Winced Novels & Stories

He playfully wink. Varo’s eyes narrowed. “Eww, gross.”

wika ko. Nakita ko naman siyang umiling na parang hindi naniniwala sa sinasabi ko, totoo naman kasi 'yon. Nakamove na ako pero may konting kirot pa din kasi minahal ko eh. Kaya minsan madalas mainit ang ulo sa akin ni Ysabelle dahil kapatid niya 'yon.

Napapahawak pa ang dalaga sa tyan nito habang hindi parin mapigilan ang sarili Napangiti naman si Vinxer sa nakikita at natawa narin sa nangyari. Pinagmamasdan lamang nila ang isa't isa habang sabay parin na nagtatawanan "Oh, damn. What the fuck was that?" "Grabe! Solid tawa ko mga bente. Hayyy" Sambit nilang dalawa nang bahagya nang kumalma. Tumingin tingin pa silang muli sa paligid upang tiyakin kung wala na nga ba talagang nakasunod sa kanila

Fear gripped me so tightly that I couldn’t bring myself to turn around—I was terrified of what I might see behind me. A cold but trembling hand brushed against my wrist—it was Vino’s hand, now stained with black blood. Tears spilled relentlessly down my cheeks. My head shook in defiance as muffled sobs escaped my lips.

Ginagamit na rin nito ang buong bigat upang mas makabaon pa siya nang husto sa loob nito. “Y-yes . . . Ohhh, oh God! Ahhh . . .” Umica’s voice ringed around the room nang makawala ito sa halik ni Wixon. Umica’s teeth were grinding habang bumabaon at kumakalmot din ang kuko nito sa likod niya. Though Wixon could feel the raw pain, mas ramdam naman niya ang sarap kaysa sakit. Nagmumukha silang hayok na hayok sa isat isa.

Idinikit niya ang kutsilyo sa kanyang pulso, ipinikit ang mga mata at sinubukang… “Bwisit!” Galit na sabi ni Wendy dahil natatakot pala siyang gawin iyon. Ang pagpapatiwakal ay masakit, at kung hihiwain niya ang kanyang pulso, hindi naman siya agad mamamatay. Frustrated talaga siya! Natatakot siyang masaktan sa pagpapatiwakal, at natatakot din siyang harapin ang mga tao dahil sa masasakit na tingin, panlalait, at mura.

Hahayaan ko na naman bang mawala ito? Napabagsak ako sa sahig sa labis ng panghihina. "Pechiee" na rinig kong takot at kabadong sigaw ni Wyne. Matamlay ako bumaling sa kanya. "My husband... wynee.. I'm in pain again."halos parang batang sumbong ko sa kanya habang humahangos. Hindi ko talaga mapigilan ang sarili ko. "Shss... I'm here. Don't worry."Malambing na bulong niya habang pinapatahan ako.

Tinabig niya ang kamay ko. "Don't m-mind me. I was just---tired." Wika niya bago gumapang sa kama at ipinikit ang mga mata. Sinundan ko siya at umupo sa tabi niya. I cupped her forehead, hindi naman mainit. "I don't need your care, Dragunovv..." she whispered while wincing. Her chest looks like it was really hurting. Ano bang nangyayari sa kaniya?

Pero ngayon… parang mas tumagal. Napakunot ang noo ni Wendy. Lumapit siya sa pinto at kumatok nang marahan. “Zari… are you alright?” Maya-maya, lumabas si Czarina. Namumutla ang mukha at nanginginig ang kamay habang pinupunasan ang bibig gamit ang tissue. Ngunit iba ang itsura niya ngayon—hindi lang pagod kundi takot din.

Kaagad akong nakaramdam ng awa para sa sarili ko. Napangiwi ako sa sakit nang hawakan ko ang pinakamalaking pasa sa gilid ng kabi ko. Nangingitim na rin ito at sobrang namamaga. My almond shape eyes were so sad. Namumutla ang mga labi ko at namamalat. I feel sorry for myself. But I don't have a choice.