Winced Novels & Stories

Sabi nito, dahilan para kumunot ang noo ko, kahit weird ay tumango na lang ako. Kahit wala pang nangyayari ay 'yung mukha ko parang natatae na. "I'll start in one, two.. three- crack—" "AH!!!" Malakas na hiyaw ko, 1/4 pa lang yata ang naiiuunat pero sobrang sakit na. May namuo na rin yatang luha sa gilid ng mata ko dahil ang sakit talaga. I closed my eyes, shit.

namomoblema talaga siya. Tatlo kami napabuntong hininga because of his question. "How stupid you are" insulto ko. "He.." "Heellllliiiooosss!" Wroen from his words when we heard a loud scream and screaming my name. I don't know why but I feel unexplainable and nervous. "Is that Fimescar?" bulaslas ni Wroen. Walang salitang tumakbo ako papasok sa loob nasa hagdan palang ako.

Luha ng galit, lungkot, takot, pagkamuhi at sakit. "Ah!!" Sigaw ni Vince saka pinaputok kong saan ang kaniyang baril. Nagwawala na siya at kung sino-sino na ang kan'yang binaril. Mababalot na ng sakit ang kalooban niya. "Vince, tama na!"

Naprotektahan ko sana sila! Ang nanginginig sa galit ang napapirma sa papel. May dungis ng dugo. At sa huli, ang mga mata ko na minsang lumuha ilang taon na ang lumipas ay lakas loob na napakawalan at tumulo sa papel. “We're sorry to your lost.” Sorry. Bwisit na sorry na yan!

Umangat ng husto ang pagkasabik sa dibdib ng Punong Elder habang iniisip ito sa kaniyang sarili, dito na siya nagmamadaling lumapit para itaas ang kaniyang kamay at selyuhan ang acupoint ni Grace. Sugatan si Grace kaya hindi na ito nakailag pa. Agad siyang napaangat at tuluyan ng hindi nakagalaw. Nagpakita ng pamumula ang kaniyang mukha sa tindi ng kahihiyan na kaniyang nararamdaman habang sumisigaw ito ng, “Lumayo ka sa aking hayop ka!”

“Sana hindi kita pinayagang umalis kagabi!” Unti-unti siyang kumalas sa yakap, at agad na napatingin sa sentido ni Amber. Ang kanyang mukha—na kanina’y puno ng lungkot—ay mas lalo pang humigpit sa pag-aalala nang makita ang nakabalot na sugat. “Does it hurt?” Nag-aalalang taong ni Wade. “Maliit na bagay,” nakangiting wika ni Amber. Pero ang totoo ay ramdam niya pa ang pagkirot no’n at may pagkakataong nahihilo siya at umiikot ang kanyang paningin.

I did not bring the sun glasses with me. Naramdaman ko ang namumuong pawis sa aking noo. Hindi ko na nagawang inumin ang wine ko at pasimpleng hinawakan ang aking puson. Tango lamang ang respond ko kay Elena. I couldn't talk because of the pain. I bit my lower lip when I feel like I couldn't endure the pain anymore. My back, hips and legs are in pain too. Nakaramdam ako ng hilo at panlalamig. I tried to hold it back. “Sadie. Are you okay?”

Pero hindi niya ito pinansin. Taas noo niyang hinawakan and knob ng pinto. "Ahhh.." He whimper breathlessly. Tila nawawalan na ng hininga. Hindi niya tuloy napigilan ang hindi lumingon. Mariin siyang napalunok at biglang kinabahan ng makita ang ayos nito. Nakahiga na ito at nakatagilid sa sahig at patuloy na namimilipit sa sakit.

na waring nag uusap ang amin mga mata, "Ehmmm" na gulat siya dahil sa bigla pag tikhim ng kung sino, kaya na padiin ang dampi niya sa labi nitong may sugat.. "ouch!!! daig nito.. shit,, kung labag sayoa ng pag gamot, wag na lang lalo mo, pinakirot langa ng akin labi eh!! reklamo nito sa kin. "Sorry!" nagulat lang ako pasinsya na. hingi niya paumanhin sa lalaki.

Hindi siya nagsalita at iniwas na lang ang tingin upang pagtuonan ng pansin ang ginagawa. Zaro threw his head back. He worked his jaw as he squeezed his eyes, causing his face to contort. That's when I peered at our grinding sensitivities. We both growled with impatience. Tears started to form in my eyes as evidence of how tough my situation. I swore mentally. My tight hole stretched painfully to accommodate his size. A size that is not a damn joke! Panting and sweating so bad, Zaro opened his eyes and marveled at my face. Paniguradong hindi matatawaran ang hirap sa aking hitsura kaya pansamantala muna siyang tumigil para hagkan ako.