalatay sa aking sistema ang matinding sakit dahil sa ginawa niya. Nanlalabo na rin ang mga mata ko dahil sa mga luha. Napansin ko na lang na tila umiilaw ang link na nasa aking wrist. ‘’YOU DAMN ASSHOLE!”

Tumahimik ang buong kwarto, yung mga excited naming expression ay dinoble ang bigat ng pakiramdam ko nung kapapasok ko pa lang sa kwarto kanina. Mas bumigat ang pakiramdam namin matapos marinig ang mga operations. "Something is wrong." Bulong ni Wencie. ---------- NEXT CHAPTER: SUSPICIONS

Kaagad kong isinara ang bintana at umupo sa kan'yang kama. "Damn! Argh, it hurts!" Napatayo ako nang biglang sumigaw si Kington mula sa loob ng CR. "Anong nangyayari?!" Taranta kong sigaw. "M-My arm, i-it hurts so much," malakas ngunit utal-utal na sigaw nito. Napahawak ako sa sentido ko nang may napagtanto. Umuulan nga pala! Sumasakit ang parteng senemento dahil sa pagkakabali kapag umuulan.

"Darn it! Jace, are you alright?" "Yeah," he grunted. Nakapikit pa rin ito at wala sa sarili nang iangat ang kamay. His face was in pain but she doubt it that he was already awake, ni hindi nga ito agad nakabangon. "Damn! Grab me, Bitch. I think I just broke my fucking back--"