Novel & Cerita Winced

Umangat ng husto ang pagkasabik sa dibdib ng Punong Elder habang iniisip ito sa kaniyang sarili, dito na siya nagmamadaling lumapit para itaas ang kaniyang kamay at selyuhan ang acupoint ni Grace. Sugatan si Grace kaya hindi na ito nakailag pa. Agad siyang napaangat at tuluyan ng hindi nakagalaw. Nagpakita ng pamumula ang kaniyang mukha sa tindi ng kahihiyan na kaniyang nararamdaman habang sumisigaw ito ng, “Lumayo ka sa aking hayop ka!”

sigaw ni Grace, na pilit ini-iwas ang mukha sa papalapit kong puke. Lumuhod si Vannessa sa tabi ni Grace at hinawakan ito sa magkabilang pisngi, kaya’t kahit anong iwas ang gawin ni Grace ay nanatiling nakatapat ang mukha nito sa aking puke. “Ummmppppp!!!!” ungol ni Grace nang tuluyan nang dumikit ang kiki ko sa kanyang mukha.

“May offer akong natanggap para sa iyo. Tawagan mo ako kapag may oras ka.” Pag-uwi ay nakatulog na si Wyn sa backseat ng kotse. Nakatulalang nakatingin lang ako sa labas. Nakukulta na ang utak ko sa kakahanap ng pwedeng gawin para solusyonan ang problema ko. Mayamaya pa ay inabot ni Pierce ang kamay ko habang nagmamaneho. "Are you okay? You look... lost. You feelin' under the weather?"

namomoblema talaga siya. Tatlo kami napabuntong hininga because of his question. "How stupid you are" insulto ko. "He.." "Heellllliiiooosss!" Wroen from his words when we heard a loud scream and screaming my name. I don't know why but I feel unexplainable and nervous. "Is that Fimescar?" bulaslas ni Wroen. Walang salitang tumakbo ako papasok sa loob nasa hagdan palang ako.

“Sana hindi kita pinayagang umalis kagabi!” Unti-unti siyang kumalas sa yakap, at agad na napatingin sa sentido ni Amber. Ang kanyang mukha—na kanina’y puno ng lungkot—ay mas lalo pang humigpit sa pag-aalala nang makita ang nakabalot na sugat. “Does it hurt?” Nag-aalalang taong ni Wade. “Maliit na bagay,” nakangiting wika ni Amber. Pero ang totoo ay ramdam niya pa ang pagkirot no’n at may pagkakataong nahihilo siya at umiikot ang kanyang paningin.

Kage Cortes keenly observed everything before he started feeling a painful pinch striking to the side of his head. "Ugh!" It was an abrupt and almost unbearable pain kaya naman mabilis siyang nanghina at natumba. Napapikit siya dahil dito and wrinkles appeared on his face as he squeezes it. Buti nalang at nasa gilid siya kung saan may dingding kaya nakasandal siya dito. Kage hastily used his both hands to push his head trying to hold the pain. But the more he think of the pain, the more it gets painful.

I did not bring the sun glasses with me. Naramdaman ko ang namumuong pawis sa aking noo. Hindi ko na nagawang inumin ang wine ko at pasimpleng hinawakan ang aking puson. Tango lamang ang respond ko kay Elena. I couldn't talk because of the pain. I bit my lower lip when I feel like I couldn't endure the pain anymore. My back, hips and legs are in pain too. Nakaramdam ako ng hilo at panlalamig. I tried to hold it back. “Sadie. Are you okay?”

Pero hindi niya ito pinansin. Taas noo niyang hinawakan and knob ng pinto. "Ahhh.." He whimper breathlessly. Tila nawawalan na ng hininga. Hindi niya tuloy napigilan ang hindi lumingon. Mariin siyang napalunok at biglang kinabahan ng makita ang ayos nito. Nakahiga na ito at nakatagilid sa sahig at patuloy na namimilipit sa sakit.

na waring nag uusap ang amin mga mata, "Ehmmm" na gulat siya dahil sa bigla pag tikhim ng kung sino, kaya na padiin ang dampi niya sa labi nitong may sugat.. "ouch!!! daig nito.. shit,, kung labag sayoa ng pag gamot, wag na lang lalo mo, pinakirot langa ng akin labi eh!! reklamo nito sa kin. "Sorry!" nagulat lang ako pasinsya na. hingi niya paumanhin sa lalaki.

Hindi ba dapat ay tanungin niya ito kung okay lang ito? But Van had no response. Hindi nito magawang sumagot. Malinaw niyang nakikita ang hirap sa anyo nito; he was wincing and his forehead curled in agony. “W-What, you can’t pull yourself up?” Umiling ito. “My… knees.” “But you were able to stand and jump off the water—” “I could stand and walk but not perfectly, Demani. And now my waist down to my toes feel like they were being crushed. The pain is intolerable—P-please call Nurse Art.”